Instytut Kształcenia Kadr Naukowych

Instytut Kształcenia Kadr Naukowych – wyższa szkoła partyjna i marksistowska placówka badawcza, powołana 17 stycznia[1] 1950 z inicjatywy Adama Schaffa przy Komitecie Centralnym PZPR.

Instytut Kształcenia Kadr Naukowych przy KC PZPR
tzw. Instytut Czerwonej Profesury
KC PZPR
Data założenia 1950
Data likwidacji 1954
Typ państwowa uczelnia niepubliczna, uczelnia partyjna PZPR
Państwo  PRL
Adres al. Stalina 19, Warszawa
Rektor Adam Schaff
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Instytut Kształcenia Kadr Naukowych przy KC PZPR tzw. Instytut Czerwonej Profesury
Instytut Kształcenia Kadr Naukowych przy KC PZPR
tzw. Instytut Czerwonej Profesury
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Instytut Kształcenia Kadr Naukowych przy KC PZPR tzw. Instytut Czerwonej Profesury
Instytut Kształcenia Kadr Naukowych przy KC PZPR
tzw. Instytut Czerwonej Profesury
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Instytut Kształcenia Kadr Naukowych przy KC PZPR tzw. Instytut Czerwonej Profesury
Instytut Kształcenia Kadr Naukowych przy KC PZPR
tzw. Instytut Czerwonej Profesury
Ziemia52°13′14,578″N 21°01′26,393″E/52,220716 21,023998

Historia i działalnośćEdytuj

Zadaniem IKKN było kształcenie kierowniczych kadr naukowych w oparciu o sprawdzone wzory nauki radzieckiej (tzw. Instytut Czerwonej Profesury) oraz uniwersytetów w Cambridge i w Oxfordzie. Dorobek naukowy pracowników Instytutu ograniczał się do krytyki politycznej nauki Zachodu z pozycji marksizmu-leninizmu.

Studia trwały 3 lata. W Instytucie wykładali też obywatele ZSRR (M. Osadko, Nikołaj Niekrasow, A.W. Romanczenko) i NRD (Jürgen Kuczynski). Od 1953 IKKN mógł nadawać „aspirantom” a więc obecnym doktorantom, po obronie „pracy kandydackiej” (pracy doktorskiej), tytuł „kandydata nauk” (doktora nauk)[2]. 4 stycznia 1954 Instytut przekształcono w Instytut Nauk Społecznych przy KC PZPR, a już od 1957 funkcjonował pod nazwą Wyższej Szkoły Nauk Społecznych przy KC PZPR, aż do 1984 gdy na jego miejsce utworzono Akademię Nauk Społecznych istniejącą do 1990.

Kierownictwo[3]Edytuj

StrukturaEdytuj

W roku akademickim 1951-1952 zlikwidowano strukturę wydziałową, które zastąpiono 7 katedrami.

SiedzibaEdytuj

Gmach IKKN mieścił w Warszawie w Alei Stalina 19 (ob. Aleje Ujazdowskie 19).

PrzypisyEdytuj

  1. Bogusław Czarny: Wpływ aspirantów Katedry Ekonomii Politycznej w Instytucie Kształcenia Kadr Naukowych w Warszawie na polską ekonomię po II wojnie światowej, Ekonomia nr 41/2015
  2. Bogusław Czarny: Wpływ aspirantów Katedry Ekonomii Politycznej w Instytucie Kształcenia Kadr Naukowych w Warszawie na polską ekonomię po II wojnie światowej, Ekonomia nr 41/2015
  3. Włodzimierz Janowski, Aleksander Kochański, Informator o strukturze i obsadzie personalnej centralnego aparatu PZPR 1948–1990, red. Krzysztof Persak, Warszawa 2000, s. 143.
  4. zarządzający IKKN na zlecenie władz partii (Bolesława Bieruta, Jakuba Bermana, Romana Zambrowskiego), źródło: Bogusław Czarny: Wpływ aspirantów Katedry Ekonomii Politycznej w Instytucie Kształcenia Kadr Naukowych w Warszawie na polską ekonomię po II wojnie światowej, Ekonomia nr 41/2015, s. 27
  5. Tadeusz Rutkowski, Nauki historyczne w Polsce 1944–1970. Zagadnienia polityczne i organizacyjne, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2007, s. 319, ​ISBN 978-83-235-0318-7

BibliografiaEdytuj

  • Beata Bińko: Instytut Kształcenia Kadr Naukowych przy KC PZPR – narzędzie ofensywy ideologicznej w nauce i szkolnictwie wyższym, "Kultura i Społeczeństwo" 40 (1996), nr 2, s. 199–214.
  • Włodzimierz Janowski, Aleksander Kochański: Informator o strukturze i obsadzie personalnej centralnego aparatu PZPR, 1948–1990, Instytut Studiów Politycznych PAN, Warszawa 2000, s. 166, ​ISBN 83-88490-03-6
  • Beata Bińko: Skąd przychodzili, dokąd zmierzali... aspiranci pierwszego rocznika Instytutu Kształcenia Kadr Naukowych przy KC PZPR [w:] Komunizm: ideologia, system, ludzie, pod red. Tomasza Szaroty, Warszawa: "Neriton" – Instytut Historii PAN 2001, s. 192–204.
  • Tadeusz Rutkowski: Nauki historyczne w Polsce 1944–1970. Zagadnienia polityczne i organizacyjne, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2007, s. 319.
  • Bogusław Czarny: Wpływ aspirantów Katedry Ekonomii Politycznej w Instytucie Kształcenia Kadr Naukowych w Warszawie na polską ekonomię po II wojnie światowej, Ekonomia nr 41/2015, s. 25-57.

Zobacz teżEdytuj