Otwórz menu główne

Józef Werobej (ur. 17 września 1890 w Zalesiu[1], zm. 27 kwietnia 1976 w Londynie) – oficer piechoty Armii Imperium Rosyjskiego, pułkownik Wojska Polskiego mianowany przez polskie władze na uchodźstwie generałem brygady. Kawaler Orderu Virtuti Militari.

Józef Werobej
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 17 września 1890
Zalesie
Data i miejsce śmierci 27 kwietnia 1976
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki 83 Pułk Strzelców Poleskich,
44 Pułk Strzelców Legii Amerykańskiej,
13 Kresowa Dywizja Piechoty,
9 Dywizja Piechoty,
4 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca plutonu, kompanii, batalionu i pułku piechoty
dowódca piechoty dywizyjnej
dowódca dywizji piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa,
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Po ukończeniu gimnazjum wstąpił do armii rosyjskiej, w której ukończył szkołę podoficerską i szkołę chorążych. Od 1911 był oficerem zawodowym piechoty. Brał udział w walkach frontowych podczas I wojny światowej. W grudniu 1917 wstąpił do Ligi Oficerskiej I Korpusu Polskiego w Rosji. W okresie od sierpnia 1918 do lipca 1920 dowodził kompanią i batalionem 1 pułku strzelców polskich (późniejszy 43 pułk strzelców Legionu Bajończyków) Armii Polskiej we Francji dowodzonej przez gen. Józefa Hallera.

Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Od sierpnia 1920 do grudnia 1931 pełniący obowiązki, potem dowódca 83 pułku piechoty w Kobryniu. Od grudnia 1931 do grudnia 1934 dowódca 44 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Równem. Jako najstarszy dowódca pułku od stycznia do sierpnia 1933 pełnił obowiązki dowódcy dywizji pod nieobecność gen. brygady Edmunda Knoll-Kownackiego i w czasie choroby płk. dypl. Bronisława Regulskiego, dowódcy piechoty dywizyjnej. Od tego drugiego oficera w grudniu 1934 przejął obowiązki dowódcy piechoty dywizyjnej 13 DP i pełni je do kwietnia 1939, kiedy to otrzymał dowództwo 9 Dywizji Piechoty.

Był prezesem zarządu Wołyńskiego Okręgowego Związku Hokeja na Lodzie[2].

9 Dywizją Piechoty dowodził w czasie kampanii wrześniowej. W składzie Armii „Pomorze” wykonywał zadanie obrony przejść przez „korytarz pomorski” przed XIX Korpusem Guderiana. Po rozbiciu dywizji w Borach Tucholskich udało mu się wydostać z okrążenia i dołączyć do sztabu Armii „Pomorze”. 13 września formalnie objął dowództwo 4 Dywizji Piechoty. 19 września dostał się do niewoli niemieckiej.

W czasie wojny przebywał w obozie jenieckim Woldenberg, gdzie przez pewien czas kierował działalnością konspiracyjną.

Po uwolnieniu z niewoli w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie m.in. jako I zastępca dowódcy 5 Kresowej Dywizji Piechoty we Włoszech i Wielkiej Brytanii. Po demobilizacji brał aktywny udział w środowiskach kombatanckich. Zginął potrącony przez samochód w Londynie. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury w Londynie.

AwanseEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Według niektórych źródeł[według kogo?] w Zelwie
  2. Zarząd Wołyńskiego Okręgowego Związku Hokeja na Lodzie. audiovis.nac.gov.pl. [dostęp 8 stycznia 2015].
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 94 z 14.09.1924 r.
  4. Dekret Wodza Naczelnego L. 3424 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 43, s. 1723)
  5. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410
  6. 17 marca 1930 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska” M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 143

BibliografiaEdytuj

  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
  • Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990, s. 833-834. ISBN 83-211-1096-7.