Ilana Kloss

Ilana Sheryl Kloss (ur. 22 marca 1956 w Johannesburgu) – południowoafrykańska tenisistka. Mistrzyni wielkoszlemowego US Open 1976 w grze podwójnej oraz French Open 1976 w grze mieszanej. Reprezentantka kraju w Pucharze Federacji.

Ilana Kloss
ilustracja
Państwo

 Południowa Afryka

Data i miejsce urodzenia

22 marca 1956
Johannesburg

Wzrost

163 cm

Gra

leworęczna

Status profesjonalny

1972

Zakończenie kariery

1987

Gra pojedyncza
Wygrane turnieje

0

Najwyżej w rankingu

19 (luty 1979)

Roland Garros

2R (1976, 1979)

Wimbledon

3R (1975, 1976, 1978)

US Open

3R (1973, 1978)

Gra podwójna
Wygrane turnieje

25

Najwyżej w rankingu

1 (1976)

Australian Open

QF (1983)

Roland Garros

SF (1976, 1979)

Wimbledon

SF (1976)

US Open

W (1976)

Kariera tenisowaEdytuj

Ilana Kloss w 1972 roku wygrała juniorski Wimbledon w grze pojedynczej oraz rozpoczęła profesjonalną karierę tenisową. Już miesiąc przed sukcesem w Londynie triumfowała w swoim pierwszym seniorskim turnieju tenisowym. W czerwcu w parze z Brendą Kirk wygrała zmagania w niewielkich zawodach w Manchesterze, gdzie w decydującym spotkaniu pokonały Esme Emanuel i Cecilię Martinez 6:1, 6:3. Kloss miała wówczas zaledwie 16 lat 2 miesiące i 19 dni i została najmłodszą triumfatorką turnieju deblowego w Erze Open tenisa. Rekord ten pobiła dopiero sześć lat później Pam Shriver, która wygrała w Chichester w wieku 15 lat 11 miesięcy i 14 dni.

Od 1973 roku występowała w deblu przede wszystkim ze swoją o pół roku młodszą rodaczką Deliną Ann „Linky” Boshoff, z którą to już w tym samym sezonie wygrała pierwszy wspólny turniej w Surbiton (czerwiec). W lipcu i sierpniu występowała w parze z naturalizowaną południowoafrykańską tenisistką Pat Walkden-Pretorius, z którą regularnie osiągała finały zawodów zaliczanych do WTA Tour. W Cincinnati po raz pierwszy w karierze osiągnęła półfinał gry pojedynczej, w którym uległa jednak Chris Evert 2:6, 2:6. Turniej debla wygrała. W listopadzie 1973 roku wystartowała w turnieju w rodzinnym Johannesburgu. W grze pojedynczej w trzeciej rundzie pokonała Annette Du Plooy 6:3, 6:2, a została powstrzymana w ćwierćfinale przez Chris Evert 6:2, 2:6, 4:6. Jeszcze lepiej poradziła sobie w zawodach drużynowych. W mikście u boku Bernarda Mittona osiągnęła finał, w którym nie sprostali parze Evonne GoolagongJürgen Fassbender 3:6, 2:6. W deblu z Boshoff wygrały cały turniej, ogrywając w decydującym meczu Evert i Virginię Wade 7:6, 2:6, 6:1.

W 1974 roku nadal jeszcze łączyła występy seniorskie z młodzieżowymi. Starty w turniejach rozpoczęła dopiero od kwietnia, kiedy to osiągnęła ćwierćfinal singla i debla w Sarasocie. W Filadelfii po raz pierwszy była rozstawiona w turnieju WTA – otrzymała numer osiem. Uległa już jednak w drugim meczu Janet Newberry 4:6, 1:6. Podczas Wimbledonu 1974 przegrała w drugiej rundzie z Evonne Goolagong 2:6, 4:6, a odpadła w trzeciej w deblu wspólnie z Boshoff i mikście z Frew McMillanem. Wygrała we wrześniu juniorskie zawody US Open w grze pojedynczej. Miesiąc później w Houston w grze pojedynczej odpadła w drugim meczu z Pam Teeguarden 3:6, 3:6, ale w parze z Helen Gourlay doszły aż do półfinału. Tydzień później w Phoenix Betty Stöve dwukrotnie zatrzymała Kloss w turnieju – w pierwszej rundzie singla 2:6, 4:6, a w deblu w drugiej (grała w parze z Gourlay, a Holenderka z Françoise Durr) 6:1, 5:7, 2:6. W listopadzie Ilana Kloss powtórzyła wyczyn sprzed roku i w Johannesburgu wystąpiła w finałach gry podwójnej i mieszanej. Uczyniła to nawet z takim samym skutkiem, czyli zawody debla wygrała (w parze z Kerry Melville ograła Dianne Fromholtz i Margaret Smith Court 6:3, 7:5), ale przegrała zmagania miksta (z Fassbenderem ulegli parze Smith Court – Marty Riessen 0:6, 2:6). W singlu przegrała w ćwierćfinale z Fromholtz 3:6, 0:6.

Najlepszym sezonem w karierze był dla Kloss rok 1976. W grze podwójnej cały sezon ponownie grała z Linky Boshoff. W maju wygrały wszystkie turnieje deblowe, w których startowały: Amelia Island (w grze pojedynczej w drugiej rundzie pokonała ówczesną trzecią rakietę świata Martinę Navrátilovą 6:4, 2:6, 7:5, odpadła w ćwierćfinale z Kerry Melville 2:6, 1:6), Bournemouth, Hamburg i Rzym. Później osiągnęły półfinał French Open, eliminując w ćwierćfinale rozstawione z numerem pierwszym Billie Jean King i Betty Stöve 6:4, 3:6, 6:2. W grze pojedynczej osiągnęła drugą rundę – porażka z późniejszą finalistką Renátą Tomanovą 5:7, 1:6. W mikście u boku Kima Warwicka doszła do finału, w którym pokonała swoją deblową partnerkę i Colina Dowdeswella 5:7, 7:6, 6:2. Podczas Wimbledonu w deblu wyrównała osiągnięcie z Paryża, odpadając dopiero w przedostatnim meczu turnieju – młode tenisistki z Południowej Afryki uległy parze Chris Evert – Martina Navrátilová 6:8, 6:8. Rundę wcześniej odprawiły inne bardziej utytułowane od siebie zawodniczki – Rosie Casals i Françoise Durr wynikiem 6:1, 6:3. W singlu przegrała w trzeciej rundzie z Nataliją Czmyriową 5:7, 4:6. W sierpniu para triumfowała w prestiżowych zawodach w Indianapolis, by w kolejnym występie odnieść największy sukces w karierze. Na początku września zostały rozstawione z numerem piątym w ostatnim w roku turnieju wielkoszlemowym. Na nowojorskich kortach w ćwierćfinale doszło do ponownej konfrontacji Boshoff–Kloss z parą King–Stöve i ponownie lepsze okazały się młodsze tenisistki z RPA (ten sam etap co na French Open, te same zespoły oraz ten sam wynik 6:4, 3:6, 6:2). W półfinale pokonały Mimę Jaušovec i Virginię Ruzici 6:1, 7:6, a w meczu mistrzowskim nie pozostawiły złudzeń Oldze Morozowej i Virginii Wade 6:1, 6:4. W grze indywidualnej Kloss odpadła już w pierwszej rundzie z Ruzici 4:6, 4:6. Wygrywając US Open w deblu stała się drugą najmłodszą, zaraz po swojej młodszej partnerce Boshoff, jego triumfatorką w Erze Open (w singlu wynik ten poprawiła trzy lata później Tracy Austin, a w grze podwójnej dopiero w 1998 roku Martina Hingis). W październiku 1976 roku Billie Jean King i Betty Stöve zrewanżowały się Boshoff i Kloss w finale turnieju w Phoenix 2:6, 1:6. W listopadzie w Johannesburgu w grze pojedynczej wyeliminowała rozstawioną z jedynką Lesley Hunt 6:3, 3:6, 6:2, ale przegrała już w drugiej rundzie z Lesley Charles 6:7, 5:7. W deblu odpadła w półfinale z Laurą DuPont i Valerie Ziegenfuss 3:6, 6:3, 3:6. Dokładnie te same poziomy osiągnęła tydzień później w Sydney: druga runda singla – z Martiną Navrátilovą 2:6, 4:6 i półfinał debla z Françoise Durr i Ann Kiyomurą 3:6, 2:6. Na koniec roku, w grudniu, reprezentantki RPA osiągnęły jeszcze finał turnieju w Melbourne, a sama Kloss w singlu odpadła w ćwierćfinale z Dianne Fromholtz 4:6, 6:3, 6:8. Nie było wówczas prowadzonego oficjalnego rankingu deblowego, ale według różnych źródeł po serii powyższych sukcesów została sklasyfikowana na pierwszym miejscu rankingu WTA. W zestawieniu singlistek (ranking komputerowy był już prowadzony od 1975 roku) na koniec roku uplasowała się na 35. pozycji.

W 1977 roku po raz pierwszy wystartowała w początkowej halowej części sezonu rozgrywanej w Stanach Zjednoczonych. Mimo znakomitego poprzedniego sezonu początek nowego nie należał do udanych – w Waszyngtonie przegrała w pierwszej rundzie zarówno gry pojedynczej jak i podwójnej (w parze z Linky Boshoff. W Virginia Slims of Florida rozgrywanym w Hollywood wygrała jedno spotkanie w deblu (z inną partnerką Greer Stevens odpadły w ćwierćfinale z Martiną Navrátilovą i Betty Stöve 4:6, 0:6). Tydzień później w Houston wystąpiła wspólnie z Rosie Casals (były rozstawione z numerem drugim w turnieju i zaczęły od ćwierćfinału) i wygrały również jeden mecz dochodząc do półfinału. Pierwszy mecz w singlu wygrała dopiero na początku lutego w Seattle. Później powróciła do występów z Boshoff. W marcu w Dallas doszły już do półfinału (porażka z Kerry Reid i Greer Stevens 2:6, 4:6); nie zakwalifikowała się do drabinki turnieju singlowego. Powrót do stałej partnerki przyniósł oczekiwany rezultat podczas dużego turnieju w maju w Hamburgu, w którym doszły do finału, a w nim triumfowały mimo przegrania pierwszego seta – pokonały Reginę Maršíkovą i Renátę Tomanovą 2:6, 6:4, 7:5. Para Boshoff–Kloss została rozstawiona z numerem pierwszym podczas French Open 1977, jednak odpadła już w ćwierćfinale z Reginą Maršíkovą i Pam Teeguarden 6:7, 7:5, 4:6. Podczas Wimbledonu przegrała ponownie w pierwszym meczu singla (w pierwszej rundzie miała wolny los). Rozstawione z Boshoff z numerem trzecim w deblu ponownie doszły do ćwierćfinału. W sierpniu w Indianapolis ponownie przegrała indywidualnie w pierwszej rundzie, za to w deblu obroniła zwycięstwo sprzed roku. Dobrą formę utrzymały w kolejnym tygodniu triumfując w prestiżowym turnieju w Toronto, gdzie w finale pokonały pewnie Rosie Casals (z Amerykanką Kloss przegrała w drugiej rundzie singla) i Evonne Goolagong Cawley 6:2, 6:3. Obrona tytułu podczas US Open całkowicie tenisistkom z RPA się nie udała, gdyż odpadły już w drugiej rundzie. Przegrały z parą Mima Jaušovec i Virginia Ruzici 4:6, 6:3, 4:6. Miesiąc później wygrały turniej w Palm Harbor, w którego finale pokonały Brigitte Cuypers i Marise Kruger 6:7, 6:2, 6:2. Odpadły w pierwszej rundzie w Atlancie, by tydzień później dojść do półfinału w Phoenix i finału w San Juan (przegrały w nim z Rosie Casals i Billie Jean King 6:4, 2:6, 3:6). Na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych rozgrywane były dwa turnieje mistrzyń kończące rozgrywki, ze względu na dwóch tytularnych sponsorów odpowiedzialnych za różne części sezonu: Colgate (Toyota w latach 1980–82) Series Championships oraz Virginia Slims (Avon w latach 1979–82) Championships, później WTA Finals. W listopadzie Ilana Kloss i Linky Boshoff zakwalifikowały się do turnieju kończącego sezon z cyklu Colgate Series Championships jako jedna z czterech najlepszych par sezonu. Przegrały jednak w pierwszym meczu z Françoise Durr i Virginią Wade 0:6, 6:7. Na zakończenie roku Kloss ponownie wystartowała w turnieju w rodzinnym Johannesburgu. W drugiej rundzie gry pojedynczej trafiła na swoją deblową partnerkę Linky Boshoff, od której okazała się zdecydowanie gorsza przegrywając 1:6, 0:6. Obie panie razem wygrały za to rywalizację deblistek pokonując w finale rodaczki Brigitte Cuypers i Marise Kruger 5:7, 6:3, 6:3.

Sezon 1978 rozpoczęła dopiero w czerwcu startem w Eastbourne. Przez zbyt niski ranking indywidualny wystąpiła tylko w deblu. Po zakończeniu kariery tenisowej przez Linky Boshoff, Kloss wystartowała w parze z Marise Kruger. Z nową partnerką wygrała w drugiej rundzie z Mimą Jaušovec i Virginią Ruzici 6:1, 3:6, 6:2, ale została powstrzymana w ćwierćfinale przez Billie Jean King i Martinę Navrátilovą 1:6, 5:7. Podczas Wimbledonu przeszła przez trzystopniowe eliminacje i dostała się do turnieju głównego gry pojedynczej. Tam również nie zwolniła tempa i pokonała Chris O’Neil 6:1, 6:1 i Cynthię Sieler 6:3, 6:1. W trzeciej rundzie została powstrzymana już jednak przez swoją deblową partnerkę Kruger – 4:6, 4:6. W rywalizacji drużynowej reprezentantki Południowej Afryki zostały rozstawione z numerem ósmym. W trzeciej rundzie pokonały, prawie czterdziestoletnią zdobywczynię dziewięciu trofeów wielkoszlemowych, Judy Tegart Dalton, grającą z trzynaście lat młodszą Wendy Paish 6:2, 6:2. Zostały powstrzymane w ćwierćfinale przez grające z „czwórką” Australijki, późniejsze triumfatorki imprezy, Kerry Reid i Wendy Turnbull 6:1, 5:7, 4:6. W mikście również zatrzymała się na tym etapie – u boku Chrisa Kachel ulegli Dianne Fromholtz i Allanowi Stone 6:3, 3:6, 4:6. Później wspólnie z Kruger weszły na odpowiedni poziom co zaowocowało serią sukcesów. Triumfowały w sierpniu w turnieju w Mahwah, a we wrześniu w San Antonio i wystąpiły w finale w Montrealu, Adelaide i Sydney. Zaliczyła też kilka finałów dużych imprez z innymi partnerkami w Minneapolis z Lesley Hunt i Brighton z JoAnne Russell. Indywidualnie wyrównała swoje najlepsze osiągnięcie wielkoszlemowe dochodząc do trzeciej rundy US Open. W San Antonio pokonała w grze pojedynczej rozstawioną z numerem pierwszym Dianne Fromholtz 7:6, 6:4, odpadając później w ćwierćfinale ze Stacy Margolin. W Adelaide po raz drugi w karierze osiągnęła półfinał gry pojedynczej turnieju WTA Tour. Przegrała w nim z Beth Norton 6:7, 2:6. W Sydney odpadła w ćwierćfinale z Wendy Turnbull 2:6, 4:6. Te sukcesy zaowocowały awansem na 33. miejsce rankingu WTA Tour na koniec roku.

W styczniu 1979 roku kontynuowała udaną passę i w porównaniu do poprzedniego sezonu wystartowała w amerykańskim tourne od początku. W Waszyngtonie zrezygnowała z występu w deblu skupiając się na grze pojedynczej. W drugiej rundzie pokonała Rosie Casals 4:6, 6:4, 6:2, a w ćwierćfinale Anne Smith 6:4, 4:6, 6:4. Została powstrzymana w walce o finał przez wschodzącą gwiazdę tenisa Tracy Austin 2:6, 3:6. Później doszła do trzeciej rundy w Dallas i drugiej na French Open. W grze podwójnej w parze z Greer Stevens doszła do finału w Chicago i osiągnęła półfinał w Bostonie. Po tylu dobrych wynikach awansowała na najwyższe miejsce w karierze rankingu singlowego WTA – w lutym została sklasyfikowana na 19. pozycji. Na europejską część sezonu nawiązała współpracę z Betty-Ann Stuart. W maju w Rzymie w ćwierćfinale pokonały Mimę Jaušovec i Virginię Ruzici 6:2, 6:4, a uległy w walce o finał Betty Stöve i Wendy Turnbull 5:7, 3:6. Tydzień później w Wiedniu ponownie okazały się lepsze od pary Jaušovec–Ruzici, tym razem na etapie półfinałów – 2:6, 6:3, 6:4. W meczu mistrzowskim nie sprostały jednak Marise Kruger i Dianne Fromholtz 6:3, 4:6, 1:6. Zaliczyły też półfinał w Berlinie (uległy Evonne Goolagong Cawley i Kerry Reid 4:6, 4:6), French Open (kolejna porażka z parą Stöve–Turnbull, 3:6, 6:7) i Chichester (z Billie Jean King i Martiną Navrátilovą 6:7, 2:6). W grze pojedynczej jednak nie wygrała żadnego meczu. Zmieniło się to w czerwcu w Eastbourne, gdzie pokonała trzy wyżej sklasyfikowane tenisistki: Renátę Tomanovą 6:2, 7:6, Ann Kiyomurę 4:6, 6:3, 8:6 i Virginię Ruzici 3:6, 7:5, 10:8. W ćwierćfinale zatrzymała ją dopiero Tracy Austin 2:6, 4:6. W zawodach deblowych osiągnęła kolejny finał, eliminując między innymi Sue Barker i Ann Kiyomurę 4:6, 6:0, 6:4 oraz Betsy Nagelsen i Marise Kruger 7:6, 6:3. W decydującym spotkaniu po raz kolejny musiały uznać wyższość Stöve i Turnbull – tym razem 2:6, 2:6. Podczas Wimbledonu w singlu Kloss w drugiej rundzie musiała zmierzyć się ze swoją obecną partnerką (Betty-Ann Stuart) i okazała się gorsza – 5:7, 6:3, 4:6. W grze podwójnej obie tenisistki zostały zatrzymane na poziomie ćwierćfinału przez późniejsze triumfatorki – Billie Jean King i Martinę Navrátilovą 6:3, 3:6, 0:6. Później wystąpiła dopiero w sierpniu, ale zarówno w Richmond jak i Mahwah przegrała w pierwszych rundach obu konkurencji. Na US Open zdołała wygrać jeden mecz w singlu i mikście oraz dwa w deblu. We wrześniu w Atlancie Dianne Fromholtz dwukrotnie zatrzymała Kloss w turnieju – w pierwszej rundzie singla 1:6, 0:6, a w deblu w drugiej (grała w parze z Betty-Ann Stuart, a Australijka z Marise Kruger) 1:6, 1:6. W Minneapolis ponownie nie sprostały parze King–Navrátilová, tym razem na etapie półfinału – 2:6, 6:7. Pod koniec października doszły do finału w Tampa, w którym przegrały z Virginią Ruzici i Anne Smith 5:7, 6:4, 5:7. Tydzień później, podczas turnieju w Sztokholmie po raz pierwszy w karierze wystąpiła w deblu z Billie Jean King, z którą później związała się również prywatnie. W finale zawodów przegrały jednak z Betty Stöve i Wendy Turnbull 5:7, 6:7. Pod koniec listopada w Brighton w grze pojedynczej wygrała dwa mecze, a została pokonana w ćwierćfinale przez Martinę Navrátilovą 1:6, 2:6. W deblu wspólnie z Laurą DuPont awansowała do finału, w którym nie sprostały parze Ann Kiyomura – Anne Smith 2:6, 1:6. W kolejnym tygodniu, w Melbourne, wygrała ostatni mecz w grze pojedynczej (jak się później okazało) w głównej drabince turnieju tenisowego. Pokonała w pierwszej rundzie kwalifikantkę Marcellę Mesker 6:4, 6:4, w drugiej nie sprostała Hanie Mandlíkovej 1:6, 3:6. W deblu, ponownie z Betty-Ann Stuart, odpadła w półfinale. Do turnieju mistrzyń z cyklu Colgate Series Championships jako druga para deblowa sezonu 1979 zakwalifikowały się Ilana Kloss i Betty-Ann Stuart. W turnieju finałowym rozgrywanym na początku stycznia 1980 roku startowały cztery najlepsze zespoły mijających rozgrywek. Kloss ze Stuart przegrały jednak w pierwszym meczu z „odwiecznymi” rywalkami Billie Jean King i Martiną Navrátilovą 3:6, 2:6.

W sezonie 1980 Ilana Kloss wystąpiła w dziewięciu turniejach w grze pojedynczej przegrywając wszystkie mecze, więcej uwagi przywiązując występom deblowym. W Chicago wystąpiła z Greer Stevens, dochodząc do półfinału (kolejna porażka z King i Navrátilovą – 6:7, 3:6). W Detroit wystąpiła w parze z King, gdzie wygrały swój pierwszy tytuł – w finale pokonały Kathy Jordan i Anne Smith 3:6, 6:3, 6:2. W następnym występie (Atlanta, również King) także triumfowały: zwycięstwo nad parą Betty StöveWendy Turnbull 3:6, 6:1, 6:4. Tydzień później wygrała kolejne zawody, tym razem w Atlancie. Ponownie połączyła siły z Betty-Ann Stuart i razem pokonały Ann Henricksson i Candy Reynolds 7:6, 7:6. W następnym występie, znowu z King, uległy w finale w Bostonie Rosie Casals i Turnbull 4:6, 6:7(4). Następny start to turniej w Amelia Island, gdzie połączyła siły właśnie z Casals. To zaowocowało kolejnym triumfem – w finale ograły Kathy Jordan i Pam Shriver 7:6(5), 7:6(3). W czerwcu wystąpiła w Eastbourne u boku Martiny Navrátilovej. Para odpadła jednak w ćwierćfinale z Candy Reynolds i Paulą Smith 4:6, 5:7. W sierpniu wystąpiła wspólnie z Kathy Jordan w Mahwah, w którym tenisistki osiągnęły półfinał (porażka z Pam Shriver i Betty Stöve 1:6, 2:6). Na tym samym etapie udział w turnieju w Minneapolis w październiku zakończyła wspólnie z King, choć tym razem nie przegrały, tylko oddały spotkanie walkowerem. To był ostatni występ Kloss w tym roku.

Ponownie w najlepszej czwórce znalazła się w marcu 1981 roku w Dallas. W parze z Leslie Allen w walce o finał nie sprostały Navrátilovej i Shriver 2:6, 3:6. Wspólnie z Billie Jean King wystąpiła w kilku ćwierćfinałach, w tym podczas French Open 1981. W czerwcu nastąpiło przełamanie i po raz piąty doszła z Amerykanką do meczu mistrzowskiego. Miało to miejsce w Surbiton, gdzie w półfinale pokonały groźny duet Rosie CasalsWendy Turnbull 1:6, 6:2, 6:2, lecz w decydującym meczu uległy Sue Barker i Ann Kiyomura 1:6, 7:6, 1:6. Później zmieniała jednak partnerki i tylko z Betsy Nagelsen doszła do półfinału w Toronto. Do występów z King powróciła od początku 1982 roku i dopiero na koniec lutego osiągnęły fazę półfinałową – w Oakland na tym etapie powstrzymały je Kathy Jordan i Pam Shriver 3:6, 6:4, 6:7. Warte odnotowania jest kolejne zwycięstwo rundę wcześniej nad Casals i Turnbull 6:4, 6:4. Na półfinale zakończyły rywalizację w Los Angeles. W kolejnym występie doszły rundę dalej. W Dallas w ćwierćfinale wyeliminowały ponownie Casals i Turnbull 2:6, 6:4, 6:4, by w walce o finał odprawić Evę Pfaff i siedemnastoletnią wschodzącą gwiazdę Helenę Sukovą 2:6, 6:3, 6:2. W meczu mistrzowskim uległy jednak Navrátilovej i Shriver 4:6, 4:6. W połowie kwietnia 1982 roku odbyła się ósma edycja Deblowych Mistrzostw WTA, w których wystąpiła Kloss z King. Występu nie mogły jednak zaliczyć do udanych, gdyż przegrały już w pierwszym meczu z Sue Barker i Ann Kiyomurą 5:7, 1:6. W maju doszły wspólnie do finału w Perugii, gdzie również nie znalazły sposobu na odniesienie zwycięstwa w decydującym meczu – porażka z szesnastoletnią Kathleen Horvath i Yvonne Vermaak 6:2, 4:6, 6:7. Później przyszedł czas słabszych występów, z których najlepszy rezultat to finał małego turnieju, niezaliczanego do głównego cyklu WTA Tour, w Beckenham oraz ćwierćfinały w Birmingham i Eastbourne.

Rok 1983 przyniósł znaczny spadek formy południowoafrykańskiej tenisistki. Występowała z różnymi partnerkami, lecz bez żadnych sukcesów. W czerwcu ponownie wystąpiła z Billie Jean King w turnieju w Beckenham, gdzie ponownie doszły do decydującego meczu. Ten jednak nie został rozegrany, a tytuł został wspólnie przydzielony czterem finalistkom: Kloss i King oraz Barbarze Potter i Sharon Walsh. Na uwagę zasługuje jeszcze półfinał we wrześniu w Richmond, do którego doszła z Rosie Casals (porażka z Kathy Jordan i Barbarą Potter 7:5, 3:6, 2:6). W grudniu zameldowała się również w ćwierćfinale Australian Open – w parze z Heather Ludloff przegrały z Billie Jean King i Sharon Walsh 6:4, 4:6, 0:6. W kolejnym sezonie wystartowała w zaledwie dwunastu turniejach, a wygrała tylko trzy mecze: po jednym w Indianapolis, Mahwah i Montrealu. Na koniec sezonu 1984 po raz pierwszy został opublikowany komputerowy ranking WTA deblistek – zajęła w nim 126. miejsce. Zbliżając się do zakończenia profesjonalnej kariery wystąpiła w deblu i mikście podczas Wimbledonu w 1985 roku, jednak bez wygranego meczu. Taki sam rezultat odnotowała w grze podwójnej podczas US Open 1985. W grze mieszanej udało się jej odnieść jedno zwycięstwo – razem ze Stevem Meister pokonali czwartą parę turnieju Kathy Jordan – Steve Denton 6:2, 6:4. Występ na nowojorskich kortach był ostatnim, aż do niespodziewanego powrotu w styczniu 1987 roku, kiedy to ponownie z King wystąpiła w turnieju rangi ITF w Chicago. Wygrały nawet mecz pierwszej rundy z Amy Frazier i Mandy Wilson 6:3, 6:3, ale w drugiej już odpadły. Kloss spróbowała jeszcze swoich sił w turnieju w Miami w marcu 1987 roku, lecz z podobnym rezultatem. Później już nigdy nie zagrała w oficjalnym meczu WTA czy ITF.

W 1999 roku Kloss wygrała US Open w kategorii wiekowej powyżej 35 lat w grze podwójnej i mieszanej.

Życie prywatneEdytuj

Ilana Kloss jest z pochodzenia Żydówką. Jej rodzice to Ruth i Shlaim Kloss, ma siostrę Yvette Merle Blackman (z domu Kloss). Jest lesbijką. Od 1979 roku jest związana z jedną z najwybitniejszych tenisistek dwudziestego wieku, Billie Jean King, z którą w 2018 roku planowała zawrzeć związek małżeński.[1]

W lutym 2020 roku Południowoafrykański Związek Tenisowy (Tennis South Africa) ogłosił, że dwa żeńskie turnieje rangi ITF z pulą nagród 25 000 $ będą nosić imię Ilany Kloss[2]

Historia występów wielkoszlemowychEdytuj

Legenda

     W, wygrany turniej

     F, przegrana w finale

     SF, przegrana w półfinale

     QF, przegrana w ćwierćfinale

     xR, przegrana w x rundzie

      A, brak startu

     NH, turniej się nie odbył

Turniej Australian Open odbył się dwukrotnie w 1977 roku (styczeń i grudzień), za to nie został rozegrany w 1986.

     Początek Ery Open

Występy w grze pojedynczejEdytuj

Turniej 1972 1973 1974 1975 1976 1977 1978 1979 1980 1981 Tytuły Z–P
Australian Open A A A A A A A A A A A 0 / 0 0 – 0
French Open A A A A 2R 1R A 2R 1R A 0 / 4 2 – 4
Wimbledon A 2R 2R 3R 3R 2R 3R 2R 1R A 0 / 8 5 – 8
US Open A 3R 2R 1R 1R 2R 3R 2R A Q3 0 / 7 6 – 7
Ranking na koniec roku nie był publikowany 74 35 104 33 42 194 [a] 0 / 19 13 – 19

Występy w grze podwójnejEdytuj

Turniej 1972 1973 1974 1975 1976 1977 1978 1979 1980 1981 1982 1983 1984 1985 1986 1987 Tytuły Z–P
Australian Open A A A A A A A A A A A 2R QF 1R A A A 0 / 3 2 – 3
French Open A A A A SF QF A SF 1R QF A A A A A A 0 / 5 8 – 5
Wimbledon A 2R 3R 3R SF QF QF QF 1R 3R 2R 2R 1R 1R A A 0 / 13 19 – 13
US Open A 2R 1R 2R W 2R 3R 3R 1R 3R 2R 2R 1R 1R A A 1 / 13 16 – 12
Ranking na koniec roku [3] nie był publikowany 1 2 7 4 nie był publikowany 126 [a] [a] 1 / 34 45 – 33

Występy w grze mieszanejEdytuj

! Turniej 1972 1973 1974 1975 1976 1977 1978 1979 1980 1981 1982 1983 1984 1985 1986 1987 Tytuły Z–P
Australian Open Turniej nie był rozgrywany A 0 / 0 0 – 0
French Open A A A A W A A A A QF A A A A A A 1 / 2 5 – 1
Wimbledon A QF 3R 2R 2R 3R QF 3R 3R 1R 2R 2R 1R 1R A A 0 / 13 14 – 12
US Open A QF A A 2R 2R 3R 1R A 2R 1R A 2R 2R A A 0 / 9 7 – 9
1 / 24 26 – 22

Finały turniejów WTAEdytuj

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
1971

1987
Virginia Slims Circuit
Grand Prix Series
Colgate Series

Gra podwójna 47 (25–22)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 10 czerwca 1972 Manchester Trawiasta   Brenda Kirk   Esme Emanuel
  Cecilia Martinez
6:1, 6:3
Zwyciężczyni 2. 2 czerwca 1973 Surbiton Trawiasta   Linky Boshoff   Ann Kiyomura
  Peggy Michel
7:5, 6:2
Zwyciężczyni 3. 29 lipca 1973 Cleveland Twarda   Pat Walkden-Pretorius   Janice Metcalf
  Laurie Tenney
1:6, 7:6, 6:1
Finalistka 1. 5 sierpnia 1973 Atlantic City Ceglana   Pat Walkden-Pretorius   Chris Evert
  Marita Redondo
4:6, 4:6
Zwyciężczyni 4. 12 sierpnia 1973 Cincinnati Ceglana   Pat Walkden-Pretorius   Evonne Goolagong
  Janet Young
7:6, 3:6, 6:2
Finalistka 2. 16 września 1973 Charlotte Ceglana   Martina Navrátilová   Evonne Goolagong
  Janet Young
2:6, 0:6
Zwyciężczyni 5. 25 listopada 1973 Johannesburg Twarda   Linky Boshoff   Chris Evert
  Virginia Wade
7:6, 2:6, 6:1
Zwyciężczyni 6. 24 listopada 1974 Johannesburg Twarda   Kerry Melville   Dianne Fromholtz
  Margaret Smith Court
6:3, 7:5
Zwyciężczyni 7. 2 grudnia 1975 Johannesburg Twarda   Linky Boshoff   Laura DuPont
  Sharon Walsh
4:6, 6:3, 6:3
Zwyciężczyni 8. 6 maja 1976 Amelia Island Ceglana   Linky Boshoff   Kathy Kuykendall
  Valerie Ziegenfuss
6:3, 6:2
Zwyciężczyni 9. 16 maja 1976 Bournemouth Ceglana   Linky Boshoff   Lesley Charles
  Sue Mappin
6:3, 6:2
Zwyciężczyni 10. 23 maja 1976 Hamburg Ceglana   Linky Boshoff   Laura DuPont
  Wendy Turnbull
4:6, 7:5, 6:1
Zwyciężczyni 11. 30 maja 1976 Rzym Ceglana   Linky Boshoff   Virginia Ruzici
  Mariana Simionescu
6:1, 6:2
Zwyciężczyni 12. 15 sierpnia 1976 Indianapolis Ceglana   Linky Boshoff   Laura DuPont
  Wendy Turnbull
6:2, 6:3
Zwyciężczyni 13. 11 września 1976 US Open Ceglana   Linky Boshoff   Olga Morozowa
  Virginia Wade
6:1, 6:4
Finalistka 3. 10 października 1976 Phoenix Twarda   Linky Boshoff   Billie Jean King
  Betty Stöve
2:6, 1:6
Finalistka 4. 12 grudnia 1976 Melbourne Trawiasta   Linky Boshoff   Margaret Smith Court
  Betty Stöve
3:6, 0:6
Zwyciężczyni 14. 15 maja 1977 Hamburg Ceglana   Linky Boshoff   Regina Maršíková
  Renáta Tomanová
2:6, 6:4, 7:5
Zwyciężczyni 15. 14 sierpnia 1977 Indianapolis Ceglana   Linky Boshoff   Mary Carillo
  Wendy Overton
5:7, 7:5, 6:3
Zwyciężczyni 16. 21 sierpnia 1977 Toronto Ceglana   Linky Boshoff   Rosie Casals
  Evonne Goolagong Cawley
6:2, 6:3
Zwyciężczyni 17. 2 października 1977 Palm Harbor Twarda   Linky Boshoff   Brigitte Cuypers
  Marise Kruger
6:7, 6:2, 6:2
Finalistka 5. 30 października 1977 San Juan Twarda   Linky Boshoff   Rosie Casals
  Billie Jean King
6:4, 2:6, 3:6
Zwyciężczyni 18. 4 grudnia 1977 Johannesburg Twarda   Linky Boshoff   Brigitte Cuypers
  Marise Kruger
5:7, 6:3, 6:3
Zwyciężczyni 19. 27 sierpnia 1978 Mahwah Twarda   Marise Kruger   Barbara Potter
  Pam Whytcross
6:3, 6:1
Zwyciężczyni 20. 17 września 1978 San Antonio Twarda   Marise Kruger   Laura DuPont
  Françoise Durr
6:1, 6:4
Finalistka 6. 24 września 1978 Montreal Twarda (hala)   Marise Kruger   Julie Anthony
  Billie Jean King
4:6, 4:6
Finalistka 7. 15 października 1978 Minneapolis Dywanowa (hala)   Lesley Hunt   Kerry Reid
  Wendy Turnbull
3:6, 3:6
Finalistka 8. 22 października 1978 Brighton Dywanowa (hala)   JoAnne Russell   Betty Stöve
  Virginia Wade
0:6, 6:7
Finalistka 9. 17 grudnia 1978 Adelaide Trawiasta   Marise Kruger   Lesley Hunt
  Sharon Walsh
2:6, 2:6
Finalistka 10. 24 grudnia 1978 Sydney Trawiasta   Marise Kruger   Lesley Hunt
  Sharon Walsh
2:6, 1:6
Finalistka 11. 4 lutego 1979 Chicago Dywanowa (hala)   Greer Stevens   Rosie Casals
  Betty-Ann Stuart
6:3, 5:7, 5:7
Finalistka 12. 20 maja 1979 Wiedeń Ceglana   Betty-Ann Stuart   Marise Kruger
  Dianne Fromholtz
6:3, 4:6, 1:6
Finalistka 13. 24 czerwca 1979 Eastbourne Trawiasta   Betty-Ann Stuart   Betty Stöve
  Wendy Turnbull
2:6, 2:6
Finalistka 14. 28 października 1979 Tampa Twarda   Betty-Ann Stuart   Virginia Ruzici
  Anne Smith
5:7, 6:4, 5:7
Finalistka 15. 4 listopada 1979 Sztokholm Dywanowa (hala)   Billie Jean King   Betty Stöve
  Wendy Turnbull
5:7, 6:7
Finalistka 16. 25 listopada 1979 Brighton Dywanowa (hala)   Laura DuPont   Ann Kiyomura
  Anne Smith
2:6, 1:6
Zwyciężczyni 21. 24 lutego 1980 Detroit Dywanowa (hala)   Billie Jean King   Kathy Jordan
  Anne Smith
3:6, 6:3, 6:2
Zwyciężczyni 22. 2 marca 1980 Houston Dywanowa (hala)   Billie Jean King   Betty Stöve
  Wendy Turnbull
3:6, 6:1, 6:4
Zwyciężczyni 23. 9 marca 1980 Atlanta Twarda (hala)   Betty-Ann Stuart   Ann Henricksson
  Candy Reynolds
7:6, 7:6
Finalistka 17. 16 marca 1980 Boston Dywanowa (hala)   Billie Jean King   Rosie Casals
  Wendy Turnbull
4:6, 6:7(4)
Zwyciężczyni 24. 21 kwietnia 1980 Amelia Island Ceglana   Rosie Casals   Kathy Jordan
  Pam Shriver
7:6(5), 7:6(3)
Finalistka 18. 15 czerwca 1981 Surbiton Trawiasta   Billie Jean King   Sue Barker
  Ann Kiyomura
1:6, 7:6, 1:6
Finalistka 19. 30 listopada 1981 Johannesburg Twarda   Yvonne Vermaak   Beverly Mould
  Rene Uys
4:6, 6:1, 3:6
Finalistka 20. 14 marca 1982 Dallas Dywanowa (hala)   Billie Jean King   Martina Navrátilová
  Pam Shriver
4:6, 4:6
Finalistka 21. 9 maja 1982 Perugia Ceglana   Billie Jean King   Kathleen Horvath
  Yvonne Vermaak
6:2, 4:6, 6:7
Finalistka 22. 6 czerwca 1982 Beckenham Trawiasta   Billie Jean King   Sue Barker
  Pam Shriver
2:6, 4:6
Zwyciężczyni 25. 5 czerwca 1983 Beckenham Trawiasta   Billie Jean King   Barbara Potter
  Sharon Walsh
mecz nie odbył się
tytuł wspólny

Gra mieszana 4 (1–3)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalistka 1. 25 listopada 1973 Johannesburg Twarda   Bernard Mitton   Evonne Goolagong
  Jürgen Fassbender
3:6, 2:6
Finalistka 2. 24 listopada 1974 Johannesburg Twarda   Jürgen Fassbender   Margaret Smith Court
  Marty Riessen
0:6, 2:6
Zwyciężczyni 1. 12 czerwca 1976 French Open Ceglana   Kim Warwick   Linky Boshoff
  Colin Dowdeswell
5:7, 7:6, 6:2
Finalistka 4. 4 grudnia 1977 Johannesburg Twarda   Sherwood Stewart   Linky Boshoff
  Colin Dowdeswell
4:6, 6:4, 5:7[4][5]

Występy w Turnieju MistrzyńEdytuj

W grze podwójnejEdytuj

Rok Rezultat Partnerka Przeciwniczki Wynik
1977
Toyota
Półfinał   Linky Boshoff   Françoise Durr
  Virginia Wade
0:6, 6:7
1980
Toyota
Półfinał   Betty-Ann Stuart   Billie Jean King
  Martina Navrátilová
3:6, 2:6

Występy w turnieju WTA Doubles ChampionshipsEdytuj

Rok Rezultat Partnerka Przeciwniczki Wynik
1982 Ćwierćfinał   Billie Jean King   Sue Barker
  Ann Kiyomura
5:7, 1:6

UwagiEdytuj

  1. a b c Wystąpiła w rozgrywkach, ale przez zbyt małą ilość punktów nie została sklasyfikowana w rankingu WTA.

PrzypisyEdytuj

  1. Billie Jean King Planning To Marry Her Girlfriend Ilana Kloss. mid-day.com, 2018-06-29. [dostęp 2020-03-28]. (ang.).
  2. ITF tournaments named after Ilana Kloss. tennissa.co.za, 2020-02-24. [dostęp 2020-03-29]. (ang.).
  3. Oficjalny komputerowy ranking deblowy WTA rozpoczął się od 1984 roku. Dane wcześniejsze podane na podstawie: Zbigniew Dutkowski, 150 rakiet. Najlepsi tenisiści świata, Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1984
  4. Linky back at Wimbledon. Herald Live, 2019-08-31. [dostęp 2020-04-02]. (ang.).
  5. Zarchiwizowany wpis na forum na stronie wtaworld.com. wtaworld.com, 2003-09-19. [dostęp 2020-04-02]. (ang.).

BibliografiaEdytuj