Otwórz menu główne

Jacek Czaputowicz

polski dyplomata i politolog

Jacek Krzysztof Czaputowicz (ur. 30 maja 1956 w Warszawie[3]) – polski politolog, nauczyciel akademicki i urzędnik państwowy, profesor nauk społecznych. Działacz opozycji demokratycznej w okresie PRL, jeden z założycieli Niezależnego Zrzeszenia Studentów oraz Ruchu Wolność i Pokój. W latach 2008–2012 dyrektor Krajowej Szkoły Administracji Publicznej, w latach 2017–2018 podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Od 2018 minister spraw zagranicznych w pierwszym i drugim rządzie Mateusza Morawieckiego.

Jacek Czaputowicz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 30 maja 1956
Warszawa
Minister spraw zagranicznych
Okres od 9 stycznia 2018
Poprzednik Witold Waszczykowski
Podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych
Okres od 15 września 2017
do 9 stycznia 2018
Dyrektor Krajowej Szkoły Administracji Publicznej
Okres od 24 kwietnia 2008[1]
do 15 października 2012[2]
Poprzednik Józefina Hrynkiewicz
Następca Marek Haliniak (p.o.)[2]
podpis
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności

ŻyciorysEdytuj

Rodzina, wykształcenie i działalność zawodowaEdytuj

Urodził się 30 maja 1956 w Warszawie jako syn Eugeniusza i Teresy[4]. W drugiej połowie lat 70. pracował jako programista w Centrum Projektowania i Zastosowania Informatyki, następnie był zatrudniony w zakładach prywatnych oraz w parafii Miłosierdzia Bożego w Warszawie. W latach 1980–1983 studiował geografię na Uniwersytecie Warszawskim, w 1986 ukończył studia na Wydziale Ekonomiczno-Społecznym Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie[3]. W 1997 na podstawie pracy pt. System bezpieczeństwa europejskiego po zakończeniu zimnej wojny uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie nauk o polityce w Instytucie Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk. Na podstawie rozprawy Teorie stosunków międzynarodowych. Krytyka i systematyzacja otrzymał w 2008 stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych UW. W 2016 otrzymał tytuł profesora nauk społecznych[5]. Absolwent podyplomowych studiów na uczelniach zagranicznych (m.in. na Uniwersytecie Oksfordzkim). Został kierownikiem Zakładu Metodologii Badań Europejskich Instytutu Europeistyki Uniwersytetu Warszawskiego[6] oraz członkiem Rady Naukowej instytutu[7]. Wykładał także w Collegium Civitas, Szkole Głównej Handlowej w Warszawie i Wyższej Szkole Biznesu – National-Louis University w Nowym Sączu. Obejmował stanowiska redaktora naczelnego w kwartalnikach „Polska w Europie”, „Służbie Cywilnej” oraz „The Polish Yearbook of the Civil Service”.

Działalność opozycyjna w PRLEdytuj

Był współpracownikiem Komitetu Samoobrony Społecznej „KOR” i Studenckiego Komitetu Solidarności w Warszawie, w latach 1978–1980 prowadził bibliotekę wydawnictw podziemnych, był kilkukrotnie zatrzymywany za działalność niezależną[3]. W maju 1980 był jednym z założycieli Akademickiego Biura Interwencyjnego, we wrześniu 1980 należał do założycieli Niezależnego Zrzeszenia Studentów, został członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Założycielskiego NZS i pełnomocnikiem ds. rejestracji, następnie wszedł w skład prezydium Krajowej Komisji Koordynacyjnej NZS[3]. Został internowany 13 grudnia 1981, przebywał w Białołęce i Strzebielinku, został zwolniony w listopadzie 1982, następnie angażował się w działalność podziemnego NZS, w latach 1983–1985 redagował pismo „Czas Przyszły”[3].

W marcu 1985 należał do organizatorów głodówki w obronie Marka Adamkiewicza uwięzionego za odmowę złożenia przysięgi wojskowej[3], w kwietniu 1985 został jednym z założycieli Ruchu Wolność i Pokój. Za działalność w WiP został uwięziony w lutym 1986, zwolniono go we wrześniu 1986 na mocy amnestii[3]. Koordynował kontakty zagraniczne WiP, m.in. w maju 1987 należał do organizatorów odbywającego się w Warszawie międzynarodowego seminarium Pokój międzynarodowy a porozumienia helsińskie, uczestniczył także w podobnym niezależnym seminarium w Budapeszcie w listopadzie 1987. W 1987 wznowił wydawanie pisma „Czas Przyszły”[3]. Od jesieni 1987 uczestniczył w spotkaniach środowisk niezależnych skupionych wokół Lecha Wałęsy, w grudniu 1988 został członkiem Komitetu Obywatelskiego przy Przewodniczącym NSZZ „Solidarność” Lechu Wałęsie, uczestniczył w pracach komisji ds. reform politycznych i młodzieży oraz podkomisji spraw zagranicznych[3].

Działalność publiczna w III RPEdytuj

W III RP został członkiem Stowarzyszenia Wolnego Słowa[8].

W latach 1989–1990 pracował w Ośrodku Studiów Międzynarodowych przy Senacie RP jako główny specjalista i sekretarz[3][9]. W 1990 rozpoczął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, był wicedyrektorem, następnie dyrektorem Departamentu Konsularnego i Wychodźstwa (1990–1992). W latach 1993–1998 był starszym doradcą ministra w Departamencie Studiów i Planowania[9]. W 1998 został wicedyrektorem Departamentu Negocjacji Akcesyjnych Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej, ale jeszcze w tym samym roku objął funkcję zastępcy szefa Służby Cywilnej[9], pełnił tę funkcję do 2006[10]. Następnie do 2008 był dyrektorem Departamentu Strategii i Planowania Polityki Zagranicznej MSZ[6].

Był zastępcą przewodniczących Rady Służby Publicznej (2007–2009), Rady Administracyjnej Europejskiego Instytutu Administracji Publicznej w Maastricht (2006–2010) i Rady Służby Publicznej przy Prezesie Rady Ministrów (2007–2009)[10]. W latach 2008–2012 pełnił funkcję dyrektora Krajowej Szkoły Administracji Publicznej. W 2014 został członkiem rady programowej partii Prawo i Sprawiedliwość[11]. Od stycznia 2017 pełnił funkcję dyrektora Akademii Dyplomatycznej MSZ[10]. Wszedł także w skład rady Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych[12]. 15 września 2017 premier Beata Szydło powołała go na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych[13].

9 stycznia 2018 został powołany na stanowisko ministra spraw zagranicznych w rządzie Mateusza Morawieckiego[14]. Pozostał na tej funkcji również w utworzonym 15 listopada 2019 drugim gabinecie dotychczasowego premiera[15].

Życie prywatneEdytuj

Syn Teresy i Eugeniusza[4]. Jest wdowcem[16], ma pięć córek[17].

PublikacjeEdytuj

  • Model bezpieczeństwa XXI wieku, 1995.
  • Bezpieczeństwo europejskie: koncepcje, instytucje, implikacje dla Polski (red.), 1997.
  • System czy nieład? Bezpieczeństwo europejskie u progu XXI wieku, 1998.
  • Integracja europejska – implikacje dla Polski: praca zbiorowa (red.), 1999.
  • Rola państwa w Unii Europejskiej, 2004.
  • Nauka o państwie (współautor), 2006.
  • Teorie stosunków międzynarodowych: krytyka i systematyzacja, 2007.
  • Administracja publiczna: wyzwania w dobie integracji europejskiej, 2008.
  • Polityka zagraniczna Polski. Unia Europejska. Stany Zjednoczone. Sąsiedzi (red.), 2008.
  • Administracja Polskiego Państwa Podziemnego i jej funkcje w okresie powstania warszawskiego (red.), 2011.
  • Bezpieczeństwo międzynarodowe. Współczesne koncepcje, 2012.
  • Suwerenność, 2013.
  • Teoria realizmu w nauce o stosunkach międzynarodowych. Założenia i zastosowania badawcze, 2014.
  • Studia europejskie. Wyzwania interdyscyplinarności (red.) 2014.
  • Nauka o stosunkach międzynarodowych i studia europejskie w Polsce (współautor), 2015.
  • Zastosowanie konstruktywizmu w studiach europejskich (red.), 2016.

Odznaczenia i nagrodyEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Raport 2007–2009. ksap.gov.pl, 2010. [dostęp 2019-07-16].
  2. a b Organy i osoby sprawujące funkcje. bip.ksap.gov.pl, 18 października 2012. [dostęp 2019-07-16].
  3. a b c d e f g h i j Jan Skórzyński: Jacek Czaputowicz. W: Opozycja w PRL. Słownik biograficzny 1956–89. Jan Skórzyński (red.). T. 1. Warszawa: Ośrodek Karta, 2000, s. 64–66.
  4. a b Dane osoby z katalogu. ipn.gov.pl. [dostęp 2018-01-09].
  5. Postanowienie Nr 115.11.2016 Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 października 2016 r. w sprawie nadania tytułu profesora (M.P. z 2017 r. poz. 40).
  6. a b Jacek Czaputowicz podsekretarzem stanu w MSZ. msz.gov.pl, 15 września 2017. [dostęp 2018-01-09].
  7. Skład Rady Naukowej. europeistyka.uw.edu.pl. [dostęp 2018-01-09].
  8. Lista członków SWS. sws.org.pl. [dostęp 2018-01-09].
  9. a b c d Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Edycja IV. Warszawa: Interpress, 2001, s. 135.
  10. a b c Prof. dr hab. Jacek Czaputowicz. europeistyka.uw.edu.pl. [dostęp 2018-01-09].
  11. Rada Polityczna Prawa i Sprawiedliwości powołała Radę Programową. pis.org.pl, 15 lutego 2014. [dostęp 2014-10-07].
  12. Rada Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych. pism.pl. [dostęp 2018-01-09].
  13. Jacek Czaputowicz nowym wiceszefem MSZ. gazetaprawna.pl, 15 września 2017. [dostęp 2018-01-09].
  14. Prezydent powołał nowych ministrów. prezydent.pl, 9 stycznia 2018. [dostęp 2018-01-09].
  15. Prezydent powołał nowy rząd. prezydent.pl, 15 listopada 2019. [dostęp 2019-11-15].
  16. Zmarła Magda Czaputowicz. fundacjawip.wordpress.com, 18 lipca 2017. [dostęp 2018-02-22].
  17. Oto nowy szef MSZ. Kim jest prof. Jacek Czaputowicz?. dziennik.pl, 9 stycznia 2018. [dostęp 2018-02-22].
  18. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 maja 2007 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2007 r. nr 54, poz. 609).
  19. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 listopada 2016 r. o nadaniu odznaczeń (M.P. z 2017 r. poz. 99).
  20. Działacze pierwszego NZS uhonorowani. prezydent.pl, 20 lutego 2017. [dostęp 2017-02-25].

BibliografiaEdytuj

  • Jacek Czaputowicz w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2017-02-25].
  • Nowy dyrektor Krajowej Szkoły Administracji Publicznej. „Rzeczpospolita”, 22 kwietnia 2008.