Otwórz menu główne

Ius communicativum – dawniej w Rzeczypospolitej prawo, na mocy którego żona zmarłego dzierżawcy dóbr królewskich przejmowała dzierżawę. Aby ius communicativus mogło zostać spełnione, przywilej nadania dzierżawy musiał obejmować męża jak i żonę.

Ius communicativum nie mogło być stosowane w dzierżawionych szlachcie starostwach grodowych, gdyż z dzierżawieniem tych starostw wiązała się konieczność sprawowanie urzędu starosty w grodzie[1]. Kobiety nie mogły również korzystać z prawa ius communicativum w starostwach pogranicznych w województwie ruskim i podolskim ze względu na obowiązek organizowania obrony nałożony na dzierżawców tych starostw[2].

PrzypisyEdytuj

  1. Z. Gloger, Encyklopedia staropolska ilustrowana, t.2, Warszawa 1901, s. 300.
  2. F. J. Jekel, O Polszcze, iey dziełach i konstytucyi t. 2, Lwów 1819, s. 13-14.