Języki Indonezji

języki używane w Indonezji

Zgodnie z klasyfikacjami SIL i Peta Bahasa na terenie Indonezji funkcjonuje ponad 700 języków[1][2]. Mowa tu nie o dialektach (odmianach) jednego języka, lecz o odrębnych językach[3], z samodzielnymi systemami gramatyki, własnym słownictwem itp.[4] Indonezja jest drugim krajem na świecie pod względem liczby języków[5].

Autochtoniczne języki Indonezji rozpatruje się w ramach dwóch grup: austronezyjskiej i papuaskiej (nieaustronezyjskiej)[6]. Najbardziej liczne i najszerzej rozprzestrzenione są języki austronezyjskie[6]. Obszar funkcjonowania języków papuaskich koncentruje się na Nowej Gwinei i okolicznych terenach[6]. Języki papuaskie używane są również przez ludność Moluków (Halmahera i okoliczne wyspy) i Małych Wysp Sundajskich (wyspy Timor, Alor i Pantar)[6][7].

Funkcję języka urzędowego Indonezji pełni język indonezyjski[6]. Jest to lokalna odmiana bądź zespół odmian języka malajskiego[8]. Literacki język indonezyjski opiera się na dialekcie johor-riau[9]. Język indonezyjski odgrywa w archipelagu rolę języka wehikularnego, jest szerzony za pośrednictwem systemu edukacji i powszechnie używany w mediach masowych[6]. Według danych z 2000 r. jest on językiem ojczystym dla 20% populacji[10]. Większa część ludności w roli mowy macierzystej używa nie standardowego indonezyjskiego, lecz miejscowego dialektu malajskiego lub języka regionalnego[11].

Regionem Indonezji najbardziej zróżnicowanym językowo jest Papua Zachodnia[6]. Najczęściej używane języki lokalne koncentrują się jednak na wyspie Jawa – należą do nich: język jawajski, język sundajski oraz język madurski[6]. Znaczna część języków Indonezji jest używana przez mniej niż 5 tys. osób[5]. Języki te są w różnym stopniu zagrożone wymarciem[5].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Indonesia, Ethnologue, 23 października 2019 [zarchiwizowane z adresu 2019-10-23] (ang.).
  2. Data Bahasa, Peta Bahasa, 14 grudnia 2019 [zarchiwizowane z adresu 2019-12-14] (indonez.).
  3. Stuart Robson, Yacinta Kurniasih, Basic Indonesian: Downloadable Audio Included, Tuttle Publishing, 2011, s. 10–11, ISBN 978-1-4629-0165-4 (ang.).
  4. National Democratic Institute for International Affairs, Unitary state versus federal state: searching for an ideal form of the future Indonesian state, Mizan, 2002, s. 178, ISBN 978-979-433-295-5 (ang.).
  5. a b c Hammam Riza, Resources Report on Languages of Indonesia, 2008 [zarchiwizowane z adresu 2020-03-18] (ang.).
  6. a b c d e f g h John Hajek, On the Edge of the Pacific: Indonesia and East Timor, [w:] Denis Cunningham, D.E. Ingram, Kenneth Sumbuk (red.), Language Diversity in the Pacific: Endangerment and Survival, Multilingual Matters, 2006, s. 121, 125, 128, ISBN 978-1-85359-867-8 (ang.).
  7. Jozef Genzor, Jazyky sveta: história a súčasnosť, wyd. 1, Bratysława 2015, s. 423, ISBN 978-80-8145-114-0, OCLC 950004358 (słow.).
  8. Bernard Comrie, The World's Major Languages, Routledge, 2009, s. 371, ISBN 978-1-134-26156-7 (ang.).
  9. Kamus Saku Bahasa Indonesia, PT Mizan Publika, s. 272, ISBN 978-979-1227-83-4 (indonez.).
  10. Catherine Rose Fortin, Indonesian Sluicing and Verb Phrase Ellipsis: Description and Explanation in a Minimalist Framework, University of Michigan., 2007, s. 5 (ang.).
  11. Susanna Cumming, Functional Change: The Case of Malay Constituent Order, Walter de Gruyter, 2011, s. 196, ISBN 978-3-11-086454-0 (ang.).