Języki analityczne

typ języka

Języki analitycznejęzyki, które wyrażają stosunki gramatyczne za pomocą luźnych morfemów w postaci form czasownika posiłkowego, przysłówków i przyimków. Przykładem może być język francuski[1] i języki polinezyjskie.

Termin ten zaproponował C. Hockett (1958) (amerykańska szkoła strukturalistyczna), który postulował zastąpienie tradycyjnego podziału typologicznego języków na trzy grupy (izolujące, syntetyczne i polisyntetyczne) ciągłą skalą, operującą jedynie biegunami analityczny – syntetyczny. Szukając kryterium oceny stopnia analityczności/syntetyczności J. Greenberg wprowadził współczynnik, wynikający ze stosunku liczby morfemów do liczby wyrazów[2].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Analityczny język, [w:] Encyklopedia Popularna PWN, ISBN 83-01-01750-3, s. 30.
  2. Alfred Franciszek Majewicz, Języki świata i ich klasyfikowanie, wyd. 1, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1989, s. 207, ISBN 83-01-08163-5, OCLC 749247655 (pol.).