Otwórz menu główne
Józef Spleszyński, [1861-1863]
Grób Józefa Spleszyńskiego na cmentarzu reformowanym przy ul. Żytniej w Warszawie

Józef Spleszyński (ur. 6 lutego 1808 w Sielecu, zm. 16 lutego 1879 w Warszawie) – polski duchowny i teolog ewangelicko-reformowany, superintendent generalny Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Królestwie Polskim w latach 18391879.

ŻyciorysEdytuj

Absolwent Szkoły Wojewódzkiej w Lublinie (obecnie I LO im. Stanisława Staszica w Lublinie), z 1826 r. Przez rok studiował filozofię na UW, a następnie podjął studia teologiczne Berlinie, które ukończył w 1831 r. Po ordynacji podjął posługę duszpasterską w parafii ewangelicko-augsburskiej w Grodźcu, w powiecie konińskim, a od 1839 r., piastował posługę duszpasterską w parafii ewangelicko-reformowanej w Warszawie. Był inicjatorem budowy kościoła ewangelickiego w Lesznie, a w Warszawie zorganizował szkołę parafialną. W dorobku piśmienniczym i wydawniczym, miał między innymi tłumaczenie na język polski Katechizmu Helweckiego, oraz opracowany i wydany przez niego Zbiór pieśni i modlitw chrześcijańskich.

Był aktywnie zaangażowany w działalność patriotyczną, według niektórych źródeł, miał być nawet w 1850 r., zesłany na 6 lat do Iszynia w guberni tobolskiej. Uczestniczył w licznych spotkaniach i manifestacjach społecznych o charakterze patriotycznym, w tym koncelebrował, w 1860 r., uroczystości pogrzebowe Katarzyny Antoniny Sowińskiej, wdowy po gen. Józefie Longinie Sowińskim, obrońcy wolskiej reduty podczas powstania listopadowego.

Jest pochowany na cmentarzu reformowanym przy ul. Żytniej w Warszawie.

W małżeństwie z Weroniką z Karszo-Siedlewskich (1810-1883) miał siedmioro dzieci. Jego wnukiem był Aleksander Woyde.

BibliografiaEdytuj