Otwórz menu główne

Język mansyjski (dawniej: język wogulski, nazwa własna: ма̄ньси ла̄тыӈ) – język zaliczany do grupy ugryjskiej w uralskiej rodzinie językowej. Najbliżej spokrewniony z chantyjskim (ostiackim) i węgierskim. Jest językiem zagrożonym wymarciem, wypieranym przez rosyjski; spośród ok. 10 000 Mansów (Wogułów) ojczystym językiem posługuje się tylko ok. 3000 osób zamieszkujących zachodnią Syberię, głównie Chanty-Mansyjski Okręg Autonomiczny – Jugra. Badaniem języka mansyjskiego zajmowali się uczeni węgierscy i fińscy, którzy wyodrębnili w nim cztery podstawowe dialekty. Najwięcej mówiących używa dialektu północnego, dialekt południowy praktycznie wymarł. Od XX wieku język mansyjski posiada skromną literaturę zapisywaną początkowo alfabetem łacińskim, a od 1937 r. – cyrylicą.

Мāньси лāтыӈ
Obszar Chanty-Mansyjski Okręg Autonomiczny – Jugra, obwód tiumeński, obwód swierdłowski
Klasyfikacja genetyczna języki uralskie
Status oficjalny
Ethnologue 6b zagrożony
Kody języka
Kod ISO 639-3 mns
IETF mns
Glottolog mans1258
Ethnologue mns
GOST 7.75–97 ман 435
WALS mns
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

AlfabetEdytuj

CyrylickiEdytuj

Współczesny alfabet mansyjski oparty jest na cyrylicy i składa się z 44 liter[1].

А а А̄ а̄ Б б В в Г г Д д Е е Е̄ е̄ Ё ё Ё̄ ё̄ Ж ж
З з И и Ӣ ӣ Й й К к Л л М м Н н Ӈ ӈ О о О̄ о̄
П п Р р С с Т т У у Ӯ ӯ Ф ф Х х Ц ц Ч ч Ш ш
Щ щ Ъ ъ Ы ы Ы̄ ы̄ Ь ь Э э Э̄ э̄ Ю ю Ю̄ ю̄ Я я Я̄ я̄

ŁacińskiEdytuj

Alfabet mansyjski oparty na łacińskim obowiązywał w latach 1931–1937[2].

A a B в C c D d E e F f G g H h Ꜧ ꜧ I i
J j K k L l Ļ ļ M m N n Ņ ņ Ŋ ŋ O o P p
R r S s Ꞩ ꞩ T t Ţ ţ U u V v Z z Ь ь

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Pisʹmiennostʹ mansi (ros.). Obsko-ugorskij institut prikładnych issledowanij. [dostęp 2015-10-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-01-29)].
  2. G. N. Prokofjew: Jazyki i pisʹmiennostʹ narodow Siewiera. T. 1. Uczpiedgiz, s. 167–169.