Język filipiński

Język filipiński (oficjalna nazwa w latach 1937–1987 Pilipino, od 1987 roku Filipino[2]) – jeden z dwóch języków urzędowych Filipin (drugim jest angielski). Jest to zaadaptowana postać języka tagalskiego, wzbogacona o słownictwo pochodzące z innych języków filipińskich. Należy do zachodniej gałęzi rodziny języków malajsko-polinezyjskich.

Filipino
Obszar

Filipiny

Liczba mówiących

ok. 25 mln

Pismo/alfabet

łacińskie

Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
język urzędowy Filipiny
Organ regulujący Komisyon sa Wikang Filipino
Ethnologue 1 narodowy
Kody języka
Kod ISO 639-2 fil
Kod ISO 639-3 fil
IETF fil
Glottolog fili1244
Ethnologue fil
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Słownik języka filipińskiego
w Wikisłowniku
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Jest to język rodzimy znaczącej części mieszkańców centralnych rejonów Filipin; używa go jako ojczystego około 25 milionów osób.

W roku 1987 dokonano reformy ortografii, dodając litery c, f, j, ñ, q, v, x oraz z, głównie w celu zapisu zapożyczeń z hiszpańskiego i angielskiego.

W przeciwieństwie do wielu innych języków Azji Południowo-Wschodniej (ale podobnie jak np. malajski) filipiński nie jest językiem tonalnym[3].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Ethnologue report for language code: fil
  2. Renato Perdo (red.), Pocket Tagalog dictionary, Hong Kong: Periplus Editions, 2005, ISBN 978-0-7946-0345-8, OCLC 61252120 (ang.).
  3. Philipp Strazny: Encyclopedia of Linguistics: M-Z. Fitzroy Dearborn, 2005, s. 1118. ISBN 978-1-57958-451-1. [dostęp 2022-03-28]. (ang.)

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj