Otwórz menu główne

Izajasz (patriarcha Konstantynopola)

Izajasz także Jesaias (gr.: Ησαΐας, Esaias) – patriarcha Konstantynopola od 11 listopada 1323 do roku 1334[1].

Izajasz
Ησαΐας
ilustracja
Kraj działania Cesarstwo Bizantyńskie
patriarcha Konstantynopola
Okres sprawowania od 1323
do 1334
Wyznanie chrześcijaństwo
Kościół Patriarchat Konstantynopolitański
Wybór patriarchy 11 listopada 1323

Izajasz był mnichem na górze Atos. W wieku siedemdziesięciu lat, z woli cesarza Andronika II Paleologa, został dnia 11 listopada 1323 roku wybrany patriarchą Konstantynopola, po trwającym dwa lata, wywołanym wojną domową, wakacie na stolicy patriarszej[2][3]. Prawdopodobnie z powodu poparcia wnuka cesarskiego Andronika III podczas wojen domowych w latach 1321–1328 cesarz ograniczył patriarsze prawo poruszania się do klasztoru Manganon w Konstantynopolu. Po ustąpieniu Andronika III, 23/14 maja 1328 nowy cesarz zdjął areszt z patriarchy. Wysłana naprzeciw Izajaszowi eskorta nie składała się jak zazwyczaj z duchownych, ale z trupy muzyków, tancerek i komików. Jeden z nich tak się śmiał, że prawie spadł z konia[4].

Za jego patriarchatu doszło do próby porozumienia pomiędzy Kościołem Prawosławnym a Kościołem Ormiańskim, która jednak nie zakończyła się powodzeniem[2].

PrzypisyEdytuj

  1. Za 1324 rokiem opowiada się J. Bonarek (Dzieje Grecji, s. 659). Venance Grumel podaje jako datę śmierci, a więc i końca patriarchatu 20 kwietnia 1332 (Traité d'études byzantines, s. 437).
  2. a b Izajasz (gr.). [dostęp 2012-10-02].
  3. Venace Grumel, Traité d'études byzantines, s. 437.
  4. J. Norwrwich, A Short History of Byzantium, s. 338.

BibliografiaEdytuj

  • J. Bonarek, T. Czekalski, S. Sprawski, S. Turlej: Historia Grecji. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2005. ISBN 83-08-03816-6.
  • Venance Grumel, Traité d'études byzantines, « La Chronologie I. », Presses universitaires de France, Paryż, 1958, s. 437.
  • J. Norwrwich: A Short History of Byzantium. Alfred A. Knopf Pub., 1997.