Otwórz menu główne

Józef Miączyński herbu Suchekomnaty (ur. 21 kwietnia 1743 roku w Sielcu na Wołyniu, zm. 22 maja 1793) – hrabia, starosta łosicki 1762-1778, łęczycki. Rotmistrz chorągwi pancernej (1766), generał brygady wojsk francuskich 1792 roku, wojewoda bełski.

Wnuk Atanazego Miączyńskiego, mąż Marie Françoise Chaboteaux,. Syn Antoniego Miączyńskiego i Doroty z Woronieckich.

Mając niecałe trzynaście lat został starostą łosickim. W czasie bezkrólewia stanął po stronie Karola Radziwiłła i bił się pod Słonimiem (26 czerwca 1764 roku), z nim również uszedł za granicę. Po powrocie oddał swój głos z województwem wołyńskim na Stanisława Poniatowskiego. Przystąpił do konfederacji barskiej. Był oficerem zaopatrzeniowym konfederatów barskich w okolicach Jedlicza w 1769 r., a później został marszałkiem konfederackim województwa bełskiego. Współdziałał z Charles François Dumouriezem. 23 maja 1771 w bitwie pod Lanckoroną został pojmany przez Rosjan. Uciekł z niewoli. Członek konfederacji Andrzeja Mokronowskiego w 1776 roku i poseł na sejm 1776 roku z województwa czernihowskiego[1].

W listopadzie 1779 roku wyjechał do Paryża. W 1792 roku został dowódcą dywizji armii nadreńskiej, a następnie dowódcą lekkiego korpusu. Oskarżony o próbę pomocy Dumouriezowi w próbie przywrócenia monarchii, został zgilotynowany[2].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Kraushar Aleksander. Losy Miączyńskiego, marszałka konfederacyi barskiej, generała wojsk republikańskich za czasów Wielkiej Rewolucyi Francuzkiej (1769-1793) : obraz historyczny, Petersburg : K. Grendyszyński, 1902 (Kraków : W. L. Anczyc), 223 s. : ill.

Linki zewnętrzneEdytuj