Język filipiński

Język filipiński (oficjalna nazwa w latach 1937–1987 Pilipino, od 1987 roku Filipino[3]) – jeden z dwóch języków urzędowych Filipin (drugim jest język angielski). Jest to zaadaptowana postać języka język tagalog, wzbogacona o słownictwo pochodzące z innych języków filipińskich. Należy do zachodniej gałęzi rodziny języków malajsko-polinezyjskich. Jest to język rodzimy znaczącej części mieszkańców centralnych rejonów Filipin, używa go jako ojczystego około 25 milionów osób. W roku 1987 dokonano reformy ortografii, dodając litery c, f, j, ñ, q, v, x oraz z, głównie w celu zapisu zapożyczeń z języka hiszpańskiego i angielskiego.

Filipino
Obszar Filipiny
Liczba mówiących ok. 25 mln
Pismo/alfabet łacińskie
Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
język urzędowy Filipiny
Organ regulujący Komisyon sa Wikang Filipino
Ethnologue 1 narodowy
Kody języka
ISO 639-2 fil
Kod ISO 639-3 fil
IETF fil
Glottolog fili1244
Ethnologue fil
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Słownik języka filipińskiego
w Wikisłowniku
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Alfred F. Majewicz, Języki świata i ich klasyfikacja, PWN, Warszawa, 1989, ​ISBN 83-01-08163-5
  2. Ethnologue report for language code: fil
  3. Pocket Tagalog Disctionary, Tuttle Publishing, 2002

BibliografiaEdytuj

  • John U. Wolff, Pilipino Phrasebook. Lonely Planet Publications 1988
  • Alfred F. Majewicz, Języki świata i ich klasyfikacja, PWN, Warszawa, 1989, ​ISBN 83-01-08163-5

Linki zewnętrzneEdytuj