Implantacja (fizjologia)

Zobacz też: inne znaczenia wyrazu „implantacja”.

Implantacja (z łac. im „w” i plantare „sadzić”), nidacja (z łac. nidus „gniazdo”), zagnieżdżenie – pierwszy etap rozwijającej się ciąży u ssaków (z wyjątkiem stekowców) polegający na ścisłym kontakcie blastocysty ze ścianą macicy.

U człowieka, to proces wnikania blastocysty w głąb błony śluzowej macicy. Zarodek zagnieżdża się zazwyczaj na przedniej lub tylnej ścianie macicy, a dochodzi do tego najczęściej między 8. a 12. dniem jego rozwoju. Może temu towarzyszyć niewielkie krwawienie z jamy macicy[1].

Zarodek jest zdolny do zagnieżdżenia się w błonie śluzowej macicy ok. 5-6 doby, kiedy osiąga stadium blastocysty. Wówczas w otoczce przejrzystej pojawia się szczelina, przez którą blastocysta wydostaje się i dopiero wtedy ma zdolność do zagnieżdżenia w śluzówce[2].

PrzypisyEdytuj

  1. Bartłomiej Barczyński: Poczęcie dziecka. Medycyna Praktyczna. [dostęp 2014-11-11].
  2. novum.com.pl

BibliografiaEdytuj