Język urdu

Język urdu (‏اردو‎ urdū), miejscowo znany jako lashkari[1] (‏لشکری‎) – język indoeuropejski z grupy indoaryjskiej używany obecnie przez ponad 50 mln ludzi na subkontynencie indyjskim i przez ponad milion osób zamieszkujących poza Azją.

اردو/لشکری
Obszar Pakistan, Indie
Liczba mówiących 60–80 mln jako jęz. ojczysty
160 milionów (razem)
Pismo/alfabet arabskie
Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
język urzędowy Pakistan, Indie (Andhra Pradesh, Dżammu i Kaszmir), Fidżi (jako hindustani)
Organ regulujący National Language Authority
Ethnologue 1 narodowy
Kody języka
Kod ISO 639-1 ur
Kod ISO 639-2 urd
Kod ISO 639-3 urd
IETF ur
Glottolog urdu1245
Ethnologue urd
GOST 7.75–97 урд 730
WALS urd
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Wikipedia w języku urdu
Słownik języka urdu
w Wikisłowniku
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Urdu i hindi są językami niemal identycznymi pod względem struktury gramatycznej i podstawowego słownictwa (w tej warstwie, tj. języka potocznego, określane często jako hindustani), natomiast występują między nimi znaczne różnice leksykalne (urdu czerpie zapożyczenia z języka perskiego i arabskiego, natomiast hindi – z sanskrytu), oraz inny system pisma – hindi posługuje się indyjskim alfabetem dewanagari. Różnice te powodują, że na poziomie np. wykładu naukowego języki te stają się wzajemnie niezrozumiałe.

HistoriaEdytuj

Początki języka datowane są na XII–XIII wiek, rozwinął się wśród Desi (islamskich neofitów) oraz wśród wojowników pojmanych przez muzułmanów podbijających pod wodzą Mahmuda z Ghazni Półwysep Indyjski. Słowo urdu jest skróconą formą perskiego określenia zaban-e-ordu, czyli „język wojskowy”, od tureckiego słowa ordu „armia, obóz wojskowy”[2] (notabene ten sam źródłosłów mają polskie słowa „horda” lub „ordyniec”[3]).

Słownictwo urdu zawiera wiele zapożyczeń z języka arabskiego, perskiego, tureckiego oraz paszto.

Od końca XVI wieku urdu stosuje zapis w zmodyfikowanym alfabecie arabskim, z dodatkowymi literami i znakami diakrytycznymi dla dźwięków niewystępujących w języku arabskim.

W 1947 po uzyskaniu niepodległości przez Pakistan (nazwa też wywodzi się z tego języka: pakistan w urdu oznacza „kraj czystości”) urdu stał się tam językiem urzędowym. Urdu to także jeden z 27 języków urzędowych Indii (w stanie Talangana, Dżammu i Kaszmir).

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Aijazuddin Ahmad, Geography of the South Asian Subcontinent: A Critical Approach, Concept Publishing Company, 2009, s. 120–, ISBN 978-81-8069-568-1.
  2. Słownik turecko-polski, polsko-turecki WP, Warszawa 1983.
  3. Słownik Wyrazów Obcych PWN.

Linki zewnętrzneEdytuj