Otwórz menu główne

Język sundajski – język używany przez 27 milionów osób mieszkających w zachodniej części Jawy[1]. Posługuje się nim 15% Indonezyjczyków. Należy do grupy języków malajsko-polinezyjskich.

Basa Sunda
Obszar Jawa Zachodnia, Banten, Dżakarta, Jawa Środkowa
Liczba mówiących ok. 27 mln
Klasyfikacja genetyczna Języki austronezyjskie
 Języki malajsko-polinezyjskie
  Język sundajski
Pismo/alfabet łacińskie, sundajskie
Kody języka
Kod ISO 639-1, ISO 639-1 su
Kod ISO 639-2, ISO 639-2 sun
Kod ISO 639-3 sun
IETF su
Glottolog sund1251
Ethnologue sun
GOST 7.75–97 сун 633
BPS 0086 6
WALS sun
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.
Mapa dialektów sundajskich

Spis treści

DialektyEdytuj

Priangan jest najbardziej rozpowszechniony, nauczany do 9 klasy.

SłownictwoEdytuj

Podobnie jak ma to miejsce w języku jawajskim i balijskim, słownictwo języka sundajskiego wykazuje znaczne zróżnicowanie, w zależności od pozycji społecznej i wieku rozmówcy. Wyróżnia się trzy tzw. poziomy języka (ang. speech levels)[2]:

  • bahasa halus - język formalny
  • bahasa sedeng - język uprzejmy
  • bahasa kasar - język "szorstki", prosty

PismoEdytuj

Pierwotnie język sundajski był zapisywany alfabetem sylabicznym zwanym pismem sundajskim (aksara sunda), niekiedy również nieco zmodyfikowanym pismem jawajskim, zwanym carakan. Późniejsze wpływy arabskie zadecydowały o zmianie zapisu języka na alfabetyczne pismo arabskie. Wpływy te odcisnęły się również na leksyce i fonologii języka sundajskiego. Alfabet łaciński (aksara latin) na Jawę przywieźli Holendrzy, razem z kolejną falą nowego słownictwa. Właśnie ta forma zapisu jest obecnie najczęściej.

 
Języki używane na Jawie


PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Majewicz, Alfred F., Języki świata i ich klasyfikacja, PWN, Warszawa, 1989, ​ISBN 83-01-08163-5

Linki zewnętrzneEdytuj