Otwórz menu główne

Józef Płonka (ur. 23 lutego 1891 w Zbytkowie, zm. 28 października 1973 tamże) – śląski działacz społeczny, nauczyciel, polityk sanacyjny, poseł na Sejm IV kadencji w II RP (1935–1938) i Sejm Śląski (1935–1939).

Józef Płonka
Ilustracja
major major
Data i miejsce urodzenia 23 lutego 1891
Zbytków,
Data i miejsce śmierci 28 października 1973
Zbytków, Polska
Przebieg służby
Lata służby 1915-1946
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 3 Pułk Piechoty Legionów
4 Pułk Piechoty Legionów
3 Pułk Strzelców Podhalańskich
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941)

ŻyciorysEdytuj

Z zawodu był nauczycielem, w 1910r. ukończył seminarium nauczycielskie, w 1912 zdał egzamin kwalifikacyjny dla nauczycieli. Pracował w szkołach ludowych w Marklowicach Górnych i Michałowicach. Działał społecznie w Macierzy Szkolnej Księstwa Cieszyńskiego, będąc naczelnikiem „Sokoła” we Frysztacie, od 1912r. organizował i ćwiczył wojskowe drużyny Sokole.

Był czynnym uczestnikiem walk I Wojny Światowej, służył w 3 i 4 Pułku Piechoty Legionów Polskich. W 1918 uczestniczył w przejściu przez linię frontu II Brygady pod Rarańczą oraz w szeregach II Korpusu Polskiego w bitwie pod Kaniowem. W maju 1918r. dostał się do niewoli niemieckiej, z której udało mu się zbiec. Następnie działał w POW. Uczestniczył w rozbrajaniu wojsk niemieckich w Warszawie w listopadzie 1918. Walczył w wojnie polsko-ukraińskiej o Galicję Wschodnią. W czasie konfliktu polsko-czeskiego 1919-1920 zorganizował Ochotniczy Batalion Piechoty Ziemi Cieszyńskiej. W 1921 został odznaczony Krzyżem Walecznych[1]. Otrzymał także medal międzysojuszniczy „Médaille Interalliée”[2]. W 1922 roku przeszedł do rezerwy w stopniu kapitana i zaczął prowadzić gospodarstwo rolne w rodzinnym Zbytkowie; w 1924r. został awansowany na majora.

W 1935 roku został wybrany posłem z okręgu nr 92 (Bielsko Śląskie) z ramienia Narodowo-Chrześcijańskiego Zjednoczenia Pracy, zdobywając 35960 głosów. W latach 1935-1939 był też posłem na Sejm Śląski. W latach 1935-1936 wydawał tygodnik „Śląska Brygada”. Podczas kampanii wrześniowej był żołnierzem 3 Pułku Strzelców Podhalańskich stacjonującego w Bielsku. Po 17 września przekroczył granicę Rumunii, skąd zdołał przedostać się do Francji. Po jej upadku w 22 czerwca 1940r. przybył do Wielkiej Brytanii, gdzie pracował m.in. w Stacji Zbornej Oficerów i 3 Brygadzie Szkolnej .

Do Polski wrócił w marcu 1946r . Po wojnie był przewodniczącym rady nadzorczej mleczarni w Pawłowicach, oraz prezesem kółka rolniczego w Zbytkowie.

PrzypisyEdytuj

  1. „Na wniosek gen. br. Hallera Józefa za męstwo i odwagę wykazane w bitwie Kaniowskiej w składzie b. II Korpusu Wschodniego w dniu 11.5.18 r.”, Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2098 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 42, s. 1671)
  2. Decyzja Naczelnika Państwa z 12 grudnia 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 9, s. 269)

BibliografiaEdytuj

  • „Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej” red. nauk. J. Majchrowski Str. 398
  • „Posłowie i Senatorowie Rzeczypospolitej Polskiej 1919-1939" T.4 aut. M. Smogorzewska  Str.391-392
  • "Historia Sejmu Polskiego T.2 II Rzeczypospolita" aut. Andrzej Ajnenkiel, str. 235
  • "Sejm i Senat 1935-1940" Opracował Scriptor, Warszawa 1936, str. 276
  • „Słownik Biograficzny Oficerów Legionów Polskich" T.2. aut. Wiktor Krzysztof Cygan str. 123-125
  • Odpis skrócony aktu zgonu nr 54/1973/1 z USC Strumień