Józef Kramczyński

Józef Kramczyński (ur. 23 stycznia 1893, zm. 12 czerwca 1956[1]) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Józef Kramczyński
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data urodzenia 23 stycznia 1893
Data śmierci 12 czerwca 1956
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki Pułk KOP „Wilejka”
Stanowiska dowódca pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Złoty Krzyż Zasługi Medal Zasługi Wojskowej „Signum Laudis” (w czasie wojny) Medal Waleczności (Austro-Węgry) Medal Waleczności (Austro-Węgry) Krzyż Wojskowy Karola

ŻyciorysEdytuj

Był synem Franciszka, Ksawerego i Wincenty.

W czasie I wojny światowej walczył jako strzelec w okresie od 1 sierpnia do 1 grudnia 1914 roku. Od 1 grudnia 1914 do 1 kwietnia 1915 r. w szkole podchorążych rezerwy, a następnie przez miesiąc w batalionie zapasowym, od 1 maja 1915 do 18 sierpnia 1916 jako dowódca plutonu na froncie wschodnim w szeregach cesarskiej i królewskiej armii. Jego oddziałem macierzystym był pułk piechoty nr 15[2]. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 sierpnia 1916 w korpusie oficerów rezerwy piechoty[3]. Od 18 sierpnia 1916 do 6 listopada 1918 roku jako dowódca kompanii na froncie włoskim z roczną przerwą na pobyt w szpitalu i batalionie zapasowym. Od 6 listopada do 20 grudnia 1918 w niewoli włoskiej. Od 20 grudnia 1918 do 10 lipca 1919 roku dowódca kompanii w 20 pułku strzelców polskich. W czasie od 10 lipca do 20 grudnia 1919 roku walczył na froncie ukraińskim w 144 pułku strzelców kresowych[4]. W czasie wojny z bolszewikami w okresie od 20 grudnia 1919 do 15 sierpnia 1920 roku walczył jako dowódca batalionu 144 psk. W kwietniu 1920, w czasie wyprawy kijowskiej, dowodzony przez niego III batalion wyróżnił się zajęciem stacji kolejowej Oratów, na której zdobył samochód pancerny i 16 karabinów maszynowych[5]. Kolejny raz wyróżnił się 9 lipca w boju pod Obhowem[6]. 2 sierpnia 1920 awansowany na stopień kapitana. Ranny 15 sierpnia w Bitwie Warszawskiej, w szpitalu do 10 października 1920 r.[4] Po zakończeniu wojny nadal 144 psk przemianowanym w lutym 1921 na 71 pułk piechoty.

Od 1 czerwca 1921 jego oddziałem macierzystym był 4 pułk strzelców podhalańskich w Cieszynie. W latach 1921–1924 był oddelegowany z macierzystego pułku do Centralnej Szkoły Karabinów Maszynowych i Broni Specjalnej w Chełmnie, a od 15 września 1922 do Centralnej Szkoły Strzelniczej w Toruniu[7][8][9]. W międzyczasie (3 maja 1922) został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 776. lokatą w korpusie oficerów piechoty[10].

12 kwietnia 1927 został mianowany na stopień major ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 i 38. lokatą w korpusie oficerów piechoty[11]. W następnym miesiącu został przeniesiony do 72 pułku piechoty w Radomiu na stanowisko dowódcy II batalionu[12][13]. W lipcu 1929 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza[14][15]. W grudniu 1932 został przeniesiony do 55 pułku piechoty na stanowisko dowódcy III batalionu, detaszowanego w Rawiczu[16].

Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 i 14. lokatą w korpusie oficerów piechoty[17]. W latach 1937–1938 dowodził batalionem KOP „Ostróg”[1]. Od 1 sierpnia 1938 r. do 1 września 1939 r. pełnił służbę w pułku KOP „Wilejka” na stanowisku zastępcy dowódcy pułku[18]. Dowodził tym oddziałem w czasie kampanii wrześniowej w okresie od 1 do 20 września 1939 roku[19][20].

20 września 1939 został internowany na Litwie i osadzony w obozie Mejszagoła[21]. Następnie został przekazany sowieckim władzom i osadzony w obozie kozielskim (tzw. Kozielsk II)[21]. 2 lipca 1941 został przeniesiony do obozu jenieckiego NKWD w Griazowcu[21][22]. 3 września tego roku, po uwolnieniu, przybył do miejscowości Tatiszczewo, w obwodzie saratowskim[21], którą wybrano na jeden z ośrodków formowania Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Od 21 października 1941 do 15 stycznia 1942 roku zastępca dowódcy 13 pułku piechoty. W okresie od 15 stycznia do 12 grudnia 1942 roku dowódca 23 pułku piechoty. Od 12 grudnia 1942 roku dowódca 7 Brygady Strzelców[19][23]. Od 11 stycznia do 30 kwietnia 1944 roku dowódca Ośrodka Zapasowego Piechoty następnie 7 Zapasowej Brygady Piechoty 7 Dywizji Zapasowej. 30 kwietnia wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 7 Dywizji Zapasowej. Od 20 czerwca do 7 października 1944 roku dowódca 7 Brygady Piechoty 7 Dywizji Piechoty. Od 7 października wyznaczony na p.o. zastępcy dowódcy 7 DP, p.o. dowódcy 7 Dywizji Piechoty[1] od 4 grudnia 1944 do 28 marca 1945 r. oraz od 3 do 26 lipca 1945 r.[24][23]

Został pochowany na Cmentarzu Brompton w Londynie[1].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Andrzej Suchcitz: "Non omnis moriar"... Polacy na londyńskim cmentarzu Brompton, wyd. OW Adiutor, Warszawa 1992, s. 51.
  2. a b c d e Ranglisten 1918 ↓, s. 493.
  3. Ranglisten 1918 ↓, s. 314.
  4. a b Józef Kramczyński, Zeszyt ewidencyjny Józefa Kramczyńskiego str. 4, 1947.
  5. Mazaraki 1929 ↓, s. 10.
  6. Mazaraki 1929 ↓, s. 12.
  7. Spis oficerów 1921 ↓, s. 233, 712.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 385, 411, 1512.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 332, 355, 1374.
  10. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 50.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 119.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 maja 1927 roku, s. 145.
  13. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 86, 180.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 210.
  15. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 30, 600.
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 415.
  17. Rybka i Stepan 2003 ↓, s. 376.
  18. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 296.
  19. a b Józef Kramczyński, Zeszyt ewidencyjny Józefa Kramczyńskiego str. 1, 16 marca 1943.
  20. Grzegorz Gera, Militaria. Ilustrowany magazyn wojskowy - wydanie specjalne nr 63 5/2018. str. 68, 2019.
  21. a b c d Indeks ↓.
  22. Griazowiec ↓, s. 17.
  23. a b Grzegorz Gera, Militaria. Ilustrowany magazyn wojskowy-wydanie specjalne nr 63 5/2018. str. 68-69, 2019.
  24. Wniosek awansowy ppłk J. Kramczyńskiego z dnia 5 V 1946 r. str. 1 sygn. IPiMS nr A.XII.86/2/.
  25. Mazaraki 1929 ↓, s. 26.
  26. M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 96 „za zasługi w służbie wojskowej”.
  27. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 15.

BibliografiaEdytuj