Otwórz menu główne

Język pahlawi (język średnioperski) – język z podrodziny irańskiej języków indoeuropejskich, używany w okresie dynastii sasanidzkiej. Następca języka staroperskiego.

𐭯𐭠𐭫𐭮𐭩𐭪 Pārsīk, Pārsīg
Obszar Starożytny Iran
Liczba mówiących 0 (język wymarły)
Pismo/alfabet pahlawi, manichejskie, awestyjskie
Klasyfikacja genetyczna
Kody języka
Kod ISO 639-2, ISO 639-2 pal
Kod ISO 639-3 pal
IETF pal
Glottolog pahl1241
GOST 7.75–97 пех 537
Dialekty
ISO 639-3: xmn - średnioperski manichejski
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Nazwa wywodzi się od słowa "Pahlaw", które oznacza Partię i pierwotnie oznaczała jeden z alfabetów, używanych na terenie Persji. Język ten był używany od III w. p.n.e. do IX w. n.e. Ogólnie przyjmuje się, że w jego historii można wyróżnić dwa okresy: arsacydzki i sasanidzki. Do zapisu wykorzystywano alfabet aramejski. Trzon przetrwałych zabytków tego języka stanowią sasanidzkie traktaty religijne, a także napisy naskalne (np. arcykapłana Kardera, licznych królów), napisy na monetach, nieliczne przetrwałe fragmenty literatury pięknej, a nawet słowniki. Wiele z tych dzieł nosi charakter kompilacyjny, napisane zostały przez przetrwałych zaratusztrian po podboju arabskim, choć znane są psałterze chrześcijańskie i pisma manichejskie.

Linki zewnętrzneEdytuj