Otwórz menu główne

Ingemar Stenmark

szwedzki narciarz alpejczyk

Jan Ingemar Stenmark (ur. 18 marca 1956 w Joesjö) – szwedzki narciarz alpejski, trzykrotny medalista olimpijski, wielokrotny medalista mistrzostw świata oraz trzykrotny zdobywca Pucharu świata. Zawodnik klubu Tärna IK Fjälvinden. Uznawany za najlepszego narciarza alpejskiego w dziejach, przez znawców narciarstwa uważany również za największy talent w historii tej dyscypliny.

Ingemar Stenmark
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 18 marca 1956
Joesjö, Szwecja
Klub Tärna IK Fjällvinden
Debiut w PŚ 8.12 1973, Val d’Isère
(46. miejsce – gigant)
Pierwsze punkty w PŚ 16.12 1973, Saalbach
(9. miejsce – gigant)
Pierwsze podium w PŚ 2.03 1974, Voss
(3. miejsce – gigant)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 17.12 1974, Madonna di Campiglio (slalom)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Szwecja
Igrzyska olimpijskie
Złoto Lake Placid 1980 Gigant
Złoto Lake Placid 1980 Slalom
Brąz Innsbruck 1976 Gigant
Mistrzostwa świata
Złoto Ga-Pa 1978 Gigant
Złoto Ga-Pa 1978 Slalom
Złoto Lake Placid 1980 Gigant
Złoto Lake Placid 1980 Slalom
Złoto Schladming 1982 Slalom
Srebro Schladming 1982 Gigant
Brąz Innsbruck 1976 Gigant
Puchar Świata
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa Kula
1975/1976
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa Kula
1976/1977
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa Kula
1977/1978
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1974/1975
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1979/1980
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1980/1981
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1982/1983
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1983/1984
Puchar Świata (Slalom)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1974/1975
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1975/1976
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1976/1977
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1977/1978
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1978/1979
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1979/1980
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1980/1981
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1982/1983
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1981/1982
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1983/1984
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1985/1986
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1986/1987
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1984/1985
Puchar Świata (Gigant)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1974/1975
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1975/1976
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1976/1977
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1977/1978
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1978/1979
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1979/1980
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1980/1981
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1983/1984
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1981/1982
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1982/1983
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1985/1986

Wygrywał zawody tylko w dwóch konkurencjach narciarstwa alpejskiego: w slalomie gigancie i slalomie. W przeciągu swojej kariery Ingemar Stenmark ustanowił do dziś nie pobity rekord pod względem wygranych zawodów Pucharu Świata z 86. triumfami (drugi w tej klasyfikacji Austriak Marcel Hirsher zwyciężał 67 razy)[1].

Szwed jest ponadto rekordzistą pod względem ilości miejsc na podium w zawodach PŚ, które zajmował w sumie 155 razy (86 zwycięstw, 43 drugich i 26 trzecich miejsc)[2]. Drugi w tej klasyfikacji jest Marc Girardelli, który na podium stawał 97 razy. Jest też zawodnikiem, który najczęściej wygrywał zawody PŚ w gigancie (46 zwycięstw)[3] i slalomie (40 zwycięstw)[4]. Ponadto Szwed stawał na podium w 41. kolejnych startach w zawodach PŚ (w sezonach 1978/1979-1980/1981) oraz odniósł piętnaście zwycięstw w piętnastu kolejnych zawodach w jednej konkurencji (gigant w sezonach 1978/1979-1980/1981)[5]. Jest także rekordzistą pod względem zdobytych Małych Kryształowych Kul za zwycięstwa w klasyfikacjach poszczególnych konkurencji. Szwed zdobył ich 16, po osiem w gigancie i slalomie. Dziewięciokrotnie zdobywał mistrzostwo Szwecji: w slalomie w latach 1974, 1976, 1977, 1978 i 1979 oraz gigancie w latach 1976, 1977, 1978 i 1979.

KarieraEdytuj

Ingemar Stenmark zaczął uprawiać narciarstwo alpejskie w wieku 5 lat, trenując w miejscowości Tärnaby. W wieku ośmiu lat wygrał swoje pierwsze zawody krajowe, a od trzynastego roku życia był członkiem reprezentacji Szwecji w kategorii juniorów[6]. W 1974 roku wywalczył złoty medal w slalomie gigancie podczas mistrzostw Europy juniorów w Jasnej[7].

W zawodach Pucharu Świata zadebiutował 8 grudnia 1973 roku w Val d’Isère, zajmując 46. miejsce w gigancie. Pierwsze pucharowe punkty wywalczył 16 grudnia tego samego roku w Saalbach, gdzie rywalizację w gigancie zakończył na dziewiątej pozycji. Blisko trzy miesiące później 2 marca 1974 roku w Voss po raz pierwszy stanął na podium zawodów tego cyklu, zajmując trzecie miejsce w gigancie. Wyprzedzili go tylko Włoch Gustav Thöni oraz Austriak Hansi Hinterseer. W sezonie 1973/1974 jeszcze trzykrotnie stawał na podium: 3 marca w Voss i 10 marca w Wysokich Tatrach był drugi w slalomie, a 9 marca 1974 roku w Wysokich Tatrach zajął drugie miejsce w gigancie. W klasyfikacji generalnej dało mu to dwunaste miejsce, a w klasyfikacjach slalomu i giganta był szósty. W lutym 1974 roku wystartował na mistrzostwach świata w Sankt Moritz, gdzie był dziewiąty w gigancie, a rywalizacji w slalomie nie ukończył.

Pierwsze zwycięstwo w zawodach PŚ odniósł 17 grudnia 1974 roku w Madonna di Campiglio, gdzie był najlepszy w slalomie. Łącznie dwanaście razy stawał na podium, w tym jeszcze czterokrotnie zwyciężał: 12 stycznia w Wengen wygrał kolejny slalom, a 23 lutego w Naeba, 2 marca w Garibaldi i 13 marca 1975 roku w Sun Valley był najlepszy w gigancie. W klasyfikacji generalnej sezonu 1974/1975 był tym razem drugi za Gustavem Thönim, a w klasyfikacjach slalomu i giganta zdobył pierwsze w karierze Małe Kryształowe Kule za końcowe zwycięstwo.

W trzech kolejnych sezonach Szwed zdominował rywalizację w Pucharze Świata, trzy razy z rzędu zdobywając Kryształową Kulę. W tym czasie 37 razy stawał na podium, odnosząc jednocześnie 23 zwycięstwa. W każdym z sezonów zwyciężał także w klasyfikacjach slalomu i giganta. Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 1976/1977, kiedy czternaście razy stawał na podium i dziesięciokrotnie zwyciężał. W 1976 roku wziął udział w igrzyskach olimpijskich w Innsbrucku, gdzie wywalczył brązowy medal w gigancie. W zawodach tych wyprzedzili go jedynie dwaj Szwajcarzy: Heini Hemmi i Ernst Good. Na tych samych igrzyskach wystąpił także w slalomie, w którym po pierwszym przejeździe zajmował dziewiąte miejsce. Nie ukończył jednak drugiego przejazdu i ostatecznie nie był klasyfikowany. Podczas rozgrywanych dwa lata później mistrzostw świata w Garmisch-Partenkirchen Stenmark wywalczył złote medale w slalomie i slalomie gigancie. W pierwszej z tych konkurencji pokonał drugiego Andreasa Wenzela z Liechtensteinu o ponad dwie sekundy. W slalomie zwyciężył z przewagą 0,66 sekundy nad Włochem Piero Grosem i 0,93 sekundy nad kolejnym reprezentantem Liechtensteinu, Paulem Frommeltem.

Także w sezonie 1978/1979 najczęściej stawał na podium oraz odniósł najwięcej zwycięstw spośród wszystkich startujących zawodników. Łącznie w tym sezonie zwyciężał aż trzynaście razy, tym samym bijąc rekord dwunastu zwycięstw w jednym sezonie, ustanowiony przez Francuza Jean-Claude'a Killy'ego w sezonie 1966/1967[6]. Wynik Szweda nigdy nie został pobity, chociaż w sezonie 2000/2001 wyrównał go Austriak Hermann Maier[8]. Jednakże zmiana w przepisach dotyczących ostatecznego triumfatora Pucharu Świata sprawiła, iż został sklasyfikowany dopiero na piątym miejscu. W sezonie tym zliczano wyniki trzech najlepszych startów z każdej konkurencji, Szwed nie mógł więc zdobyć czwartej z rzędu Kryształowej Kuli, bowiem nie startował w zjazdach ani kombinacji alpejskiej[6]. Był za to zdecydowanie najlepszy w klasyfikacjach slalomu i giganta.

Od 1980 do 1984 roku w każdym z sezonów Pucharu Świata Szwed plasował się na drugiej pozycji w klasyfikacji generalnej. Najbliżej zwycięstwa był w sezonie 1979/1980, kiedy do pierwszego w klasyfikacji generalnej Andreasa Wenzela z Liechtensteinu stracił tylko cztery punkty. W sezonie 1980/1981 strata do najlepszego zawodnika, Phila Mahre z USA wyniosła sześć punktów. Mahre wyprzedził bezpośrednio Stenmarka także w sezonach 1981/1982 i 1982/1983, a w sezonie 1983/1984 o 26 punktów lepszy był Pirmin Zurbriggen ze Szwajcarii. W każdym z sezonów przynajmniej dziesięć razy plasował się w czołowej trójce zawodów, łącznie odnosząc 38 zwycięstw. Najczęściej na podium stawał w sezonie 1980/1981, kiedy dokonał tego aż dziewiętnaście razy. Więcej zwycięstw odniósł rok wcześniej, wygrywając jedenaście zawodów. W sezonach 1979/1980 i 1980/1981 zwyciężał w klasyfikacjach slalomu i giganta, co było odpowiednio szóstym i siódmy triumfem z rzędu w tych klasyfikacjach. Ponadto w sezonie 1981/1982 był drugi w obu klasyfikacjach, w sezonie 1982/1983 wygrał po raz ósmy klasyfikację slalomu i był drugi w gigancie, a w sezonie 1983/1984 wygrał po raz ósmy klasyfikację giganta był drugi w slalomie.

Kolejne medale wywalczył na igrzyskach olimpijskich w Lake Placid w 1980 roku, gdzie ponownie był najlepszy w slalomie i gigancie. Po pierwszym przejeździe slalomu zajmował czwarte miejsce, tracąc do prowadzącego Phila Mahre 0,58 sekundy. W drugim przejeździe był jednak wyraźniej najlepszy, zwyciężając ostatecznie z przewagą 0,50 s nad Philem Mahre i 0,80 s nad Jacquesem Lüthym ze Szwajcarii. W gigancie pierwszy przejazd ukończył na trzeciej pozycji o 0,32 s za prowadzącym Andreasem Wenzelem. Podobnie jak w slalomie w drugim przejeździe giganta osiągnął najlepszy czas, wyprzedzając pozostałych zawodników o blisko sekundę. Ostatecznie na podium wyprzedził Andreasa Wenzela i Austriaka Hansa Enna. Wywalczonych w Lake Placid tytułów nie mógł obronić na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach w Sarajewie, ponieważ Międzynarodowy Komitet Olimpijski uznał go za profesjonalistę po tym, jak Szwed podpisał kontrakty sponsorskie z firmami, które nie były sponsorami reprezentacji narodowej[9][10]. Z tego samego powodu na igrzyskach w 1984 roku nie wystartowała reprezentująca Liechtenstein Hanni Wenzel. Stenmark wystąpił za to na rozgrywanych w 1982 roku mistrzostwach świata w Schladming, zdobywając dwa medale. W slalomie był najlepszy wyprzedzając Bojana Križaja z Jugosławii oraz swego rodaka Bengta Fjällberga. W gigancie wywalczył tym razem srebrny medal, rozdzielając na podium Steve'a Mahre z USA i kolejnego reprezentanta Jugosławii, Borisa Strela. Do zwycięzcy Szwed stracił 0,51 sekundy.

Sezon 1984/1985 był pierwszym od dziesięciu lat sezonem, w którym Stenmark nie wygrał żadnych zawodów Pucharu Świata. Na podium znalazł się cztery razy: 4 stycznia w Bad Wiessee był trzeci w slalomie, 21 stycznia w Wengen i 16 lutego w Kranjskiej Gorze był drugi w tej konkurencji, a 10 marca 1985 roku zajął drugie miejsce w gigancie. Wyniki ten dały mu szóste miejsce w klasyfikacji generalnej, trzecie w klasyfikacji slalomu oraz dziesiąte w klasyfikacji giganta. Wśród slalomistów wyprzedzili go tylko Marc Girardelli z Luksemburga oraz Paul Frommelt. Z rozgrywanych w lutym 1985 roku mistrzostw świata w Bormio wrócił bez medalu. W slalomie zajął czwarte miejsce, przegrywając walkę o podium z Austriakiem Robertem Zollerem o 0,39 sekundy. Wystartował także w slalomie gigancie, jednak nie ukończył rywalizacji.

Ponownie na najwyższym stopniu podium stanął 15 grudnia 1985 roku w Alta Badia, gdzie w zawodach Pucharu Świata był najlepszy w gigancie. W kolejnych startach siedem razy stawał na podium odnosząc jeszcze trzy zwycięstwa: 25 stycznia w St. Anton am Arlberg wygrał slalom, a 27 lutego w Hemsedal i 18 marca 1986 roku w Lake Placid wygrywał giganta. W klasyfikacji generalnej był piąty, a w klasyfikacjach giganta i slalomu zajmował drugie miejsce. Wśród slalomistów lepszy był jedynie Rok Petrovič z Jugosławii, a w klasyfikacji giganta Szweda wyprzedził Szwajcar Joël Gaspoz. Podobne wyniki osiągał sezonie 1986/1987, który ukończył na szóstej pozycji w klasyfikacji generalnej. Na podium stawał pięciokrotnie, w tym odniósł dwa zwycięstwa: 29 listopada 1986 roku w Sestriere i 14 lutego 1987 roku w Markstein był najlepszy w slalomie. W klasyfikacji giganta był siódmy, a w klasyfikacji slalomu zajął drugie miejsce za Markusem Wasmeierem z RFN. Wystąpił na mistrzostwach świata w Crans-Montana w 1987 roku, jednak ponownie nie zdobył medalu. W slalomie był piąty, a rywalizację w gigancie zakończył na dziesiątym miejscu.

Najważniejszym punktem sezonu 1987/1988 były igrzyska olimpijskie w Calgary. Stenmark wystąpił najpierw w gigancie, zajmując po pierwszym przejeździe 30. miejsce. Drugiego przejazdu nie ukończył i ostatecznie nie był klasyfikowany. W slalomie uzyskał jedenasty czas pierwszego przejazdu i najlepszy czas drugiego. Wystarczyło to do zajęcia piątego miejsca; do brązowego medalisty, Paula Frommelta, stracił 0,38 sekundy. W zawodach pucharowych startował rzadko, przy czym raz stanął na podium: 29 listopada 1987 roku w Sestriere był drugi w gigancie. W klasyfikacji generalnej zajął ostatecznie 21. miejsce, a w klasyfikacji giganta był dziewiąty. Startował także w sezonie 1988/1989, który ukończył na siedemnastym miejscu. Wtedy też po raz ostatni stanął na podium, 19 lutego 1989 roku w Aspen zwyciężając w gigancie. Ostatni występ w zawodach Pucharu Świata zanotował 9 marca 1989 roku w Shiga Kōgen, gdzie w gigancie zajął czwartą pozycję. W klasyfikacji giganta był czwarty. Brał również udział w mistrzostwach świata w Vail w 1989 roku, gdzie w gigancie był szósty, a zawodów slalomowych nie ukończył. W 1989 roku zakończył karierę.

W latach 1977-1979 roku Stenmark otrzymywał nagrodę Skieur d’Or, przyznawaną przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Dziennikarzy Narciarskich[11]. W latach 1978-1980 był wybierany sportowcem roku w Szwecji, a w ankiecie w 1999 roku wybrano go szwedzkim sportowcem stulecia. W latach 1975 i 1978 otrzymywał nagrodę Svenska Dagbladets guldmedalj[12]. Ponadto w 1979 roku otrzymał Medal Holmenkollen wspólnie z dwójką biegaczy narciarskich: reprezentującą ZSRR Raisą Smietaniną i Norwegiem Erikiem Håkerem[13].

W 1984 roku wziął ślub z Ann Uvhagen, z którą ma córkę[14].

Po zakończeniu kariery pracował między innymi dla słoweńskiej firmy Elan, produkującej sprzęt narciarski.

W 2004 roku przeżył trzęsienie ziemi na Oceanie Indyjskim i wywołaną nim falę tsunami, która pochłonęła ponad 200 tysięcy ofiar[15].

OsiągnięciaEdytuj

Igrzyska olimpijskie  Edytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
3.  10 lutego 1976   Innsbruck Gigant 3:26,97 min +0,44 s   Heini Hemmi
DNF 14 lutego 1976   Innsbruck Slalom 2:03,29 min   Piero Gros
1.  19 lutego 1980   Lake Placid Gigant 2:40,74 min
1.  22 lutego 1980   Lake Placid Slalom 1:44,26 min
DNF 25 lutego 1988   Calgary Gigant 2:06,37 min   Alberto Tomba
5. 27 lutego 1988   Calgary Slalom 1:39.47 min +0,75 s   Alberto Tomba

Mistrzostwa świataEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
9. 5 lutego 1974   Sankt Moritz Gigant 3:07,92 min +5,59 s   Gustav Thöni
DNF 10 lutego 1974   Sankt Moritz Slalom 1:49,98 min   Gustav Thöni
3.  10 lutego 1976   Innsbruck Gigant 3:26,97 min +0,44 s   Heini Hemmi
DNF 14 lutego 1976   Innsbruck Slalom 2:03,29 min   Piero Gros
1.  2 lutego 1978   Garmisch-Partenkirchen Gigant 3:02,52 min
1.  5 lutego 1978   Garmisch-Partenkirchen Slalom 1:39,54 min
1.  19 lutego 1980   Lake Placid Gigant 2:40,74 min
1.  22 lutego 1980   Lake Placid Slalom 1:44,26 min
2.  3 lutego 1982   Schladming Gigant 2:38,80 min +0,51 s   Steve Mahre
1.  7 lutego 1982   Schladming Slalom 1:48,48 min
DNF 7 lutego 1985   Bormio Gigant 2:28,90 min   Markus Wasmeier
4. 10 lutego 1985   Bormio Slalom 1:38,82 min +0,92 s   Jonas Nilsson
10. 4 lutego 1987   Crans-Montana Gigant 2:32,38 min +2,31 s   Pirmin Zurbriggen
5. 8 lutego 1987   Crans-Montana Slalom 1:54,63 min +0,97 s   Frank Wörndl
6. 9 lutego 1989   Vail Gigant 2:37,66 min +2,19 s   Rudolf Nierlich
DNF 12 lutego 1989   Vail Slalom 2:02,85 min   Rudolf Nierlich

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Zwycięstwa w zawodachEdytuj

  1.   Madonna di Campiglio – 17 grudnia 1974 – slalom
  2.   Wengen – 12 stycznia 1975 – slalom
  3.   Naeba – 23 lutego 1975 – slalom gigant
  4.   Garibaldi – 2 marca 1975 – slalom gigant
  5.   Sun Valley – 13 marca 1975 – slalom gigant
  6.   Vipiteno – 15 grudnia 1975 – slalom
  7.   Wengen – 11 stycznia 1976 – slalom
  8.   Kitzbühel – 24 stycznia 1976 – slalom
  9.   Zwiesel – 27 stycznia 1976 – slalom gigant
  10.   Copper Mountain – 7 marca 1976 – slalom
  11.   Aspen – 14 marca 1976 – slalom
  12.   Laax – 3 stycznia 1977 – slalom
  13.   Berchtesgaden – 10 stycznia 1977 – slalom
  14.   Kitzbühel – 16 stycznia 1977 – slalom
  15.   Wengen – 23 stycznia 1977 – slalom
  16.   St. Anton am Arlberg – 6 lutego 1977 – slalom
  17.   Sun Valley – 6 marca 1977 – slalom gigant
  18.   Voss – 18 marca 1977 – slalom
  19.   Åre – 20 marca 1977 – slalom
  20.   Åre – 21 marca 1977 – slalom gigant
  21.   Sierra Nevada – 25 marca 1977 – slalom gigant
  22.   Val d’Isère – 10 grudnia 1977 – slalom gigant
  23.   Madonna di Campiglio – 13 grudnia 1977 – slalom
  24.   Madonna di Campiglio – 14 grudnia 1977 – slalom gigant
  25.   Oberstaufen – 5 stycznia 1978 – slalom
  26.   Zwiesel – 8 stycznia 1978 – slalom gigant
  27.   Zwiesel – 9 stycznia 1978 – slalom
  28.   Arosa – 18 marca 1978 – slalom gigant
  29.   Schladming – 9 grudnia 1978 – slalom gigant
  30.   Kranjska Gora – 21 grudnia 1978 – slalom
  31.   Kranjska Gora – 22 grudnia 1978 – slalom gigant
  32.   Courchevel – 7 stycznia 1979 – slalom gigant
  33.   Adelboden – 16 stycznia 1979 – slalom gigant
  34.   Steinach am Brenner – 23 stycznia 1979 – slalom gigant
  35.   Jasná – 4 lutego 1979 – slalom gigant
  36.   Åre – 10 lutego 1979 – slalom gigant
  37.   Åre – 11 lutego 1979 – slalom
  38.   Lake Placid – 4 marca 1979 – slalom gigant
  39.   Heavenly Valley – 12 marca 1979 – slalom gigant
  40.   Furano – 17 marca 1979 – slalom
  41.   Furano – 19 marca 1979 – slalom gigant
  42.   Val d’Isère – 8 grudnia 1979 – slalom gigant
  43.   Madonna di Campiglio – 11 grudnia 1979 – slalom
  44.   Madonna di Campiglio – 12 grudnia 1979 – slalom gigant
  45.   Adelboden – 21 stycznia 1980 – slalom gigant
  46.   Chamonix – 27 stycznia 1980 – slalom
  47.   Waterville Valley – 27 lutego 1980 – slalom
  48.   Mont-Sainte-Anne – 1 marca 1980 – slalom gigant
  49.   Cortina d’Ampezzo – 10 marca 1980 – slalom
  50.   Cortina d’Ampezzo – 11 marca 1980 – slalom gigant
  51.   Saalbach – 13 marca 1980 – slalom gigant
  52.   Saalbach – 15 marca 1980 – slalom
  53.   Madonna di Campiglio – 9 grudnia 1980 – slalom
  54.   Madonna di Campiglio – 10 grudnia 1980 – slalom gigant
  55.   Morzine – 6 stycznia 1981 – slalom gigant
  56.   Kitzbühel – 18 stycznia 1981 – slalom
  57.   Adelboden – 26 stycznia 1981 – slalom specjalny
  58.   St. Anton am Arlberg – 1 lutego 1981 – slalom
  59.   Schladming – 2 lutego 1981 – slalom gigant
  60.   Oslo – 8 lutego 1981 – slalom
  61.   Voss – 11 lutego 1981 – slalom gigant
  62.   Åre – 14 lutego 1981 – slalom gigant
  63.   Morzine – 9 stycznia 1982 – slalom gigant
  64.   Bad Wiessee – 12 stycznia 1982 – slalom
  65.   Kitzbühel – 17 stycznia 1982 – slalom
  66.   Adelboden – 19 stycznia 1982 – slalom gigant
  67.   Kirchberg in Tirol – 9 lutego 1982 – slalom gigant
  68.   Courmayeur – 14 grudnia 1982 – slalom
  69.   Kitzbühel – 23 stycznia 1983 – slalom
  70.   Markstein – 11 lutego 1983 – slalom
  71.   Todtnau – 13 lutego 1983 – slalom gigant
  72.   Gällivare – 26 lutego 1983 – slalom gigant
  73.   Courmayeur – 13 grudnia 1983 – slalom
  74.   Madonna di Campiglio – 20 grudnia 1983 – slalom
  75.   Adelboden – 10 stycznia 1984 – slalom gigant
  76.   Parpan – 17 stycznia 1984 – slalom
  77.   Kirchberg in Tirol – 23 stycznia 1984 – slalom gigant
  78.   Borowec – 4 lutego 1984 – slalom gigant
  79.   Vail – 7 marca 1984 – slalom gigant
  80.   Alta Badia – 15 grudnia 1985 – slalom gigant
  81.   St. Anton am Arlberg – 25 stycznia 1986 – slalom
  82.   Hemsedal – 27 lutego 1986 – slalom gigant
  83.   Lake Placid – 18 marca 1986 – slalom gigant
  84.   Sestriere – 29 listopada 1986 – slalom
  85.   Markstein – 14 lutego 1987 – slalom
  86.   Aspen – 19 lutego 1989 – slalom gigant
  • 86 zwycięstw (46 w slalomie gigancie i 40 w slalomie)

Pozostałe miejsca na podiumEdytuj

  1.   Voss2 marca 1974 (gigant) – 3. miejsce
  2.   Voss3 marca 1974 (slalom) – 2. miejsce
  3.   Vysoké Tatry9 marca 1974 (gigant) – 2. miejsce
  4.   Vysoké Tatry10 marca 1974 (slalom) – 2. miejsce
  5.   Val d’Isère5 grudnia 1974 (gigant) – 2. miejsce
  6.   Kitzbühel19 stycznia 1975 (slalom) – 2. miejsce
  7.   Fulpmes21 stycznia 1975 (gigant) – 2. miejsce
  8.   Chamonix30 stycznia 1975 (slalom) – 2. miejsce
  9.   Naeba21 lutego 1975 (slalom) – 2. miejsce
  10.   Sun Valley15 marca 1975 (slalom) – 3. miejsce
  11.   Val Gardena23 marca 1975 (slalom równoległy) – 2. miejsce
  12.   Val d’Isère5 grudnia 1975 (gigant) – 2. miejsce
  13.   Schladming21 grudnia 1975 (slalom) – 2. miejsce
  14.   Garmisch-Partenkirchen5 stycznia 1976 (slalom) – 3. miejsce
  15.   Adelboden12 stycznia 1976 (gigant) – 2. miejsce
  16.   Morzine18 stycznia 1976 (gigant) – 3. miejsce
  17.   Val d’Isère10 grudnia 1976 (gigant) – 2. miejsce
  18.   Adelboden24 stycznia 1977 (gigant) – 2. miejsce
  19.   Furano27 lutego 1977 (slalom) – 2. miejsce
  20.   Sun Valley5 marca 1977 (slalom) – 2. miejsce
  21.   Adelboden17 stycznia 1978 (gigant) – 2. miejsce
  22.   Chamonix12 lutego 1978 (slalom) – 2. miejsce
  23.   Stratton Mountain3 marca 1978 (gigant) – 3. miejsce
  24.   Stratton Mountain4 marca 1978 (slalom) – 2. miejsce
  25.   Waterville Valley6 marca 1978 (gigant) – 3. miejsce
  26.   Crans-Montana15 stycznia 1979 (slalom) – 3. miejsce
  27.   Kitzbühel21 stycznia 1979 (slalom) – 2. miejsce
  28.   Jasná5 lutego 1979 (slalom) – 3. miejsce
  29.   Oslo7 lutego 1979 (slalom) – 2. miejsce
  30.   Lenggries8 stycznia 1980 (slalom) – 3. miejsce
  31.   Wengen20 stycznia 1980 (slalom) – 2. miejsce
  32.   Oberstaufen8 marca 1980 (gigant) – 3. miejsce
  33.   Oberstaufen13 stycznia 1981 (slalom) – 2. miejsce
  34.   Oberstaufen17 stycznia 1981 (kombinacja) – 3. miejsce
  35.   Wengen25 stycznia 1981 (slalom) – 3. miejsce
  36.   Åre15 lutego 1981 (slalom) – 2. miejsce
  37.   Aspen7 marca 1981 (gigant) – 2. miejsce
  38.   Furano14 marca 1981 (gigant) – 3. miejsce
  39.   Furano15 marca 1981 (slalom) – 3. miejsce
  40.   Borowec24 marca 1981 (gigant) – 2. miejsce
  41.   Laax28 marca 1981 (gigant) – 3. miejsce
  42.   Aprica8 grudnia 1981 (gigant) – 3. miejsce
  43.   Madonna di Campiglio9 grudnia 1981 (slalom) – 2. miejsce
  44.   Cortina d’Ampezzo14 grudnia 1981 (slalom) – 3. miejsce
  45.   Wengen24 stycznia 1982 (slalom) – 2. miejsce
  46.   Jasná14 marca 1982 (slalom) – 2. miejsce
  47.   Kranjska Gora20 marca 1982 (slalom) – 2. miejsce
  48.   Montgenèvre26 marca 1982 (slalom) – 2. miejsce
  49.   Madonna di Campiglio21 grudnia 1982 (slalom) – 2. miejsce
  50.   Kranjska Gora29 stycznia 1983 (gigant) – 3. miejsce
  51.   Gällivare27 lutego 1983 (slalom) – 3. miejsce
  52.   Aspen7 marca 1983 (gigant) – 3. miejsce
  53.   Vail8 marca 1983 (gigant) – 2. miejsce
  54.   Furano19 marca 1983 (gigant) – 3. miejsce
  55.   Borowec5 lutego 1984 (slalom) – 2. miejsce
  56.   Åre17 marca 1984 (gigant) – 3. miejsce
  57.   Oslo24 marca 1984 (slalom) – 2. miejsce
  58.   Bad Wiessee4 stycznia 1985 (slalom) – 3. miejsce
  59.   Wengen21 stycznia 1985 (slalom) – 2. miejsce
  60.   Kranjska Gora16 lutego 1985 (slalom) – 2. miejsce
  61.   Aspen10 marca 1985 (gigant) – 2. miejsce
  62.   Kitzbühel19 stycznia 1986 (slalom) – 2. miejsce
  63.   Parpan21 stycznia 1986 (slalom) – 2. miejsce
  64.   Oslo25 lutego 1986 (slalom) – 2. miejsce
  65.   Heavenly Valley11 marca 1986 (slalom) – 3. miejsce
  66.   Madonna di Campiglio16 grudnia 1986 (slalom) – 2. miejsce
  67.   Kranjska Gora20 grudnia 1986 (slalom) – 3. miejsce
  68.   Adelboden20 stycznia 1987 (gigant) – 3. miejsce
  69.   Madonna di Campiglio29 listopada 1987 (gigant) – 2. miejsce
  • 43 drugie miejsca i 26 trzecich miejsc.

BibliografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj