Język minangkabau

Język minangkabau (Bahaso Minangkabau), także: minang, padang[1]język z rodziny austronezyjskiej, używany przez grupę etniczną Minangkabau w okolicach miasta Padang w zachodniej części Sumatry.

Bahaso Minangkabau
Obszar

Sumatra Zachodnia (Indonezja)

Liczba mówiących

5,5 mln (2007)[1]

Pismo/alfabet

łacińskie (dawniej arabskiejawi)

Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
Ethnologue 5 rozwojowy
Kody języka
Kod ISO 639-2 min
Kod ISO 639-3 min
IETF min
Glottolog mina1268
Ethnologue min
GOST 7.75–97 мин 453
BPS 0028 4
WALS min
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Wikipedia w języku minangkabau
Słownik języka minangkabau
w Wikisłowniku
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Według danych z 2007 roku posługuje się nim 5,5 mln osób. Dzieli się na szereg dialektów: agam, pajokumbuh, tanah, si junjung, batu sangkar-pariangan, singkarak, pancuang soal (muko-muko), orang mamak, ulu, kerinci-minangkabau, aneuk jamee (jamee), penghulu[1].

Przez część Indonezyjczyków jest określany jako bahasa Padang, na podstawie nazwy miasta Padang, w którym upowszechniony jest główny dialekt tego języka[2]. Dialekt tego miasta służy jako lingua franca[3].

Należy do grupy języków malajskich, według klasyfikacji Ethnologue stanowi część tzw. makrojęzyka malajskiego. Bywa także opisywany jako dialekt języka malajskiego[4]. Nie jest wzajemnie zrozumiały z językiem indonezyjskim[1].

Udokumentowano jego gramatykę. Jest nauczany w szkołach. Zapisywany alfabetem łacińskim[1]. Historycznie wykorzystywano pismo jawi[5].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e M. Paul Lewis, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Minangkabau, [w:] Ethnologue: Languages of the World [online], wyd. 19, Dallas: SIL International, 2016 [dostęp 2017-08-19] [zarchiwizowane z adresu 2016-04-26] (ang.).
  2. Crossroads, Northern Illinois University, Center for Southeast Asian Studies, 1999, s. 108 [dostęp 2021-11-16] (ang.).
  3. K. Alexander Adelaar, David J. Prentice, Cornells D. Grijns, Hein Steinhauer, Aone van Engelenhoven: Malay: its history, role and spread. W: Stephen A. Wurm, Peter Mühlhäusler, Darrell T. Tryon (red.): Atlas of Languages of Intercultural Communication in the Pacific, Asia, and the Americas: Vol I: Maps. Vol II: Texts. Wyd. e-book (2011). Berlin–New York: Walter de Gruyter, 1996, s. 673–693, seria: Trends in Linguistics. Documentation [TiLDOC] 13. DOI: 10.1515/9783110819724.2.673. ISBN 978-3-11-081972-4. [dostęp 2022-08-30]. (ang.).
  4. Khaidir Anwar, Minangkabau, Background of the main pioneers of modern standard Malay in Indonesia, „Archipel”, 12 (1), 1976, s. 77–93, DOI10.3406/arch.1976.1296 (ang.).
  5. Oman Fathurahman: Filologi Indonesia Teori dan Metode. Jakarta: Prenada Media, 2015, s. 128. ISBN 978-623-218-153-3. OCLC 1001307264. [dostęp 2022-09-07]. (indonez.).

BibliografiaEdytuj