Otwórz menu główne

Inteligencjawarstwa społeczna w Europie Wschodniej żyjąca z pracy umysłowej, wykształcona ostatecznie XIX wieku głównie ze zubożałej szlachty, ale również ze stanu mieszczańskiego, rzadziej bogatego chłopstwa i podupadłej arystokracji. Tradycyjnie inteligencja obejmowała nauczycieli, lekarzy, artystów, inżynierów i czasami też urzędników, obecnie – osoby zajmujące pozycje zawodowe, wymagające wyższego wykształcenia.

Spis treści

Pochodzenie pojęciaEdytuj

Pojęcie inteligencja pochodzi od wyrazu łac. intelligentia, który oznacza zdolność pojmowania natury rzeczy jako jedną z władz poznawczych.

Inteligencja a intelektualiściEdytuj

Inteligenta, czyli przedstawiciela inteligencji, nie należy mylić z intelektualistą, czyli osobą, cechującą się rozwiniętą inteligencją (sprawnością umysłową), posiadającą szczególną zdolność do krytycznej analizy i syntezy, bogatą wiedza, erudycję, która zajmuje się twórczą pracą umysłową oraz której postawę cechuje przewaga intelektu nad emocjami[1].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Słownik języka polskiego, Mieczysław Szymczak (red.), PWN, Warszawa 1981, t. I: A-K, s. 797.