Internacjonalizacja (stosunki międzynarodowe)

Ten artykuł dotyczy stosunków międzynarodowych. Zobacz też: Internacjonalizacja (zarządzanie) oraz Internacjonalizacja (ekonomia).

Internacjonalizacja – uznanie na mocy umowy prawa państw do korzystania na jednakowych warunkach. Odzwierciedla ciągły i podlegający intensyfikacji proces umiędzynarodowienia, tzn. wchodzenia poza granice narodowe rozmaitych elementów gospodarki, polityki, kultury, nauki, techniki itd.

Funkcjonowanie internacjonalizacji powoduje najgłębszy ruch i zmienność stosunków międzynarodowych, wywołując skutki w postaci procesów transferu i transnacjonalizacji. Proces sprzyja twórczemu rozwojowi stosunków międzynarodowych, generując ujawnianie i rozpowszechnianie wartości materialnych i duchowych. Proces internacjonalizacji różni się od globalizacji tym, że więzi międzynarodowe nie muszą posiadać charakteru globalnego i mogą dotyczyć jedynie wybranego terytorium lub dziedziny.

Proces internacjonalizacji w odniesieniu do poszczególnych dziedzin wyróżnia się na:

  • strefę materialną i gospodarczą
  • strefę polityczną
  • strefę kultury i religii
  • strefę wymiany naukowej, kultury fizycznej, turystyki.

BibliografiaEdytuj

  • Radosław Zenderowski, Stosunki międzynarodowe – Vademecum, Wrocław 2006
  • Stosunki międzynarodowe. Teorie – systemy – uczestnicy, pod red. Teresy Łoś – Nowak, Wrocław 2006

Zobacz teżEdytuj