Otwórz menu główne

Józef Ekkert

polski oficer i urzędnik państwowy

Józef Ekkert (ur. 17 kwietnia 1884 w Haczowie, zm. 8 czerwca 1962) – doktor filozofii, nauczyciel, podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, starosta powiatu ostrowskiego.

Józef Ekkert
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 17 kwietnia 1884
Haczów
Data śmierci 8 czerwca 1962
Przebieg służby
Lata służby do 1928
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Korpus Kadetów Nr 2
68 Pułk Piechoty
69 Pułk Piechoty
Stanowiska dowódca batalionu piechoty
zastępca dowódcy pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Późniejsza praca starosta
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Złoty za Długoletnią Służbę Medal Srebrny za Długoletnią Służbę Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej Krzyż Zasługi Wojskowej Signum Laudis (w czasie wojny) Signum Laudis (w czasie wojny) Krzyż Wojskowy Karola

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 17 kwietnia 1884 w Haczowie jako syna Michała (rolnik) i Tekli z domu Szubertów[1][2]. W 1903 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum Męskim w Sanoku (w jego klasie byli m.in. Leopold Dręgiewicz, Ludwik Jus, Feliks Młynarski, Kazimierz Ślączka)[3][4][5]. Pod koniec 1903 rozpoczął studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie, które ukończył z tytułem doktora filozofii[2].

Od 1909 do 1910 był członkiem Związku Walki Czynnej we Lwowie[2]. Działał także w Związku Strzeleckim. Od 1907 przystępował do egzaminów nauczycielskich z zakresu geografii i historii, po czym został zastępcą nauczyciela. Pracował w gimnazjum w Jarosławiu, w tym czasie był członkiem Towarzystwa Bursy Mikołaja Kopernika. W lipcu 1912 został przeniesiony do II szkoły realnej we Lwowie. Decyzją Rady Szkolnej Krajowej z 25 czerwca 1919 został mianowany nauczycielem rzeczywistym.

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej armii. Był oficerem c. i k. 30 pułku piechoty. W ewidencji wojskowej figurował jako „Josef Ekiert”. 1 maja 1916 roku został mianowany porucznikiem rezerwy piechoty[6].

9 listopada 1918 roku w Zamościu objął dowództwo nad III batalionem Chełmskiego pułku piechoty, późniejszego 35 pułku piechoty. Batalion zorganizował z Polaków – żołnierzy Kadry Zapasowej c. i k. 30 pułku piechoty. 25 maja 1919 roku dowództwo batalionu przekazał majorowi Leonowi Grotowi[7]. 15 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej[8]. 20 października 1920 został odkomenderowany do Lidy w charakterze dowódcy obozu wyszkolenia przy 2 Armii. Podczas wojny polsko-bolszewickiej służył na froncie wołyńskim i litewsko-białoruskim[2].

W 1921 roku pełnił służbę w Korpusie Kadetów nr 2 w Modlinie, a jego oddziałem macierzystym był wciąż 35 pułk piechoty[9]. Był wykładowcą historii i kierownikiem gabinetu historyczno-geograficznego. Za wiedzę i takt pedagogiczny zyskał najwyższe uznanie młodzieży kadeckiej[10]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 215. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 35 pułk piechoty[11]. Decyzją z 20 marca 1923 został odkomenderowany na kurs Dowódców Piechoty w Rembertowie. W 1923 roku pełnił służbę w 68 pułku piechoty w Krotoszynie na stanowisku dowódcy batalionu sztabowego[12], a w następnym roku dowódcy II batalionu[13]. W 1925 roku był zastępcą dowódcy 69 pułku piechoty w Gnieźnie[14]. Z dniem 1 marca 1928 roku został przeniesiony do dyspozycji komendanta kadry oficerów piechoty[15]. Następnie został przeniesiony do dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych[16][2]. Z dniem 31 sierpnia 1928 roku został przeniesiony do rezerwy, „z pozostawieniem w administracji ogólnopaństwowej”[17]. 14 kwietnia 1933 roku został przeniesiony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr VII. Był wykładowcą w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. W 1934 przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr VII jako podpułkownik rezerwy piechoty był reklamowany na 12 miesięcy i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Ostrów Poznański[18].

Od 25 lipca 1928 miał upoważnienie do zastępowania starosty powiatu ostrowskiego[19]. 7 września 1928 został mianowany radcą wojewódzkim. 30 grudnia 1932 został mianowany na stanowisko starosty powiatu ostrowskiego. Funkcję pełnił w kolejnych latach[20][2] do 1939[21]. Był prezesem oddziału Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, członkiem zarządu Polskiego Czerwonego Krzyża, prezesem rady powiatowej Ochotniczych Straż Pożarnych, prezesem Komitetu do Walki z Bezrobociem[2].

Po wojnie zamieszkiwał w Londynie[22]. Jego pasją był śpiew i zbieranie pieśni oraz dzieje jego rodzinnej wsi Haczów. Był członkiem chóru im. Fryderyka Szopena w Londynie (w okresie nauki szkolnej był tenorem chóru w sanockim gimnazjum)[23]. Zmarł 8 czerwca 1962[24].

PublikacjeEdytuj

  • Bitwa pod Książem 29.IV.1848
  • Bitwa pod Sokołowem 2.V.1848 roku (1925)[25][26]

OdznaczeniaEdytuj

Polska
Austro-Węgry

PrzypisyEdytuj

  1. CK Gimnazjum Państwowe Wyższe w Sanoku. Katalog główny, rok szkolny 1901/1902 (zespół 7, sygn. 29). AP Rzeszów – O/Sanok, s. 627.
  2. a b c d e f g h i Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 166.
  3. 22. Sprawozdanie Dyrektora C.K. Gimnazyum w Sanoku za rok szkolny 1902/1903. Sanok: 1903, s. 40.
  4. Kronika. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 156 z 1 lipca 1903. 
  5. Absolwenci. 1losanok.pl. [dostęp 2016-03-23].
  6. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 210, 545.
  7. Brzychaczek 1929 ↓, s. 5-7.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 21 lipca 1920 roku, s. 593.
  9. Spis oficerów 1921 ↓, s. 120, 611.
  10. Lisowski 1982 ↓, s. 275.
  11. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 25.
  12. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 320, 398.
  13. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 284, 342.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 22 maja 1925 roku, s. 274. Obsada pułków piechoty.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 20 lutego 1928 roku, s. 33.
  16. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 115, 162.
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 303.
  18. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 7, 978.
  19. Nominacja starostów ogłoszone oficjalnie
  20. Dodatek do Orędownika Ostrowskiego i Odolanowskiego. „Orędownik Ostrowski i Odolanowski”, s. 1, 3 maja 1935. 
  21. Starostowie (landraci) powiatu ostrowskiego na tle swoich czasów. 125lat.powiat-ostrowski.pl, 2012-04-18. [dostęp 2015-07-22].
  22. Zofia Bandurka: Wykaz imienny zaproszonych i obecnych na Zjeździe – przygotowała mgr Zofia Bandurkówna. W: Dwa dni w mieście naszej młodości. Sprawozdanie ze zjazdu koleżeńskiego wychowanków Gimnazjum Męskiego w Sanoku w 70-lecie pierwszej matury w roku 1958. Warszawa: 1960, s. 123.
  23. Bronisław Filipczak: Chór i orkiestra gimnazjalna w najwcześniejszych latach. W: Księga pamiątkowa Gimnazjum Męskiego w Sanoku 1888–1958. Kraków: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1958, s. 159.
  24. Instytut Historycznego Imienia Generała Sikorskiego, Teki historyczne: Cahiers d'histoire. Historical papers, Tomy 11-12
  25. Bitwa pod Sokołowem 2.V.1848 roku. books.google.pl. [dostęp 7 maja 2014].
  26. Bitwa pod Sokołowem 2. V. 1848 r.. „Orędownik Wrzesiński”, s. 1, Nr 12 z 2 lutego 1926. 
  27. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 280.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj