Ilana Kloss

Ilana Sheryl Kloss (ur. 22 marca 1956 w Johannesburgu) – południowoafrykańska tenisistka. Mistrzyni wielkoszlemowego US Open 1976 w grze podwójnej oraz French Open 1976 w grze mieszanej. Reprezentantka kraju w Pucharze Federacji.

Ilana Kloss
ilustracja
Państwo  Południowa Afryka
Data i miejsce urodzenia 22 marca 1956
Johannesburg
Wzrost 163 cm
Masa ciała 58,9 kg
Gra leworęczna
Status profesjonalny 1972
Zakończenie kariery 1987
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 19 (luty 1979)
Roland Garros 2R (1976, 1979)
Wimbledon 3R (1975, 1976, 1978)
US Open 3R (1973, 1978)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 25
Najwyżej w rankingu 1 (1976)
Australian Open QF (1983)
Roland Garros SF (1976, 1979)
Wimbledon SF (1976)
US Open W (1976)

Kariera tenisowaEdytuj

Ilana Kloss w 1972 roku wygrała juniorski Wimbledon w grze pojedynczej oraz rozpoczęła profesjonalną karierę tenisową. Już miesiąc przed sukcesem w Londynie triumfowała w swoim pierwszym seniorskim turnieju tenisowym. W czerwcu w parze z Brendą Kirk wygrała zmagania w niewielkich zawodach w Manchesterze, gdzie w decydującym spotkaniu pokonały Esme Emanuel i Cecilię Martinez 6:1, 6:3. Kloss miała wówczas zaledwie 16 lat 2 miesiące i 19 dni i została najmłodszą triumfatorką turnieju deblowego w Erze Open tenisa. Rekord ten pobiła dopiero sześć lat później Pam Shriver, która wygrała w Chichester w wieku 15 lat 11 miesięcy i 14 dni.

Od 1973 roku występowała w deblu przede wszystkim ze swoją o pół roku młodszą rodaczką Deliną Ann „Linky” Boshoff, z którą to już w tym samym sezonie wygrała pierwszy wspólny turniej w Surbiton (czerwiec). W lipcu i sierpniu występowała w parze z naturalizowaną południowoafrykańską tenisistką Pat Walkden-Pretorius, z którą regularnie osiągała finały zawodów zaliczanych do WTA Tour. W Cincinnati po raz pierwszy w karierze osiągnęła półfinał gry pojedynczej, w którym uległa jednak Chris Evert 2:6, 2:6. Turniej debla wygrała. W listopadzie 1973 roku wystartowała w turnieju w rodzinnym Johannesburgu. W grze pojedynczej w trzeciej rundzie pokonała Annette Du Plooy 6:3, 6:2, a została powstrzymana w ćwierćfinale przez Chris Evert 6:2, 2:6, 4:6. Jeszcze lepiej poradziła sobie w zawodach drużynowych. W mikście u boku Bernarda Mittona osiągnęła finał, w którym nie sprostali parze Evonne GoolagongJürgen Fassbender 3:6, 2:6. W deblu z Boshoff wygrały cały turniej, ogrywając w decydującym meczu Evert i Virginię Wade 7:6, 2:6, 6:1.

W 1974 roku nadal jeszcze łączyła występy seniorskie z młodzieżowymi. Starty w turniejach rozpoczęła dopiero od kwietnia, kiedy to osiągnęła ćwierćfinal singla i debla w Sarasocie. W Filadelfii po raz pierwszy była rozstawiona w turnieju WTA – otrzymała numer osiem. Uległa już jednak w drugim meczu Janet Newberry 4:6, 1:6. Podczas Wimbledonu 1974 przegrała w drugiej rundzie z Evonne Goolagong 2:6, 4:6, a odpadła w trzeciej w deblu wspólnie z Boshoff i mikście z Frew McMillanem. Wygrała we wrześniu juniorskie zawody US Open w grze pojedynczej. Miesiąc później w Houston w grze pojedynczej odpadła w drugim meczu z Pam Teeguarden 3:6, 3:6, ale w parze z Helen Gourlay doszły aż do półfinału. Tydzień później w Phoenix Betty Stöve dwukrotnie zatrzymała Kloss w turnieju – w pierwszej rundzie singla 2:6, 4:6, a w deblu w drugiej (grała w parze z Gourlay, a Holenderka z Françoise Durr) 6:1, 5:7, 2:6. W listopadzie Ilana Kloss powtórzyła wyczyn sprzed roku i w Johannesburgu wystąpiła w finałach gry podwójnej i mieszanej. Uczyniła to nawet z takim samym skutkiem, czyli zawody debla wygrała (w parze z Kerry Melville ograła Dianne Fromholtz i Margaret Smith Court 6:3, 7:5), ale przegrała zmagania miksta (z Fassbenderem ulegli parze Smith Court – Marty Riessen 0:6, 2:6). W singlu przegrała w ćwierćfinale z Fromholtz 3:6, 0:6.

Najlepszym sezonem w karierze był dla Kloss rok 1976. W grze podwójnej cały sezon ponownie grała z Linky Boshoff. W maju wygrały wszystkie turnieje deblowe, w których startowały: Amelia Island (w grze pojedynczej w drugiej rundzie pokonała ówczesną trzecią rakietę świata Martinę Navrátilovą 6:4, 2:6, 7:5, odpadła w ćwierćfinale z Kerry Melville 2:6, 1:6), Bournemouth, Hamburg i Rzym. Później osiągnęły półfinał French Open, eliminując w ćwierćfinale rozstawione z numerem pierwszym Billie Jean King i Betty Stöve 6:4, 3:6, 6:2. W grze pojedynczej osiągnęła drugą rundę – porażka z późniejszą finalistką Renátą Tomanovą 5:7, 1:6. W mikście u boku Kima Warwicka doszła do finału, w którym pokonała swoją deblową partnerkę i Colina Dowdeswella 5:7, 7:6, 6:2. Podczas Wimbledonu w deblu wyrównała osiągnięcie z Paryża, odpadając dopiero w przedostatnim meczu turnieju – młode tenisistki z Południowej Afryki uległy parze Chris Evert – Martina Navrátilová 6:8, 6:8. Rundę wcześniej odprawiły inne bardziej utytułowane od siebie zawodniczki – Rosie Casals i Françoise Durr wynikiem 6:1, 6:3. W singlu przegrała w trzeciej rundzie z Nataliją Czmyriową 5:7, 4:6. W sierpniu para triumfowała w prestiżowych zawodach w Indianapolis, by w kolejnym występie odnieść największy sukces w karierze. Na początku września zostały rozstawione z numerem piątym w ostatnim w roku turnieju wielkoszlemowym. Na nowojorskich kortach w ćwierćfinale doszło do ponownej konfrontacji Boshoff–Kloss z parą King–Stöve i ponownie lepsze okazały się młodsze tenisistki z RPA (ten sam etap co na French Open, te same zespoły oraz ten sam wynik 6:4, 3:6, 6:2). W półfinale pokonały Mimę Jaušovec i Virginię Ruzici 6:1, 7:6, a w meczu mistrzowskim nie pozostawiły złudzeń Oldze Morozowej i Virginii Wade 6:1, 6:4. W grze indywidualnej Kloss odpadła już w pierwszej rundzie z Ruzici 4:6, 4:6. Wygrywając US Open w deblu stała się drugą najmłodszą, zaraz po swojej młodszej partnerce Boshoff, jego triumfatorką w Erze Open (w singlu wynik ten poprawiła trzy lata później Tracy Austin, a w grze podwójnej dopiero w 1998 roku Martina Hingis). W październiku 1976 roku Billie Jean King i Betty Stöve zrewanżowały się Boshoff i Kloss w finale turnieju w Phoenix 2:6, 1:6. W listopadzie w Johannesburgu w grze pojedynczej wyeliminowała rozstawioną z jedynką Lesley Hunt 6:3, 3:6, 6:2, ale przegrała już w drugiej rundzie z Lesley Charles 6:7, 5:7. W deblu odpadła w półfinale z Laurą DuPont i Valerie Ziegenfuss 3:6, 6:3, 3:6. Dokładnie te same poziomy osiągnęła tydzień później w Sydney: druga runda singla – z Martiną Navrátilovą 2:6, 4:6 i półfinał debla z Françoise Durr i Ann Kiyomurą 3:6, 2:6. Na koniec roku, w grudniu, reprezentantki RPA osiągnęły jeszcze finał turnieju w Melbourne, a sama Kloss w singlu odpadła w ćwierćfinale z Dianne Fromholtz 4:6, 6:3, 6:8. Nie było wówczas prowadzonego oficjalnego rankingu deblowego, ale według różnych źródeł po serii powyższych sukcesów została sklasyfikowana na pierwszym miejscu rankingu WTA. W zestawieniu singlistek (ranking komputerowy był już prowadzony od 1975 roku) na koniec roku uplasowała się na 35. pozycji.

W 1977 roku po raz pierwszy wystartowała w początkowej halowej części sezonu rozgrywanej w Stanach Zjednoczonych. Mimo znakomitego poprzedniego sezonu początek nowego nie należał do udanych – w Waszyngtonie przegrała w pierwszej rundzie zarówno gry pojedynczej jak i podwójnej (w parze z Linky Boshoff. W Virginia Slims of Florida rozgrywanym w Hollywood wygrała jedno spotkanie w deblu (z inną partnerką Greer Stevens odpadły w ćwierćfinale z Martiną Navrátilovą i Betty Stöve 4:6, 0:6). Tydzień później w Houston wystąpiła wspólnie z Rosie Casals (były rozstawione z numerem drugim w turnieju i zaczęły od ćwierćfinału) i wygrały również jeden mecz dochodząc do półfinału. Pierwszy mecz w singlu wygrała dopiero na początku lutego w Seattle. Później powróciła do występów z Boshoff. W marcu w Dallas doszły już do półfinału (porażka z Kerry Reid i Greer Stevens 2:6, 4:6); nie zakwalifikowała się do drabinki turnieju singlowego. Powrót do stałej partnerki przyniósł oczekiwany rezultat podczas dużego turnieju w maju w Hamburgu, w którym doszły do finału, a w nim triumfowały mimo przegrania pierwszego seta – pokonały Reginę Maršíkovą i Renátę Tomanovą 2:6, 6:4, 7:5. Para Boshoff–Kloss została rozstawiona z numerem pierwszym podczas French Open 1977, jednak odpadła już w ćwierćfinale z Reginą Maršíkovą i Pam Teeguarden 6:7, 7:5, 4:6. Podczas Wimbledonu przegrała ponownie w pierwszym meczu singla (w pierwszej rundzie miała wolny los). Rozstawione z Boshoff z numerem trzecim w deblu ponownie doszły do ćwierćfinału. W sierpniu w Indianapolis ponownie przegrała indywidualnie w pierwszej rundzie, za to w deblu obroniła zwycięstwo sprzed roku. Dobrą formę utrzymały w kolejnym tygodniu triumfując w prestiżowym turnieju w Toronto, gdzie w finale pokonały pewnie Rosie Casals (z Amerykanką Kloss przegrała w drugiej rundzie singla) i Evonne Goolagong Cawley 6:2, 6:3. Obrona tytułu podczas US Open całkowicie tenisistkom z RPA się nie udała, gdyż odpadły już w drugiej rundzie. Przegrały z parą Mima Jaušovec i Virginia Ruzici 4:6, 6:3, 4:6. Miesiąc później wygrały turniej w Palm Harbor, w którego finale pokonały Brigitte Cuypers i Marise Kruger 6:7, 6:2, 6:2. Odpadły w pierwszej rundzie w Atlancie, by tydzień później dojść do półfinału w Phoenix i finału w San Juan (przegrały w nim z Rosie Casals i Billie Jean King 6:4, 2:6, 3:6). Na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych rozgrywane były dwa turnieje mistrzyń kończące rozgrywki, ze względu na dwóch tytularnych sponsorów odpowiedzialnych za różne części sezonu: Colgate (Toyota w latach 1980–82) Series Championships oraz Virginia Slims (Avon w latach 1979–82) Championships, później WTA Finals. W listopadzie Ilana Kloss i Linky Boshoff zakwalifikowały się do turnieju kończącego sezon z cyklu Colgate Series Championships jako jedna z czterech najlepszych par sezonu. Przegrały jednak w pierwszym meczu z Françoise Durr i Virginią Wade 0:6, 6:7. Na zakończenie roku Kloss ponownie wystartowała w turnieju w rodzinnym Johannesburgu. W drugiej rundzie gry pojedynczej trafiła na swoją deblową partnerkę Linky Boshoff, od której okazała się zdecydowanie gorsza przegrywając 1:6, 0:6. Obie panie razem wygrały za to rywalizację deblistek pokonując w finale rodaczki Brigitte Cuypers i Marise Kruger 5:7, 6:3, 6:3.

Sezon 1978 rozpoczęła dopiero w czerwcu startem w Eastbourne. Przez zbyt niski ranking indywidualny wystąpiła tylko w deblu. Po zakończeniu kariery tenisowej przez Linky Boshoff, Kloss wystartowała w parze z Marise Kruger. Z nową partnerką wygrała w drugiej rundzie z Mimą Jaušovec i Virginią Ruzici 6:1, 3:6, 6:2, ale została powstrzymana w ćwierćfinale przez Billie Jean King i Martinę Navrátilovą 1:6, 5:7. Podczas Wimbledonu przeszła przez trzystopniowe eliminacje i dostała się do turnieju głównego gry pojedynczej. Tam również nie zwolniła tempa i pokonała Chris O’Neil 6:1, 6:1 i Cynthię Sieler 6:3, 6:1. W trzeciej rundzie została powstrzymana już jednak przez swoją deblową partnerkę Kruger – 4:6, 4:6. W rywalizacji drużynowej reprezentantki Południowej Afryki zostały rozstawione z numerem ósmym. W trzeciej rundzie pokonały, prawie czterdziestoletnią zdobywczynię dziewięciu trofeów wielkoszlemowych, Judy Tegart Dalton, grającą z trzynaście lat młodszą Wendy Paish 6:2, 6:2. Zostały powstrzymane w ćwierćfinale przez grające z „czwórką” Australijki, późniejsze triumfatorki imprezy, Kerry Reid i Wendy Turnbull 6:1, 5:7, 4:6. W mikście również zatrzymała się na tym etapie – u boku Chrisa Kachel ulegli Dianne Fromholtz i Allanowi Stone 6:3, 3:6, 4:6. Później wspólnie z Kruger weszły na odpowiedni poziom co zaowocowało serią sukcesów. Triumfowały w sierpniu w turnieju w Mahwah, a we wrześniu w San Antonio i wystąpiły w finale w Montrealu, Adelaide i Sydney. Zaliczyła też kilka finałów dużych imprez z innymi partnerkami w Minneapolis z Lesley Hunt i Brighton z JoAnne Russell. Indywidualnie wyrównała swoje najlepsze osiągnięcie wielkoszlemowe dochodząc do trzeciej rundy US Open. W San Antonio pokonała w grze pojedynczej rozstawioną z numerem pierwszym Dianne Fromholtz 7:6, 6:4, odpadając później w ćwierćfinale ze Stacy Margolin. W Adelaide po raz drugi w karierze osiągnęła półfinał gry pojedynczej turnieju WTA Tour. Przegrała w nim z Beth Norton 6:7, 2:6. W Sydney odpadła w ćwierćfinale z Wendy Turnbull 2:6, 4:6. Te sukcesy zaowocowały awansem na 33. miejsce rankingu WTA Tour na koniec roku.

W styczniu 1979 roku kontynuowała udaną passę i w porównaniu do poprzedniego sezonu wystartowała w amerykańskim tourne od początku. W Waszyngtonie zrezygnowała z występu w deblu skupiając się na grze pojedynczej. W drugiej rundzie pokonała Rosie Casals 4:6, 6:4, 6:2, a w ćwierćfinale Anne Smith 6:4, 4:6, 6:4. Została powstrzymana w walce o finał przez wschodzącą gwiazdę tenisa Tracy Austin 2:6, 3:6. Później doszła do trzeciej rundy w Dallas i drugiej na French Open. W grze podwójnej w parze z Greer Stevens doszła do finału w Chicago i osiągnęła półfinał w Bostonie. Po tylu dobrych wynikach awansowała na najwyższe miejsce w karierze rankingu singlowego WTA – w lutym została sklasyfikowana na 19. pozycji. Na europejską część sezonu nawiązała współpracę z Betty-Ann Stuart. W maju w Rzymie w ćwierćfinale pokonały Mimę Jaušovec i Virginię Ruzici 6:2, 6:4, a uległy w walce o finał Betty Stöve i Wendy Turnbull 5:7, 3:6. Tydzień później w Wiedniu ponownie okazały się lepsze od pary Jaušovec–Ruzici, tym razem na etapie półfinałów – 2:6, 6:3, 6:4. W meczu mistrzowskim nie sprostały jednak Marise Kruger i Dianne Fromholtz 6:3, 4:6, 1:6. Zaliczyły też półfinał w Berlinie (uległy Evonne Goolagong Cawley i Kerry Reid 4:6, 4:6), French Open (kolejna porażka z parą Stöve–Turnbull, 3:6, 6:7) i Chichester (z Billie Jean King i Martiną Navrátilovą 6:7, 2:6). W grze pojedynczej jednak nie wygrała żadnego meczu. Zmieniło się to w czerwcu w Eastbourne, gdzie pokonała trzy wyżej sklasyfikowane tenisistki: Renátę Tomanovą 6:2, 7:6, Ann Kiyomurę 4:6, 6:3, 8:6 i Virginię Ruzici 3:6, 7:5, 10:8. W ćwierćfinale zatrzymała ją dopiero Tracy Austin 2:6, 4:6. W zawodach deblowych osiągnęła kolejny finał, eliminując między innymi Sue Barker i Ann Kiyomurę 4:6, 6:0, 6:4 oraz Betsy Nagelsen i Marise Kruger 7:6, 6:3. W decydującym spotkaniu po raz kolejny musiały uznać wyższość Stöve i Turnbull – tym razem 2:6, 2:6. Podczas Wimbledonu w singlu Kloss w drugiej rundzie musiała zmierzyć się ze swoją obecną partnerką (Betty-Ann Stuart) i okazała się gorsza – 5:7, 6:3, 4:6. W grze podwójnej obie tenisistki zostały zatrzymane na poziomie ćwierćfinału przez późniejsze triumfatorki – Billie Jean King i Martinę Navrátilovą 6:3, 3:6, 0:6. Później wystąpiła dopiero w sierpniu, ale zarówno w Richmond jak i Mahwah przegrała w pierwszych rundach obu konkurencji. Na US Open zdołała wygrać jeden mecz w singlu i mikście oraz dwa w deblu. We wrześniu w Atlancie Dianne Fromholtz dwukrotnie zatrzymała Kloss w turnieju – w pierwszej rundzie singla 1:6, 0:6, a w deblu w drugiej (grała w parze z Betty-Ann Stuart, a Australijka z Marise Kruger) 1:6, 1:6. W Minneapolis ponownie nie sprostały parze King–Navrátilová, tym razem na etapie półfinału – 2:6, 6:7. Pod koniec października doszły do finału w Tampa, w którym przegrały z Virginią Ruzici i Anne Smith 5:7, 6:4, 5:7. Tydzień później, podczas turnieju w Sztokholmie po raz pierwszy w karierze wystąpiła w deblu z Billie Jean King, z którą później związała się również prywatnie. W finale zawodów przegrały jednak z Betty Stöve i Wendy Turnbull 5:7, 6:7. Pod koniec listopada w Brighton w grze pojedynczej wygrała dwa mecze, a została pokonana w ćwierćfinale przez Martinę Navrátilovą 1:6, 2:6. W deblu wspólnie z Laurą DuPont awansowała do finału, w którym nie sprostały parze Ann Kiyomura – Anne Smith 2:6, 1:6. W kolejnym tygodniu, w Melbourne, wygrała ostatni mecz w grze pojedynczej (jak się później okazało) w głównej drabince turnieju tenisowego. Pokonała w pierwszej rundzie kwalifikantkę Marcellę Mesker 6:4, 6:4, w drugiej nie sprostała Hanie Mandlíkovej 1:6, 3:6. W deblu, ponownie z Betty-Ann Stuart, odpadła w półfinale. Do turnieju mistrzyń z cyklu Colgate Series Championships jako druga para deblowa sezonu 1979 zakwalifikowały się Ilana Kloss i Betty-Ann Stuart. W turnieju finałowym rozgrywanym na początku stycznia 1980 roku startowały cztery najlepsze zespoły mijających rozgrywek. Kloss ze Stuart przegrały jednak w pierwszym meczu z „odwiecznymi” rywalkami Billie Jean King i Martiną Navrátilovą 3:6, 2:6.

W sezonie 1980 Ilana Kloss wystąpiła w dziewięciu turniejach w grze pojedynczej przegrywając wszystkie mecze, więcej uwagi przywiązując występom deblowym. W Chicago wystąpiła z Greer Stevens, dochodząc do półfinału (kolejna porażka z King i Navrátilovą – 6:7, 3:6). W Detroit wystąpiła w parze z King, gdzie wygrały swój pierwszy tytuł – w finale pokonały Kathy Jordan i Anne Smith 3:6, 6:3, 6:2. W następnym występie (Atlanta, również King) także triumfowały: zwycięstwo nad parą Betty StöveWendy Turnbull 3:6, 6:1, 6:4. Tydzień później wygrała kolejne zawody, tym razem w Atlancie. Ponownie połączyła siły z Betty-Ann Stuart i razem pokonały Ann Henricksson i Candy Reynolds 7:6, 7:6. W następnym występie, znowu z King, uległy w finale w Bostonie Rosie Casals i Turnbull 4:6, 6:7(4). Następny start to turniej w Amelia Island, gdzie połączyła siły właśnie z Casals. To zaowocowało kolejnym triumfem – w finale ograły Kathy Jordan i Pam Shriver 7:6(5), 7:6(3). W czerwcu wystąpiła w Eastbourne u boku Martiny Navrátilovej. Para odpadła jednak w ćwierćfinale z Candy Reynolds i Paulą Smith 4:6, 5:7. W sierpniu wystąpiła wspólnie z Kathy Jordan w Mahwah, w którym tenisistki osiągnęły półfinał (porażka z Pam Shriver i Betty Stöve 1:6, 2:6). Na tym samym etapie udział w turnieju w Minneapolis w październiku zakończyła wspólnie z King, choć tym razem nie przegrały, tylko oddały spotkanie walkowerem. To był ostatni występ Kloss w tym roku.

Ponownie w najlepszej czwórce znalazła się w marcu 1981 roku w Dallas. W parze z Leslie Allen w walce o finał nie sprostały Navrátilovej i Shriver 2:6, 3:6. Wspólnie z Billie Jean King wystąpiła w kilku ćwierćfinałach, w tym podczas French Open 1981. W czerwcu nastąpiło przełamanie i po raz piąty doszła z Amerykanką do meczu mistrzowskiego. Miało to miejsce w Surbiton, gdzie w półfinale pokonały groźny duet Rosie CasalsWendy Turnbull 1:6, 6:2, 6:2, lecz w decydującym meczu uległy Sue Barker i Ann Kiyomura 1:6, 7:6, 1:6. Później zmieniała jednak partnerki i tylko z Betsy Nagelsen doszła do półfinału w Toronto. Do występów z King powróciła od początku 1982 roku i dopiero na koniec lutego osiągnęły fazę półfinałową – w Oakland na tym etapie powstrzymały je Kathy Jordan i Pam Shriver 3:6, 6:4, 6:7. Warte odnotowania jest kolejne zwycięstwo rundę wcześniej nad Casals i Turnbull 6:4, 6:4. Na półfinale zakończyły rywalizację w Los Angeles. W kolejnym występie doszły rundę dalej. W Dallas w ćwierćfinale wyeliminowały ponownie Casals i Turnbull 2:6, 6:4, 6:4, by w walce o finał odprawić Evę Pfaff i siedemnastoletnią wschodzącą gwiazdę Helenę Sukovą 2:6, 6:3, 6:2. W meczu mistrzowskim uległy jednak Navrátilovej i Shriver 4:6, 4:6. W połowie kwietnia 1982 roku odbyła się ósma edycja Deblowych Mistrzostw WTA, w których wystąpiła Kloss z King. Występu nie mogły jednak zaliczyć do udanych, gdyż przegrały już w pierwszym meczu z Sue Barker i Ann Kiyomurą 5:7, 1:6. W maju doszły wspólnie do finału w Perugii, gdzie również nie znalazły sposobu na odniesienie zwycięstwa w decydującym meczu – porażka z szesnastoletnią Kathleen Horvath i Yvonne Vermaak 6:2, 4:6, 6:7. Później przyszedł czas słabszych występów, z których najlepszy rezultat to finał małego turnieju, niezaliczanego do głównego cyklu WTA Tour, w Beckenham oraz ćwierćfinały w Birmingham i Eastbourne.

Rok 1983 przyniósł znaczny spadek formy południowoafrykańskiej tenisistki. Występowała z różnymi partnerkami, lecz bez żadnych sukcesów. W czerwcu ponownie wystąpiła z Billie Jean King w turnieju w Beckenham, gdzie ponownie doszły do decydującego meczu. Ten jednak nie został rozegrany, a tytuł został wspólnie przydzielony czterem finalistkom: Kloss i King oraz Barbarze Potter i Sharon Walsh. Na uwagę zasługuje jeszcze półfinał we wrześniu w Richmond, do którego doszła z Rosie Casals (porażka z Kathy Jordan i Barbarą Potter 7:5, 3:6, 2:6). W grudniu zameldowała się również w ćwierćfinale Australian Open – w parze z Heather Ludloff przegrały z Billie Jean King i Sharon Walsh 6:4, 4:6, 0:6. W kolejnym sezonie wystartowała w zaledwie dwunastu turniejach, a wygrała tylko trzy mecze: po jednym w Indianapolis, Mahwah i Montrealu. Na koniec sezonu 1984 po raz pierwszy został opublikowany komputerowy ranking WTA deblistek – zajęła w nim 126. miejsce. Zbliżając się do zakończenia profesjonalnej kariery wystąpiła w deblu i mikście podczas Wimbledonu w 1985 roku, jednak bez wygranego meczu. Taki sam rezultat odnotowała w grze podwójnej podczas US Open 1985. W grze mieszanej udało się jej odnieść jedno zwycięstwo – razem ze Stevem Meister pokonali czwartą parę turnieju Kathy Jordan – Steve Denton 6:2, 6:4. Występ na nowojorskich kortach był ostatnim, aż do niespodziewanego powrotu w styczniu 1987 roku, kiedy to ponownie z King wystąpiła w turnieju rangi ITF w Chicago. Wygrały nawet mecz pierwszej rundy z Amy Frazier i Mandy Wilson 6:3, 6:3, ale w drugiej już odpadły. Kloss spróbowała jeszcze swoich sił w turnieju w Miami w marcu 1987 roku, lecz z podobnym rezultatem. Później już nigdy nie zagrała w oficjalnym meczu WTA czy ITF.

W 1999 roku Kloss wygrała US Open w kategorii wiekowej powyżej 35 lat w grze podwójnej i mieszanej.

Życie prywatneEdytuj

Ilana Kloss jest z pochodzenia Żydówką. Jej rodzice to Ruth i Shlaim Kloss, ma siostrę Yvette Merle Blackman (z domu Kloss). Jest lesbijką. Od 1979 roku jest związana z jedną z najwybitniejszych tenisistek dwudziestego wieku, Billie Jean King, z którą w 2018 roku planowała zawrzeć związek małżeński.[1]

W lutym 2020 roku Południowoafrykański Związek Tenisowy (Tennis South Africa) ogłosił, że dwa żeńskie turnieje rangi ITF z pulą nagród 25 000 $ będą nosić imię Ilany Kloss[2]

Historia występów wielkoszlemowychEdytuj

Legenda

     W, wygrany turniej

     F, przegrana w finale

     SF, przegrana w półfinale

     QF, przegrana w ćwierćfinale

     xR, przegrana w x rundzie

      A, brak startu

     NH, turniej się nie odbył

Turniej Australian Open odbył się dwukrotnie w 1977 roku (styczeń i grudzień), za to nie został rozegrany w 1986.

     Początek Ery Open

Występy w grze pojedynczejEdytuj

Turniej 1972 1973 1974 1975 1976 1977 1978 1979 1980 1981 Tytuły Z–P
Australian Open A A A A A A A A A A A 0 / 0 0 – 0
French Open A A A A 2R 1R A 2R 1R A 0 / 4 2 – 4
Wimbledon A 2R 2R 3R 3R 2R 3R 2R 1R A 0 / 8 5 – 8
US Open A 3R 2R 1R 1R 2R 3R 2R A Q3 0 / 7 6 – 7
Ranking na koniec roku nie był publikowany 74 35 104 33 42 194 [a] 0 / 19 13 – 19

Występy w grze podwójnejEdytuj

Turniej 1972 1973 1974 1975 1976 1977 1978 1979 1980 1981 1982 1983 1984 1985 1986 1987 Tytuły Z–P
Australian Open A A A A A A A A A A A 2R QF 1R A A A 0 / 3 2 – 3
French Open A A A A SF QF A SF 1R QF A A A A A A 0 / 5 8 – 5
Wimbledon A 2R 3R 3R SF QF QF QF 1R 3R 2R 2R 1R 1R A A 0 / 13 19 – 13
US Open A 2R 1R 2R W 2R 3R 3R 1R 3R 2R 2R 1R 1R A A 1 / 13 16 – 12
Ranking na koniec roku [3] nie był publikowany 1 2 7 4 nie był publikowany 126 [a] [a] 1 / 34 45 – 33

Występy w grze mieszanejEdytuj

! Turniej 1972 1973 1974 1975 1976 1977 1978 1979 1980 1981 1982 1983 1984 1985 1986 1987 Tytuły Z–P
Australian Open Turniej nie był rozgrywany A 0 / 0 0 – 0
French Open A A A A W A A A A QF A A A A A A 1 / 2 5 – 1
Wimbledon A QF 3R 2R 2R 3R QF 3R 3R 1R 2R 2R 1R 1R A A 0 / 13 14 – 12
US Open A QF A A 2R 2R 3R 1R A 2R 1R A 2R 2R A A 0 / 9 7 – 9
1 / 24 26 – 22

Finały turniejów WTAEdytuj

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
1971

1987
Virginia Slims Circuit
Grand Prix Series
Colgate Series
1988

2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V

Gra podwójna 47 (25–22)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 10 czerwca 1972 Manchester Trawiasta   Brenda Kirk   Esme Emanuel
  Cecilia Martinez
6:1, 6:3
Zwyciężczyni 2. 2 czerwca 1973 Surbiton Trawiasta   Linky Boshoff   Ann Kiyomura
  Peggy Michel
7:5, 6:2
Zwyciężczyni 3. 29 lipca 1973 Cleveland Twarda   Pat Walkden-Pretorius   Janice Metcalf
  Laurie Tenney
1:6, 7:6, 6:1
Finalistka 1. 5 sierpnia 1973 Atlantic City Ceglana   Pat Walkden-Pretorius   Chris Evert
  Marita Redondo
4:6, 4:6
Zwyciężczyni 4. 12 sierpnia 1973 Cincinnati Ceglana   Pat Walkden-Pretorius   Evonne Goolagong
  Janet Young
7:6, 3:6, 6:2
Finalistka 2. 16 września 1973 Charlotte Ceglana   Martina Navrátilová   Evonne Goolagong
  Janet Young
2:6, 0:6
Zwyciężczyni 5. 25 listopada 1973 Johannesburg Twarda   Linky Boshoff   Chris Evert
  Virginia Wade
7:6, 2:6, 6:1
Zwyciężczyni 6. 24 listopada 1974 Johannesburg Twarda   Kerry Melville   Dianne Fromholtz
  Margaret Smith Court
6:3, 7:5
Zwyciężczyni 7. 2 grudnia 1975 Johannesburg Twarda   Linky Boshoff   Laura DuPont
  Sharon Walsh
4:6, 6:3, 6:3
Zwyciężczyni 8. 6 maja 1976 Amelia Island Ceglana   Linky Boshoff   Kathy Kuykendall
  Valerie Ziegenfuss
6:3, 6:2
Zwyciężczyni 9. 16 maja 1976 Bournemouth Ceglana   Linky Boshoff   Lesley Charles
  Sue Mappin
6:3, 6:2
Zwyciężczyni 10. 23 maja 1976 Hamburg Ceglana   Linky Boshoff   Laura DuPont
  Wendy Turnbull
4:6, 7:5, 6:1
Zwyciężczyni 11. 30 maja 1976 Rzym Ceglana   Linky Boshoff   Virginia Ruzici
  Mariana Simionescu
6:1, 6:2
Zwyciężczyni 12. 15 sierpnia 1976 Indianapolis Ceglana   Linky Boshoff   Laura DuPont
  Wendy Turnbull
6:2, 6:3
Zwyciężczyni 13. 11 września 1976 US Open Ceglana   Linky Boshoff   Olga Morozowa
  Virginia Wade
6:1, 6:4
Finalistka 3. 10 października 1976 Phoenix Twarda   Linky Boshoff   Billie Jean King
  Betty Stöve
2:6, 1:6
Finalistka 4. 12 grudnia 1976 Melbourne Trawiasta   Linky Boshoff   Margaret Smith Court
  Betty Stöve
3:6, 0:6
Zwyciężczyni 14. 15 maja 1977 Hamburg Ceglana   Linky Boshoff   Regina Maršíková
  Renáta Tomanová
2:6, 6:4, 7:5
Zwyciężczyni 15. 14 sierpnia 1977 Indianapolis Ceglana   Linky Boshoff   Mary Carillo
  Wendy Overton
5:7, 7:5, 6:3
Zwyciężczyni 16. 21 sierpnia 1977 Toronto Ceglana   Linky Boshoff   Rosie Casals
  Evonne Goolagong Cawley
6:2, 6:3
Zwyciężczyni 17. 2 października 1977 Palm Harbor Twarda   Linky Boshoff   Brigitte Cuypers
  Marise Kruger
6:7, 6:2, 6:2
Finalistka 5. 30 października 1977 San Juan Twarda   Linky Boshoff   Rosie Casals
  Billie Jean King
6:4, 2:6, 3:6
Zwyciężczyni 18. 4 grudnia 1977 Johannesburg Twarda   Linky Boshoff   Brigitte Cuypers
  Marise Kruger
5:7, 6:3, 6:3
Zwyciężczyni 19. 27 sierpnia 1978 Mahwah Twarda   Marise Kruger   Barbara Potter
  Pam Whytcross
6:3, 6:1
Zwyciężczyni 20. 17 września 1978 San Antonio Twarda   Marise Kruger   Laura DuPont
  Françoise Durr
6:1, 6:4
Finalistka 6. 24 września 1978 Montreal Twarda (hala)   Marise Kruger   Julie Anthony
  Billie Jean King
4:6, 4:6
Finalistka 7. 15 października 1978 Minneapolis Dywanowa (hala)   Lesley Hunt   Kerry Reid
  Wendy Turnbull
3:6, 3:6
Finalistka 8. 22 października 1978 Brighton Dywanowa (hala)   JoAnne Russell   Betty Stöve
  Virginia Wade
0:6, 6:7
Finalistka 9. 17 grudnia 1978 Adelaide Trawiasta   Marise Kruger   Lesley Hunt
  Sharon Walsh
2:6, 2:6
Finalistka 10. 24 grudnia 1978 Sydney Trawiasta   Marise Kruger   Lesley Hunt
  Sharon Walsh
2:6, 1:6
Finalistka 11. 4 lutego 1979 Chicago Dywanowa (hala)   Greer Stevens   Rosie Casals
  Betty-Ann Stuart
6:3, 5:7, 5:7
Finalistka 12. 20 maja 1979 Wiedeń Ceglana   Betty-Ann Stuart   Marise Kruger
  Dianne Fromholtz
6:3, 4:6, 1:6
Finalistka 13. 24 czerwca 1979 Eastbourne Trawiasta   Betty-Ann Stuart   Betty Stöve
  Wendy Turnbull
2:6, 2:6
Finalistka 14. 28 października 1979 Tampa Twarda   Betty-Ann Stuart   Virginia Ruzici
  Anne Smith
5:7, 6:4, 5:7
Finalistka 15. 4 listopada 1979 Sztokholm Dywanowa (hala)   Billie Jean King   Betty Stöve
  Wendy Turnbull
5:7, 6:7
Finalistka 16. 25 listopada 1979 Brighton Dywanowa (hala)   Laura DuPont   Ann Kiyomura
  Anne Smith
2:6, 1:6
Zwyciężczyni 21. 24 lutego 1980 Detroit Dywanowa (hala)   Billie Jean King   Kathy Jordan
  Anne Smith
3:6, 6:3, 6:2
Zwyciężczyni 22. 2 marca 1980 Houston Dywanowa (hala)   Billie Jean King   Betty Stöve
  Wendy Turnbull
3:6, 6:1, 6:4
Zwyciężczyni 23. 9 marca 1980 Atlanta Twarda (hala)   Betty-Ann Stuart   Ann Henricksson
  Candy Reynolds
7:6, 7:6
Finalistka 17. 16 marca 1980 Boston Dywanowa (hala)   Billie Jean King   Rosie Casals
  Wendy Turnbull
4:6, 6:7(4)
Zwyciężczyni 24. 21 kwietnia 1980 Amelia Island Ceglana   Rosie Casals   Kathy Jordan
  Pam Shriver
7:6(5), 7:6(3)
Finalistka 18. 15 czerwca 1981 Surbiton Trawiasta   Billie Jean King   Sue Barker
  Ann Kiyomura
1:6, 7:6, 1:6
Finalistka 19. 30 listopada 1981 Johannesburg Twarda   Yvonne Vermaak   Beverly Mould
  Rene Uys
4:6, 6:1, 3:6
Finalistka 20. 14 marca 1982 Dallas Dywanowa (hala)   Billie Jean King   Martina Navrátilová
  Pam Shriver
4:6, 4:6
Finalistka 21. 9 maja 1982 Perugia Ceglana   Billie Jean King   Kathleen Horvath
  Yvonne Vermaak
6:2, 4:6, 6:7
Finalistka 22. 6 czerwca 1982 Beckenham Trawiasta   Billie Jean King   Sue Barker
  Pam Shriver
2:6, 4:6
Zwyciężczyni 25. 5 czerwca 1983 Beckenham Trawiasta   Billie Jean King   Barbara Potter
  Sharon Walsh
mecz nie odbył się
tytuł wspólny

Gra mieszana 4 (1–3)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalistka 1. 25 listopada 1973 Johannesburg Twarda   Bernard Mitton   Evonne Goolagong
  Jürgen Fassbender
3:6, 2:6
Finalistka 2. 24 listopada 1974 Johannesburg Twarda   Jürgen Fassbender   Margaret Smith Court
  Marty Riessen
0:6, 2:6
Zwyciężczyni 1. 12 czerwca 1976 French Open Ceglana   Kim Warwick   Linky Boshoff
  Colin Dowdeswell
5:7, 7:6, 6:2
Finalistka 4. 4 grudnia 1977 Johannesburg Twarda   Sherwood Stewart   Linky Boshoff
  Colin Dowdeswell
4:6, 6:4, 5:7[4][5]

Występy w Turnieju MistrzyńEdytuj

W grze podwójnejEdytuj

Rok Rezultat Partnerka Przeciwniczki Wynik
1977
Toyota
Półfinał   Linky Boshoff   Françoise Durr
  Virginia Wade
0:6, 6:7
1980
Toyota
Półfinał   Betty-Ann Stuart   Billie Jean King
  Martina Navrátilová
3:6, 2:6

Występy w turnieju WTA Doubles ChampionshipsEdytuj

Rok Rezultat Partnerka Przeciwniczki Wynik
1982 Ćwierćfinał   Billie Jean King   Sue Barker
  Ann Kiyomura
5:7, 1:6

UwagiEdytuj

  1. a b c Wystąpiła w rozgrywkach, ale przez zbyt małą ilość punktów nie została sklasyfikowana w rankingu WTA.

PrzypisyEdytuj

  1. Billie Jean King Planning To Marry Her Girlfriend Ilana Kloss (ang.). mid-day.com, 2018-06-29. [dostęp 2020-03-28].
  2. ITF tournaments named after Ilana Kloss (ang.). tennissa.co.za, 2020-02-24. [dostęp 2020-03-29].
  3. Oficjalny komputerowy ranking deblowy WTA rozpoczął się od 1984 roku. Dane wcześniejsze podane na podstawie: Zbigniew Dutkowski, 150 rakiet. Najlepsi tenisiści świata, Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1984
  4. Linky back at Wimbledon (ang.). Herald Live, 2019-08-31. [dostęp 2020-04-02].
  5. Zarchiwizowany wpis na forum na stronie wtaworld.com (ang.). wtaworld.com, 2003-09-19. [dostęp 2020-04-02].

BibliografiaEdytuj