Otwórz menu główne

Józef Hauke herbu Bosak, hrabia, (ur. 14 lutego 1790, Warszawa, zm. 6 kwietnia 1837, Petersburg) – oficer Legionów Dąbrowskiego i wojsk Księstwa Warszawskiego, generał major wojsk Imperium Rosyjskiego.

Józef Hauke
generał major generał major
Data i miejsce urodzenia 14 lutego 1790
Warszawa
Data i miejsce śmierci 6 kwietnia 1837
Petersburg
Siły zbrojne Armia Księstwa Warszawskiego,
Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Jednostki 12 Pułk Piechoty Księstwa Warszawskiego
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Virtuti Militari Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) III Klasa Orderu Orła Czerwonego (Prusy) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie)
Herb Hauków Bosak, (odmiana hrabiowska)
12 Pułk Piechoty Księstwa Warszawskiego

Zarys biografiiEdytuj

Józef Hauke był najmłodszym synem profesora Liceum Warszawskiego, Fryderyka Haukego i jego małżonki Salomei ze Schweppenhäuserów. Mając lat 16 zaciągnął się do Legionów Dąbrowskiego, gdzie w randze podporucznika został przydzielony do sztabu głównodowodzącego. Po stworzeniu Księstwa Warszawskiego wstąpił do jego armii i służył od roku 1807 jako porucznik w 12 PP. Pół roku później przydzielono go jako adiutanta do boku starszego o 15 lat brata, wówczas już generała, Maurycego Haukego. W roku 1808 Józef został odznaczony Złotym Krzyżem orderu Virtuti Militari, w roku 1813 w czasie walk o Twierdzę Zamość otrzymał bardzo rzadko przyznawany Krzyż Kawalerski (III.kl.) tego odznaczenia.

Po utworzeniu Królestwa Kongresowego Hauke pozostał w wojsku i działał jako kapitan w Kwatermistrzostwie Generalnym, gdzie parę lat później dosłużył się stopnia pułkownika. Po wstąpieniu Mikołaja I na tron rosyjski i polski Hauke został mianowany fligeladiutantem monarchy. Wraz z kilkudziesięcioma oficerami Wojsk Polskich wziął udział w 1828 roku w wojnie rosyjsko-tureckiej[1]. W roku 1830 wystąpił ze służby czynnej i przeniósł się do Petersburga, ale nadal piastował funkcję adiutanta przybocznego cesarza i w roku 1833 otrzymał ostatni swój awans na generała majora wojsk rosyjskich.

Żonaty z Karoliną ze Steinkellerów (1803-1874), która pochodziła ze znanej warszawskiej rodziny przemysłowców o korzeniach niemieckich, miał z nią czworo dzieci:

W 1826 Józef Hauke otrzymał wraz z obydwoma braćmi dziedziczne szlachectwo Królestwa Polskiego, a w 1830 tytuł hrabiowski Imperium Rosyjskiego. Linia wygasła po mieczu ze śmiercią jego wnuka Maurycego Józefa (1870-1949), syna gen. Bosaka, osiadłego w Cannes, bezdzietnego.

Był członkiem polskiej loży wolnomularskiej Bouclier du Nord w 1818 roku[2]

OdznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Bronisław Gembarzewski, Wojsko polskie : Królestwo Polskie : 1815-1830, Warszawa 1903, s. 45.
  2. Lwowska Naukowa Biblioteka im. W. Stefanyka NAN Ukrainy. Oddział Rękopisów. Zespół (fond) 5. Rkps 5707/I. Żegota Pauli: Materiały do historii wolnomularstwa polskiego, k. 17.
  3. Przepisy o znaku honorowym niemniej Lista imienna generałów, oficerów wyższych i niższych oraz urzędnikow wojskowych, tak w służbie będących, jako też dymisjonowanych, znakiem honorowym ozdobionych w roku 1830, [b.n.s]

BibliografiaEdytuj