Iwan Zołotarenko

kozacki hetman nakaźny

Iwan Mykyforowycz Zołotarenko (Zołotareńko), ukr. Іван Mикифорович Золотаренко (ur. w Korsuniu, zm. 17 października 1655 pod Starym Bychowem) – kozacki hetman nakaźny.

Urodził się w rodzinie mieszczańskiej i otrzymał dobre wykształcenie. Kilkakrotnie jeździł do Moskwy z poselstwami od Bohdana Chmielnickiego. Od 1652 jako pułkownik korsuński; uczestniczył w bitwie na Batohu) i był inicjatorem rzezi jeńców polskich po tej klęsce[1]. Wraz z płk. Wysoczaninem wykupił około 8 tys. jeńców polskich i wydał na rzeź nogajskim ordyńcom[2]. Zamordowani byli elitą żołnierską I Rzeczypospolitej. W latach 1652-1655 był pułkownikiem niżyńskim, w latach 1654-1655 pełnił funkcję hetmana nakaźnego.

Na czele 20-tysięcznego wojska kozackiego wyruszył w 1654 r. na wojnę z Rzecząpospolitą (wojna polsko-rosyjska 1654-1667). Zajął Homel, Czeczersk, Nowy Bychów, Propojsk i obległ Stary Bychów, gdzie zginął od ognia obrońców ufortyfikowanego miasta.

Ożeniony z córką pułkownika czernihowskiego Iwana Awramowicza, miał z nią syna Wasyla. Brat Wasyla Zołotarenki i Hanny Zołotarenko, żony Bohdana Chmielnickiego.

Legenda o pogrzebie Złotarenki opisana została przez Lucjana Siemieńskiego[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Paweł Jasienica, Rzeczpospolita Obojga Narodów, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1990, tom II, str.101
  2. Hanna Widacka, Rzeź polskich jeńców pod Batohem.
  3. Lucjan Siemieński, Podania i legendy polskie, ruskie i litewskie

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj