Otwórz menu główne

Józef Wróblewski (ur. 25 października 1879 w Sarbinowie, zm. 13 lipca 1920) – major piechoty Wojska Polskiego, powstaniec wielkopolski i uczestnik wojny polsko-bolszewickiej.

Józef Wróblewski
major
Data i miejsce urodzenia 25 października 1879
Sarbinowo
Data śmierci 13 lipca 1920
Przebieg służby
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
powstanie wielkopolskie
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

Po ukończeniu seminarium nauczycielskiego pracował w okresie 1910-1914 jako kierownik Szkoły Powszechnej w Radomierzu.

Po wybuchu I wojny światowej został zmobilizowany do armii niemieckiej. W maju 1915 r. ukończył 4-tygodniowy kurs na zastępcę oficera i został wysłany na front zachodni, gdzie po kolejnym kursie trafił do 77 Pułku Grenadierów Obrony Narodowej walczącego we Flandrii. 5 kwietnia 1917 r. awansowany został na stopień podporucznika i przeniesiony do jednostki walczącej w Alzacji, gdzie dowodził najpierw kompanią ciężkich karabinów maszynowych, a później piechoty. 27 października 1918 r. został ranny w rękę, trafił do lazaretu i na front już nie wrócił.

Po powrocie w rodzinne strony włączył się do Powstania Wielkopolskiego. 6 stycznia 1919 r. mianowany został dowódcą kompanii przemęckiej, a 6 marca – dowódcą II batalionu 6 Pułku Strzelców Wielkopolskich (późniejszy 60 Pułk Piechoty Wielkopolskiej).

Jako porucznik Wojska Polskiego brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Dowodzony przez niego batalion wsławił się m.in. wzięciem do niewoli bolszewickiego pułku kawalerii pod Berezyną. W czasie odwrotu zachorował na czerwonkę. Mimo nalegań kolegów i lekarza nie opuścił batalionu. Nie mogąc utrzymać się na nogach dowodził batalionem z wozu i zmarł 13 lipca 1920 r. w wieku 41 lat. Pochowany we wsi Zagórze nad Niemnem.

21 lipca 1920 został ogłoszony w Dzienniku Personalnym M.S.Wojsk. dekret Naczelnego Wodza z dnia 15 lipca 1920, o zatwierdzeniu z dniem 1 kwietnia 1920 Józefa Wróblewskiego w stopniu majora, „w piechocie, w grupie byłej armii niemieckiej”. Odznaczony został m.in. Srebrnym Krzyżem Orderu Wojskowego Virtuti Militari[1]. Rodziny nie założył.

PrzypisyEdytuj

  1. Dekret Wodza Naczelnego L. 2976 z 13 maja 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 825

BibliografiaEdytuj

  • Bogusław Polak: Powstańcy Wielkopolscy-tom III. Poznań: Towarzystwo Pamięci Powstania Wielkopolskiego 1918-1919, 2007. ISBN 978-83-920103-8-8. (pol.)

Linki zewnętrzneEdytuj