Józef Łucznik

białoruski nauczyciel i działacz społeczny narodowości polskiej

Józef Łucznik (ur. 30 listopada 1936 w Osocznikach, zm. 10 grudnia 2015[1]) – białoruski nauczyciel narodowości polskiej, działacz mniejszości polskiej na Białorusi, jeden z założycieli Związku Polaków na Białorusi, od sierpnia 2005 do września 2009 jego przewodniczący oficjalnie uznawany przez władze białoruskie.

Józef Łucznik
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

30 listopada 1936
Osoczniki

Data śmierci

10 grudnia 2015

przewodniczący Związku Polaków na Białorusi
Okres

od 2005
do 2009

Poprzednik

Tadeusz Kruczkowski

Następca

Stanisław Siemaszko

ŻyciorysEdytuj

W 1957 ukończył Instytut Nauczycielski w Nowej Wilejce, później kształcił się na Wydziale Historycznym Wileńskiego Instytutu Pedagogicznego (do 1964). Nauczał historii w szkole podstawowej w Dajnawie (1957–1964), później pracował jako inspektor szkolny w szkole średniej w Podborzu (1964–1971). W 1971 został dyrektorem szkoły podstawowej w Nowosiółkach na Grodzieńszczyźnie, a od 1978 stał na czele szkoły średniej w Sopićkiniach. W 1984 objął posadę dyrektora szkoły podstawowej w Soniczach.

U progu lat 90. aktywnie włączył się w polskie odrodzenie narodowe na Białorusi. Wstąpił do Związku Polaków, został jego wiceprzewodniczącym. W latach 90. za swoją działalność na Białorusi został odznaczony medalami Józefa Ignacego Kraszewskiego oraz Ministerstwa Edukacji Narodowej RP.

Wraz z grupą działaczy nie uznał wyboru Andżeliki Borys na przewodniczącą Związku Polaków w marcu 2005. Pięć miesięcy później współorganizował zjazd ZPB w Wołkowysku, podczas którego zgłoszono i przegłosowano jego kandydaturę na prezesa[2]. Władze RP nie uznały wyboru Łucznika na przewodniczącego i zakazały mu wjazdu na teren RP. We wrześniu 2009 r. na kolejnym zjeździe organizacji uznawanej przez władze w Mińsku nie wystawił swej kandydatury i został zastąpiony na stanowisku prezesa przez grodzieńskiego biznesmena Stanisława Siemaszkę. Podczas zjazdu 2009 roku Józef Łucznik po raz kolejny zwrócił się do władz białoruskich z propozycją "zakazania działalności samozwańczej grupy na czele z Andżeliką Borys, która swą działalnością dyskredytuje jedyny zarejestrowany na terenie Białorusi Związek Polaków"[3].

Był na emeryturze. Miał żonę i dwie córki, które ukończyły studia w Polsce. Zmarł 10 grudnia 2015 roku[4]

KontrowersjeEdytuj

Akceptował politykę prowadzoną przez Alaksandra Łukaszenkę. W czasie kampanii prezydenckiej na Białorusi w 2006 kolportował odezwę do Polaków, namawiającą do głosowania na Łukaszenkę. W 2006 wziął udział w Ogólnobiałoruskim Zgromadzeniu Ludowym, gdzie z trybuny powiedział o tym, że obywatelom Białorusi narodowości polskiej żyje się dobrze[5]. W 2008 wystosował list do premiera RP Donalda Tuska, w którym prosił o niewprowadzanie Karty Polaka, ponieważ zdaniem Łucznika miała ona podzielić społeczeństwo białoruskie pod względem narodowościowym, choć wyraził pogląd o konieczności przywrócenia Polakom na Kresach obywatelstwa polskiego dziedziczonego po ich rodzicach[6].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Polak w świecie. Leksykon Polonii i Polaków za granicą, Polska Agencja Informacyjna, Warszawa 2001, ISBN 83-223-2693-9

Linki zewnętrzneEdytuj