Otwórz menu główne

Język czukocki

język paleoazjatycki

Język czukocki – język Czukczów, zaliczany do języków paleoazjatyckich. Mówi nim ok. 5100 osób[1]. Poza Czukczami językiem tym posługuje się jeszcze społeczność wymierającego ludu Kereków oraz część Czuwańców.

лыгъоравэтльан йилйил (lyg"oravetl'an jiljil)
Obszar Federacja RosyjskaCzukocki Okręg Autonomiczny
Liczba mówiących 5100 (2010 r.)
Pismo/alfabet cyrylica (dawniej alfabet łaciński)
Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
UNESCO 4 poważnie zagrożony
Ethnologue 6b zagrożony
Kody języka
Kod ISO 639-1, ISO 639-1
Kod ISO 639-2, ISO 639-2 mis
Kod ISO 639-3 ckt
IETF ckt
Glottolog chuk1273
Ethnologue ckt
GOST 7.75–97 чук 800
WALS chk
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Słownik języka czukockiego
w Wikisłowniku
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Ma kilka dialektów: ueleński (najważniejszy), czauński, enmyliński, nunligrański i chotyrski. Różnice między dialektami są niewielkie.

W języku czukockim występuje harmoniczność samogłosek. Zaliczany do języków aglutynacyjnych. Ma kilka typów deklinacji i koniugacji. Czasownik odmienia się ze względu na podmiot i dopełnienie (podobnie jak w języku baskijskim). Cechą charakterystyczną składni jest ergatywność. W słownictwie dużo zapożyczeń z rosyjskiego.

Od 1931 pismo oparte na alfabecie łacińskim; od 1936 na cyrylicy z dodatkiem liter Ӄӄ i Ӈӈ.

PrzypisyEdytuj