Otwórz menu główne

Józef Skrzek

polski muzyk, kompozytor, wokalista

ŻyciorysEdytuj

 
Józef Skrzek podczas koncertu „Dzień Szakala” w Warszawie (2010)

Od najmłodszych lat pobierał lekcje gry na fortepianie. W 1967 ukończył Średnią Szkołę Muzyczną w Katowicach w klasie fortepianu (drugi instrument – skrzypce).

W 1969 rozpoczął swoją karierę od tria Mariolaine & Swinging Soul Corporation, które towarzyszyło wokalistce z Indonezji Mariolaine. W tym samym czasie współpracował już z grupą Breakout oraz z mało znanymi grupami górnośląskimi Ślężanie i Ametysty.

Na początku 1970 został oficjalnie stałym członkiem zespołu Breakout, który wspomagał grając na pianinie, gitarze basowej oraz śpiewając. Wraz z zespołem nagrał płytę 70a. Po kłótni z Józefem Hajdaszem, podczas meczu piłkarskiego, opuścił zespół w grudniu 1970.

Już w kolejnym roku założył zespół Silesian Blues Band, w którym poza nim grali Apostolis Anthimos (gitara) i Jerzy Piotrowski (perkusja). W latach 1972-1973 trzej muzycy współpracowali z Czesławem Niemenem, Helmutem Nadolskim i Andrzejem Przybielskim pod nazwą Grupa Niemen, nagrywając kolejno albumy:

W 1974 reaktywował zespół Silesian Blues Band, który został przemianowany na SBB. W 1980 grupa rozpadła się, a Skrzek rozpoczął karierę solową (LPs: Pamiętnik Karoliny, Ojciec chrzestny Dominika, Ogród Luizy, Józefina itd). Przez następne lata zajmował się tworzeniem muzyki teatralnej i kościelnej, jednak co jakiś czas łączył się z muzykami tworząc na krótko zespoły bez większej historii, lub reaktywował SBB i występował okazjonalnie na różnych festiwalach. W 1993 gościnnie współpracował z zespołem Kat przy nagrywaniu albumu Ballady, grając na fortepianie.

Muzyk zaprzyjaźniony jest z michałkowicką Szkołą Podstawową numer 13, gdzie często gra i śpiewa podczas różnych uroczystości.

W 2005 roku został laureatem Nagrody im. Wojciecha Korfantego[3], a w 2008 – Cegły Janoscha, nagrody przyznawanej przez czytelników katowickiego wydania Gazety Wyborczej za rozsławianie Górnego Śląska.

Często współpracuje z reżyserem Lechem Majewskim, z którym stworzył utwory muzyczne do filmów Majewskiego: „Pokój saren”, „Wojaczek”, „Angelus” oraz „Młyn i krzyż”.

30 czerwca 2012 o w Bydgoszczy odbyła się premiera pierwszego polskiego opartego na zasadach Teatru Tworzenia, awangardowego oratorium „Terrarium”; autorstwa Józefa Skrzeka i Jarosława Pijarowskiego.

W 2013 roku został laureatem złotego Fryderyka za całokształt osiągnięć artystycznych[4].

W sierpniu 2017 razem z J. Pijarowskim zostali laureatami nagrody ekspresjonistycznej FENIKS im. Tadeusza Micińskiego za ekspresję artystyczną i nowatorstwo formalne w bogatej twórczości muzycznej[5].

16 października 2017 roku z rąk wiceministra kultury Jarosława Sellina otrzymał złoty medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. W 2018 został wyróżniony Medalem Stulecia Odzyskanej Niepodległości[6].

DyskografiaEdytuj

Płyty solowe:[7][8]

Zobacz teżEdytuj

FilmografiaEdytuj

UwagiEdytuj

  1. a b Na stronie internetowej ZAiKS (online.zaiks.org.pl) w wyszukiwarce utworów J. Skrzeka.

PrzypisyEdytuj

  1. Leszek Gnoiński, Jan Skaradziński, Encyklopedia Polskiego Rocka, Warszawa: Świat Książki, 1997, s. 392, ISBN 83-7129-570-7, OCLC 43868642.
  2. Józef Skrzek – Biografia (pol.). skrzek.com. [dostęp 2015-05-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-19)].
  3. Laureaci Nagrody im. Wojciecha Korfantego w l. 2001 – 2010 (pol.). W: Związek Górnośląski [on-line]. zg.org.pl, 2016-11-02. [dostęp 2019-08-16].
  4. Skrzek laureatem Złotego Fryderyka. ZPAV, 2013-02-17. [dostęp 2017-07-10].
  5. informacja o przyznaniu nagrody Fenix 2017. wyborcza.pl, 09-08-2017. [dostęp 2017-08-10].
  6. Prezydent nadał Medale Stulecia Odzyskanej Niepodległości. prezydent.pl, 2018-12-12. [dostęp 2018-12-16].
  7. Józef Skrzek – Dyskografia (pol.). skrzek.com. [dostęp 2009-10-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-08-27)].
  8. Józef Skrzek – Płyty (pol.). skrzek.com. [dostęp 2015-05-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-19)].
  9. Informacja o płycie. [dostęp 2015-12-10].
  10. informacja o albumie. Discogs.com. [dostęp 2017-07-06].

Linki zewnętrzneEdytuj