Język sundajski (także: język sundyjski[1]) – język austronezyjski używany przez 27 milionów osób mieszkających w zachodniej części Jawy[2]. Posługuje się nim 15% Indonezyjczyków.

Basa Sunda
Obszar Jawa Zachodnia, Banten, Dżakarta, Jawa Środkowa
Liczba mówiących ok. 27 mln
Pismo/alfabet łacińskie, sundajskie
Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
Ethnologue 5 rozwojowy
Kody języka
Kod ISO 639-1, ISO 639-1 su
Kod ISO 639-2, ISO 639-2 sun
Kod ISO 639-3 sun
IETF su
Glottolog sund1251
Ethnologue sun
GOST 7.75–97 сун 633
BPS 0086 6
WALS sun
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Wikipedia w języku sundajskim
Słownik języka sundajskiego
w Wikisłowniku
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.
Mapa dialektów sundajskich

DialektyEdytuj

Priangan jest najbardziej rozpowszechniony, nauczany do 9 klasy.

SłownictwoEdytuj

Podobnie jak w języku jawajskim i balijskim, słownictwo języka sundajskiego wykazuje znaczne zróżnicowanie w zależności od pozycji społecznej i wieku rozmówcy. Wyróżnia się trzy tzw. poziomy języka (ang. speech levels):

  • bahasa halus – język formalny
  • bahasa sedeng – język uprzejmy
  • bahasa kasar – język szorstki, prosty

PismoEdytuj

Pierwotnie język sundajski był zapisywany alfabetem sylabicznym zwanym pismem sundajskim (aksara sunda), niekiedy również nieco zmodyfikowanym pismem jawajskim, zwanym carakan. Późniejsze wpływy arabskie zadecydowały o zmianie zapisu języka na alfabetyczne pismo arabskie. Wpływy te odcisnęły się również na leksyce i fonologii języka sundajskiego. Pismo łacińskie na Jawę przywieźli Holendrzy, razem z kolejną falą nowego słownictwa. Właśnie ta forma zapisu jest współcześnie w największym obiegu.

 
Języki używane na Jawie

PrzypisyEdytuj

  1. Kazimierz Polański (red.), Encyklopedia językoznawstwa ogólnego, Wrocław: Ossolineum, 1999, s. 573, ISBN 83-04-04445-5.
  2. Ethnologue report for language code: sun, ethnologue.com (ang.)

BibliografiaEdytuj

  • Alfred F. Majewicz, Języki świata i ich klasyfikowanie, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1989, ISBN 83-01-08163-5.

Linki zewnętrzneEdytuj