Otwórz menu główne

Iwan Conew Łukow (bułg. Иван Цонев Луков, ur. 22 sierpnia 1871 w Gabrowie, zm. 17 kwietnia 1926 w Sofii) – bułgarski wojskowy, generał porucznik, dowódca armii, szef sztabu armii czynnej.

Iwan Łukow
Иван Луков
Ilustracja
generał porucznik
Data i miejsce urodzenia 22 sierpnia 1871
Gabrowo, Imperium Osmańskie
Data i miejsce śmierci 17 kwietnia 1926
Sofia, Carstwo Bułgarii
Przebieg służby
Lata służby 1891 – 1919
Stanowiska dowódca 2 Armii, szef sztabu armii czynnej
Główne wojny i bitwy I wojna bałkańska, II wojna bałkańska, I wojna światowa
Odznaczenia
Order Waleczności III klasy (Bułgaria) Order Świętego Aleksandra (Bułgaria) Kawaler Orderu Zasługi Wojskowej (Bułgaria) Kawaler Orderu Zasługi Wojskowej (Bułgaria) Order Zasługi Korony Pruskiej Krzyż Żelazny (1813) I Klasy Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Kawaler Orderu Leopolda Order Korony Żelaznej I klasy (Austro-Węgry) Krzyż Zasługi Wojskowej Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Kawaler 2. klasy Orderu Miecza (Szwecja) Order Medżydów (Turcja) Order Zasługi Wojskowej (wojenny, Bawaria)

ŻyciorysEdytuj

Po ukończeniu szkół gimnazjum w Gabrowie, Warnie i Sofii w 1888 roku, wstąpił do szkoły wojskowej w Sofii, którą ukończył w 1891 roku.

W 1891 roku został oficerem w 20 pułku piechoty, a następnie w 8 pułku piechoty. W latach 1895 – 1897 ukończył wyższy kurs oficerski i został początkowo zastępcą a następnie dowódcą kompanii w 15 pułku piechoty.

W latach 1898 – 1901 studiował w Mikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego w Petersburgu. Po powrocie do kraju został oficerem Sztabu Generalnego, lecz pełnił służbę jako młodszy adiutant w sztabie 6 Dywizji Piechoty. Następnie został oficerem do specjalnych poruczeń w Wydziale Mobilizacyjnym Sztabu Generalnego, a w sierpniu 1903 roku szefem sztabu 2 Brygady 4 Dywizji Piechoty. W 1904 roku odbywał praktykę w służbie liniowej będąc dowódcą kompanii w 15 pułku piechoty.

W 1905 roku wyjechał do Francji w składzie delegacji Ministerstwa Wojny, a 30 grudnia 1905 roku został attaché wojskowym w Paryżu. Funkcję tę pełnił do grudnia 1907 roku. W tym czasie studiował na Sorbonie filozofię. W dniu 15 grudnia 1907 roku został attaché wojskowym w Petersburgu i funkcję tę pełnił do października 1908 roku.

Po powrocie do kraju został starszym adiutantem w sztabie 8 Dywizji Piechoty oraz odbył praktykę liniową jako dowódca II batalionu w 5 pułku piechoty. W dniu 7 czerwca 1910 roku został szefem sztabu 1 Dywizji Piechoty, na tym stanowisku uczestniczył w I i II wojnie bałkańskiej. W tym czasie uczestniczył w bułgarskiej delegacji do Rosji, członkiem delegacji w czasie rozmów pokojowych z Turcją, kończących I wojnę bałkańską i był przewodniczącym komisji do spraw ustalenia granic państw pomiędzy Serbią i Bułgarią, po II wojnie bałkańskiej.

W dniu 27 września 1913 roku został Komendantem szkoły wojskowej w Sofii, a 9 marca 1914 roku dowódcą 38 pułku piechoty. W maju 1915 został dowódcą 2 Brygady w 3 Dywizji Piechoty, a potem szefem sztabu 3 Okręgu Wojskowego.

Po wybuchu I wojny światowej i przystąpieniu do niej Bułgarii został 7 września 1915 roku szefem Wydziału Operacyjnego Sztabu Armii Czynnej i równocześnie zastępcą szefa tego sztabu. W dniu 1 września 1916 roku został szefem Sztabu Armii Czynnej, tj. sztabu któremu podlegały wszystkie siły biorące udział w działaniach bojowych na froncie. Funkcję tę pełnił do 30 grudnia 1917 roku, kiedy został dowódcą 2 Armii, funkcję tę pełnił do 10 października 1918 roku. W tym czasie był członkiem delegacji, która w dniu 29 września 1918 roku podpisała rozejm w Salonikach.

Po podpisaniu rozejmu został 10 października 1918 ponownie szefem Sztabu Armii Czynnej i pełnił tę funkcję do 27 października 1919 roku, kiedy ostatecznie sztab ten zlikwidowano. Został też wtedy przeniesiony do rezerwy.

Po przejściu do rezerwy podjął działalność polityczną, w Związku Oficerów Rezerwy (był jego przewodniczącym w latach 1921 – 1923) oraz był członkiem Porozumienia Narodowego, ugrupowania opozycyjnego wobec rządzącego w tym czasie Bułgarskiego Ludowego Związku Chłopskiego.

Zmarł w Sofii w wieku 54 lat.

AwanseEdytuj

  • podporucznik (Подпоручик) (08.02.1891)
  • porucznik (Поручик) (08.02.1894)
  • kapitan (Капитан) (15.09.1900)
  • major (Майор) (19.09.1906)
  • podpułkownik (Подполковник) (22.09.1910)
  • pułkownik (Полковник) (09.01.1913)
  • generał major (Генерал-майор) (18.05.1917)
  • generał porucznik (Генерал-лейтенант) (07.01.1920) (awans otrzymał będąc już w rezerwie)

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Константин Александрович Залесский: Первая мировая война. Биографический энциклопедический словарь. Moskwa: Вече, 2000, s. 335-336. ISBN 5-7838-0627-7. (ros.)