Iulius Paulus lub krócej Paulus – rzymski jurysta. Żył na przełomie II i III wieku. Nieznane są dokładne daty jego urodzin i śmierci. Pełnił wysokie funkcje państwowe, w tym prefekta pretorianów za Aleksandra Sewera (222-235), należał do rady cesarskiej (consilium principis) za czasów Septimusa, Karakalli i Aleksandra Swewera. Miał ius publice respondendi. Zaliczony do 5 największych jurystów w Konstytucji raweńskiej z 426 roku, co powodowało, że jego opinie miały moc prawa. Napisał ponad 300 ksiąg niezachowanych, z których fragmentów obficie korzystali kompilatorzy justyniańscy, tworzący Digesta, 1/6 Digestów złożona jest z jego dzieł. Jego debiutanckie dzieła to Notae i Epitomae. Jego najważniejsze działa to Libri ad edictum (80 ksiąg) i Libri ad Sabinum (16 ksiąg), zawierały całościowy materiał z zakresu ius civile i ius honorarium. Pozostawił po sobie dzieła o charakterze dydaktycznym (Institutiones i Regulae), a także wiele komentarzy do ustaw i uchwał senatu.

BibliografiaEdytuj

  • Jarosław Rominkiewicz, Ireneusz Żeber: Podstawy języka łacińskiego dla studentów prawa. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2009, s. 115. ISBN 978-83-229-3035-9.
  • Antoni Dębiński: Rzymskie prawo prywatne. Warszawa: Lexis Nexis, 2008, s. 67 i 68. ISBN 978-83-7334-993-3.
  • Kazimierz Kolańczyk: Prawo rzymskie. Warszawa: Lexis Nexis, 2007, s. 57. ISBN 978-83-7334-031-2.

Linki zewnętrzneEdytuj