Otwórz menu główne

Yue (chin. trad.: 粵語, chin. upr.: 粤语, kantoński (jyutping): Jyut6jyu5; pinyin: Yuèyǔ) – język lub makrojęzyk (zależnie od klasyfikacji) używany w południowej części Chin, zwłaszcza w prowincji Guangdong. Niektóre z dialektów są wzajemnie niezrozumiałe. Za lingua franca służy odmiana z miasta Guangzhou (dawniej Kanton – stąd nazwa język kantoński). Dialekty yue są bardziej archaiczne niż różne odmiany języka mandaryńskiego, między innymi zachowały wygłosowe spółgłoski zwarte.

粵語/粤语
Obszar Chińska Republika Ludowa, Hongkong, Makau, Republika Chińska, Korea Północna, Korea Południowa, Wietnam, Singapur, Filipiny, Kambodża, Malezja i inne kraje
Liczba mówiących 62 221 560
Klasyfikacja genetyczna chińsko-tybetańska
Pismo/alfabet tradycyjne pismo chińskie i uproszczone pismo chińskie
Kody języka
Kod ISO 639-1 zh
Kod ISO 639-2 chi
Kod ISO 639-3 yue
IETF yue
Glottolog yuec1235
WALS cnt
SIL yue
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.
Dialekty yue

Dialekty języka yueEdytuj

Można je podzielić na pięć najważniejszych podgrup[1]:

Języki yue mają niezwykle skomplikowany system tonalny. Jako jedyne spośród języków chińskich mają dwa szeregi tonów rozmieszczone w dwu rejestrach, górnym (55 lub 53, 35, 33, 5, 3) i dolnym (21 lub 11, 13, 22, 2 lub 22). W porównaniu do innych języków chińskich, yue są bardziej monosylabiczne. Sprawia to, że przechowały one wiele wyrazów w dawnym znaczeniu. Wyróżnia je również duża liczba zapożyczeń, szczególnie z angielskiego[2].

PrzypisyEdytuj

  1. M. Künstler, Języki chińskie, Dialog, Warszawa, 2000; str. 302
  2. M. Künstler, op. cit.; str. 303-304