Iwan Rusew

Iwan Atanasow Rusew (bułg. Иван Атанасов Русев, ur. 27 listopada 1872 w Szumenie, zm. 1 lutego 1945 w Sofii[1]) – bułgarski wojskowy i polityk, generał major, minister spraw wewnętrznych i opieki zdrowotnej Carstwa Bułgarii (1923), deputowany do Zwyczajnego Zgromadzenia Narodowego 21. (1923–1927), 22. (1927-1931), 23. (1931-1934) i 25. (1940-1944) kadencji.

Iwan Rusew
Иван Русев
Ilustracja
Iwan Rusew (1917)
generał major
Data i miejsce urodzenia 27 listopada 1872
Szumen, Imperium Osmańskie
Data i miejsce śmierci 1 lutego 1945
Sofia, Bułgaria
Przebieg służby
Lata służby 1892–1918
Siły zbrojne Armia Księstwa Bułgarii
Główne wojny i bitwy I wojna bałkańska
II wojna bałkańska
I wojna światowa
Odznaczenia
Order Waleczności II klasy (Bułgaria) Order Waleczności II klasy (Bułgaria) Order Świętego Aleksandra (Bułgaria) Kawaler Orderu Zasługi Wojskowej (Bułgaria) Kawaler Orderu Zasługi Wojskowej (Bułgaria)
Iwan Rusew
Иван Русев
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Иван Атанасов Русев
Data i miejsce urodzenia 27 listopada 1872
Szumen
Data i miejsce śmierci 1 lutego 1945
Sofia
Minister spraw wewnętrznych i opieki zdrowotnej
Okres od 20 sierpnia 1887
do 4 lutego 1891
Poprzednik Christo Stojanow
Następca Andrej Lapczew

ŻyciorysEdytuj

Był synem Atanasa Rusewa. W 1892 ukończył szkołę wojskową w Sofii w stopniu podporucznika i otrzymał przydział do 7 presławskiego pułku piechoty. W 1895 uzyskał awans na stopień porucznika i wyjechał na studia w Mikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego w Petersburgu[1]. Po ukończeniu studiów w 1900 uzyskał awans na kapitana i powrócił do kraju. Pracował w sekcji operacyjnej sztabu armii. Po awansie na stopień podpułkownika w 1910 objął stanowisko szefa sztabu 9 pleweńskiej dywizji piechoty, skąd trafił do szkoły oficerów rezerwy[1].

W czasie I i II wojny bałkańskiej pełnił funkcję szefa sztabu 8 tundżańskiej dywizji piechoty. W listopadzie 1913 po awansie na stopień pułkownika przeniesiony do II Okręgu Inspekcyjnego armii. W czasie I wojny światowej na stanowisku szefa sztabu 2 Armii, od 1916 dowodził 7 rilską dywizją piechoty, a w 1918 objął dowództwo 2 trackiej dywizji piechoty[1]. W tym samym roku przeszedł w stan spoczynku.

Od maja 1920 pracował w administracji centralnej państwa i był aktywnym działaczem Związku Wojskowego[1]. Brał aktywny udział w przygotowaniach do zamachu stanu 9 czerwca 1923, a po jego sukcesie objął resort spraw wewnętrznych i opieki zdrowotnej w rządzie Aleksandra Cankowa. Brał aktywny udział w tłumieniu powstania wrześniowego 1923, zorganizowanego przez komunistów. Od 1932 działacz Narodowego Ruchu Socjalnego Aleksandra Cankowa[1].

Po przejęciu władzy przez komunistów we wrześniu 1944 aresztowany i skazany na karę śmierci. Stracony przez rozstrzelanie 1 lutego 1945 w Sofii[1]. W 1996 Sąd Najwyższy Bułgarii oczyścił go z wszystkich zarzutów.

AwanseEdytuj

  • podporucznik (Подпоручик) (1892)
  • porucznik (Поручик) (1895)
  • kapitan (капитан) (1900)
  • major (Майор) (1905)
  • podpułkownik (Подполковник) (1910)
  • pułkownik (Полковник) (1913)
  • generał major (Генерал-майор) (1917)

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 391–392.

BibliografiaEdytuj

  • Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 391–392.
  • Rumen Rumenin: Офицерският корпус в България 1878-1944 г. vol.5. Sofia: Свети Георги Победоносец, 1996, s. 171.