Józef Magnuszewski

polski slawista, kulturoznawca, historyk literatury

Józef Magnuszewski (ur. 12 marca 1924 w Warszawie, zm. 19 grudnia 1994 w Warszawie), prof. dr hab., slawista kulturoznawca, historyk literatur czeskiej, słowackiej i łużyckiej, wykładowca Uniwersytetu Warszawskiego.

Józef Magnuszewski
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 12 marca 1924
Warszawa
Data i miejsce śmierci 19 grudnia 1994
Warszawa
Profesor nauk filologicznych
Specjalność: slawistyka
Alma Mater Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Uczelnia Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Okres zatrudn. 1947–1952
Uczelnia Uniwersytet Warszawski
Okres zatrudn. 1952–1994
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 30-lecia Polski Ludowej Order Cyryla i Metodego (1950-1991) 100thAnniversaryOfLiberationRibbon.jpg

ŻyciorysEdytuj

Studia polonistyczne rozpoczął na Wydziale Humanistycznym tajnego Uniwersytetu Ziem Zachodnich, działającym w Warszawie, a ukończył je na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Po obronie pracy magisterskiej w 1947, podjął pracę w macierzystej uczelni. Początkowo był pracownikiem Katedry Historii Literatury Polskiej, a następnie Katedry Historii Literatur Zachodniosłowiańskich. W 1952 przeszedł na stanowisko adiunkta do Katedry Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie pracował do swojej śmierci osiągając kolejne szczeble kariery uniwersyteckiej (od 1955 na stanowisku docenta, od 1960 profesora nadzwyczajnego, od 1972 profesora zwyczajnego)[1].

Rozprawę doktorską Stosunki literackie polsko-czeskie w końcu XIX i na początku XX wieku obronił w 1949 (promotor: prof. Roman Pollak). W latach 1969–1978 kierował Instytutem Filologii Słowiańskiej UW. W latach 1962-1969 i 1991-1994 pełnił funkcję redaktora naczelnego Pamiętnika Słowiańskiego[1]. Prowadził badania z zakresu relacji kulturowych polsko-czeskich, ale także słowacko-polskich i łużycko-polskich.

Pochowany na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 15E, rz. 4, gr. 31).

 
Grób prof. Józefa Magnuszewskiego na Cmentarzu Bródnowskim

OdznaczeniaEdytuj

Prace naukoweEdytuj

  • Stosunki literackie polsko-czeskie w końcu XIX i na początku XX wieku, Wrocław 1951.
  • Ludowe pieśni, bajki i podania Łużyczan, (wybór i opracowanie), Warszawa 1965.
  • Tropami folkloru i literatury, Warszawa 1983.
  • Literatura polska w kręgu literatur słowiańskich, Wrocław 1993.

Ponadto Magnuszewski był autorem syntezy dziejów literatury czeskiej[3].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Joanna Rapacka. Józef Magnuszewski (1924-1994). „Rocznik Towarzystwa Literackiego im. Adama Mickiewicza”. 29, s. 169–171, 1994. 
  2. a b c d e Kto jest kim w Polsce. Warszawa: Interpress, 1989, s. 777
  3. Józef Magnuszewski, Historia literatury czeskiej. Zarys, Wrocław 1973.

BibliografiaEdytuj