Otwórz menu główne

Język czukocki

język paleoazjatycki

Język czukocki – język Czukczów, zaliczany do języków paleoazjatyckich. Mówi nim ok. 5100 osób[1]. Poza Czukczami językiem tym posługuje się jeszcze społeczność wymierającego ludu Kereków oraz część Czuwańców.

лыгъоравэтльан йилйил (lyg"oravetl'an jiljil)
Obszar Federacja RosyjskaCzukocki Okręg Autonomiczny
Liczba mówiących 5100 (2010 r.)
Klasyfikacja genetyczna Języki paleoazjatyckie
Pismo/alfabet cyrylica (dawniej alfabet łaciński)
Status oficjalny
UNESCO 4 poważnie zagrożony
Ethnologue 6b zagrożony
Kody języka
Kod ISO 639-1, ISO 639-1
Kod ISO 639-2, ISO 639-2 mis
Kod ISO 639-3 ckt
IETF ckt
Glottolog chuk1273
Ethnologue ckt
GOST 7.75–97 чук 800
WALS chk
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata



Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Ma kilka dialektów: ueleński (najważniejszy), czauński, enmyliński, nunligrański i chotyrski. Różnice między dialektami są niewielkie.

W języku czukockim występuje harmoniczność samogłosek. Zaliczany do języków aglutynacyjnych. Ma kilka typów deklinacji i koniugacji. Czasownik odmienia się ze względu na podmiot i dopełnienie (podobnie jak w języku baskijskim). Cechą charakterystyczną składni jest ergatywność. W słownictwie dużo zapożyczeń z rosyjskiego.

Od 1931 pismo oparte na alfabecie łacińskim; od 1936 na cyrylicy z dodatkiem liter Ӄӄ i Ӈӈ.

PrzypisyEdytuj