Otwórz menu główne

Józef Sławomir Hartman, pseud. „Roch”, „Sławek”, „Tata” (ur. 27 października 1898 w Swaryszowie, zm. 24 kwietnia 1979 w Londynie)[1]pułkownik Wojska Polskiego, adiutant prezydenta Ignacego Mościckiego, polski komendant STS 43, zwany „ojcem cichociemnych”. Odznaczony Orderem Virtuti Militari.

Józef Hartman
Roch, Sławek, Tata
Ilustracja
Józef Hartman w mundurze kapitana
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 27 października 1898
Swaryszów
Data i miejsce śmierci 24 kwietnia 1979
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 4 Pułk Piechoty Legionów,
2 Pułk Strzelców Podhalańskich
Stanowiska adiutant prezydenta Ignacego Mościckiego,
szef SOE STS 43,
szef wyszkolenia Oddziału VI Sztabu Naczelnego Wodza
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Order Krzyża Orła IV Klasy (Estonia) Order Estońskiego Czerwonego Krzyża I Klasy

Spis treści

Zarys biografiiEdytuj

Od 1915 w POW dowódca Obwodu Jędrzejów; 27 października 1917 wstąpił do 25 pułku piechoty w stopniu sierżanta; od 1919 w 4 pułku piechoty Legionów w Kielcach. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. Awansowany do stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923. Oficer 2 pułku strzelców podhalańskich; w latach 1934-1939 adiutant prezydenta RP, Ignacego Mościckiego. Od 19 marca 1939 w stopniu majora, później podpułkownik, komendant ośrodka szkoleniowego kursów walki konspiracyjnej w Audley End (razem z płk. Terrym Roper-Caldbeckiem); szef sekcji polskiej SOE STS 43 (Kierownictwo Operacji Specjalnych, sekcja Secret Intelligence Service wyznaczała m.in. zadania wywiadowi Armii Krajowej). Od grudnia 1943 szef wyszkolenia Oddziału VI Sztabu Naczelnego Wodza (współpracującego z SOE). Służbę wojskową zakończył w randze pułkownika.

Po wojnie osiedlił się w Londynie.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Wojciech Markert, Roman Lewicki, Józef Sławomir Hartman 1898-1979, Agencja Wydawnicza Egros, 2004, s. 77
  2. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 32, Nr 7 z 31 grudnia 1979. 
  3. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 20, Nr 4 z 31 grudnia 1974. 
  4. Fred Puss (red.), Eesti tänab 1919-2000, Tallinn: Eesti Vabariigi Riigikantselei, 2000, s. 179, ISBN 9985-60-778-3 [dostęp 2014-10-23] [zarchiwizowane z adresu 2011-08-27] (est.).
  5. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 20, 11 listopada 1936. 
  6. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 2014-11-12].
  7. Według źródła polskiego był to order III klasy. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 20, 11 listopada 1936. 

BibliografiaEdytuj