Józef Wimmer

Józef Wimmer (ur. 16 września 1890 w Niepołomicach, zm. 28 listopada 1952 w Krakowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari

Józef Wimmer
Ilustracja
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 16 września 1890
Niepołomice
Data i miejsce śmierci 28 listopada 1952
Kraków
Przebieg służby
Lata służby 1914-1928
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 3 pułk piechoty Legionów
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie Józefa i Wiktorii z domu Pawlica. Od 1910 do 1914 student Politechniki Lwowskiej na wydziale Budowy Dróg i Mostów. Od 1910 w Związku Walki Czynnej, a od 1911 w Związku Strzeleckim w którym otrzymał stopień podporucznika[1]. W sierpniu 1914 wstąpił do 3 pułku piechoty w którym przydzielony został do kompanii technicznej oraz otrzymał awans na stopień kapitana. 4 lipca 1916 wykazał się męstwem podczas walk pod Polską Górką, kiedy z dowodzoną przez niego kompanią utrzymywał wysuniętą linię okopów, żeby umożliwić pułkowi przegrupować się na bardziej dogodne pozycje[1]. Rana jaką otrzymał podczas walki uniemożliwiała mu dalszą służbę na pierwszej linii. Za czyn ten został odznaczony Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari[2][1].

W listopadzie 1918 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. 15 listopada został awansowany na stopień majora. Do września 1919 komendant placu w Warszawie, a później dowodził Twierdzą Chełmno oraz był dowódcą miasta Grudziądza[1]. 1 kwietnia 1920 awansował na stopień podpułkownika. 14 października 1921 wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy Twierdzy Brześć nad Bugiem, a 23 maja 1927 przyjął obowiązki komendanta miasta Torunia[1].

30 listopada 1928 po przeniesieniu w stan spoczynku pełnił urząd starosty w Brodnicy, od 1935 w Kołomyi i od 1937 w Urzędzie wojewódzkim w Tarnopolu pełnił obowiązki naczelnika wydziału. Po przejściu w 1938 na emeryturę wyjechał z rodziną do Poznania. 12 grudnia 1939 z rodziną został przez Niemców wysiedlony do Częstochowy, a później do Niepołomic, gdzie w tamtejszej Spółdzielni Rolniczej wykonywał obowiązki kierownika handlowego[1]. Walczył z Niemcami należąc do Armii Krajowej. Ponownie przyjechał do Poznania w 1945, gdzie podjął pracę w Spółdzielni Emerytów Państwowych. Był także w Urzędzie Bezpieczeństwa przesłuchiwany oraz więziony. Od 1951 był mieszkańcem Krakowa, gdzie zmarł i został pochowany na Cmentarzu Podgórskim[1].

Żonaty z Franciszką Czuraj. Mieli dzieci: Wandę, Krystynę oraz Zbigniewa[1].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i Polak (red.) 1993 ↓, s. 231.
  2. Czajkowski 1930 ↓, s. 48.
  3. a b Polak (red.) 1993 ↓, s. 232.

BibliografiaEdytuj