Otwórz menu główne

Józef Sierakowski (strażnik wielki koronny)

Ten artykuł dotyczy strażnika wielkiego koronnego. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Józef Sierakowski herbu Dołęga (ur. 9 maja 1682 – zm. przed 20 czerwca 1748) – strażnik wielki koronny w latach 1730-1748, starosta żytomierski w latach 1725-1727, pułkownik królewski od 1711 roku, starosta olszański[1], konsyliarz z województwa bełskiego w konfederacji dzikowskiej w 1734 roku[2], ambasador Rzeczypospolitej w Imperium Osmańskim w latach 1732-1733[3],

Józef Sierakowski
Ilustracja
Herb
Dołęga
Data urodzenia 9 maja 1682
Data śmierci przed 20 czerwca 1748
Ojciec Jan Andrzej Sierakowski
Matka Katarzyna Stadnicka
Żona

Elżbieta Miączyńska
Ludwika Załuska

Dzieci

Sebastian
Ignacy

Był synem kasztelana bełskiego Jana Andrzeja Sierakowskiego i jego pierwszej żony Katarzyny Stadnickiej. Od 1692 uczył się u jezuitów w Lublinie, potem wzorem ojca służył w armii koronnej. W 1697 był już starostą olszańskim, na elekcji oddał głos na elektora saskiego Fryderyka Augusta I. W lutym 1707 uczestniczył w walnej radzie lwowskiej konfederacji sandomierskiej. W 1720 uczestniczył w sejmie wrześniowym jako poseł z województwa bełskiego. Był w Warszawie podczas sejmu 1722. 15 sierpnia 1725 otrzymał starostwo żytomierskie W 1729 był posłem na sejm z województwa bełskiego[4]. 15 kwietnia 1730 dostał nominację na urząd strażnika wielkiego koronnego. W latach 1732-1733 posłował do Stambułu by sprawdzić jak zachowa się Imperium Osmańskie w razie interwencji austriackiej czy rosyjskiej, jako że państwa te postanowiły w 1732 roku sprzeciwiać się utrzymaniu dynastii saskiej na tronie polskim. Prosił Portę w imieniu Stanisława Poniatowskiego regimentarza koronnego by poparła Stanisława Leszczyńskiego na tron Polski. Józef Sierakowski oddał na niego głos w elekcji we wrześniu 1733, podpisał się wówczas jako pułkownik pancerny. Po abdykacji Stanisława Leszczyńskiego (styczeń 1736) przyjechał do Warszawy pod koniec kwietnia 1736, zmuszony uznać Augusta III, wycofał się z życia politycznego.

Pierwszą żoną Józefa poślubioną ok. 1709 była Elżbieta Miączyńska (zm. 1732) córka wojewody wołyńskiego Atanazego Miączyńskiego. Miał ż nią trzy córki: Teresę, zamężną za Romanem Sierakowskim h. Ogończyk, chorążym i pisarzem grodzkim krakowskim, Joannę, żonę Michała Jastrzębskiego, stolnika halickiego (zm. przed 18 III 1764), i nie znaną z imienia zakonnicę sakramentkę (zm. 1762) oraz syna Sebastiana starostę olszańskiego. Drugą żoną została poślubiona na Jasnej Górze w lutym 1735 Ludwika z Załuskich, córka Karola, kuchmistrza litewskiego stryjeczna siostra Andrzeja Stanisława wówczas bpa łuckiego i Józefa Andrzeja, wnuczka Aleksandra Załuskiego wojewody rawskiego. Z drugiego małżeństwa miał Józef jednego syna Ignacego starostę olszańskiego.

BibliografiaEdytuj

  • Biografia w iPSB
  • Historia Dyplomacji Polskiej, tom II 1572-1795 pod red. Zbigniewa Wójcika, PWN Warszawa 1982, s. 377.

PrzypisyEdytuj

  1. Urzędnicy województw kijowskiego i czernihowskiego XV-XVIII wieku. Spisy. Oprac. Eugeniusz Janas, Witold Kłaczewski. Kórnik 2002, s. 320.
  2. Konfederacja Generalna Stanów Koronnych y Wielkiego Xięztwa Litewskiego na walnym zieźdźie w Dźikowie pod Sandomierzem postanowiona dnia V miesiąca Listopada. Roku Pańskiego MDCC.XXXIV, brak paginacji.
  3. Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1938, Warszawa 1938, s. 140.
  4. Teka Gabryela Junoszy Podoskiego, t. III, Poznań 1856, s. 303.