Otwórz menu główne

Jacek Protasiewicz

polski polityk

Jacek Protasiewicz (ur. 5 czerwca 1967 w Brzegu) – polski polityk, poseł na Sejm IV, VIII i IX kadencji, w latach 2004–2014 poseł do Parlamentu Europejskiego V, VI i VII kadencji, a od 2012 do 2014 jego wiceprzewodniczący.

Jacek Protasiewicz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 5 czerwca 1967
Brzeg
Zawód, zajęcie polityk
Alma Mater Uniwersytet Wrocławski
Stanowisko poseł na Sejm IV, VIII i IX kadencji (2001–2004, od 2015), poseł do Parlamentu Europejskiego V, VI i VII kadencji (2004–2014)
Partia KLD (1990–1994)
UW (1994–2001)
PO (2002–2016)
UED (od 2016)
Strona internetowa
Jacek Protasiewicz odbierający z rąk przewodniczącego Państwowej Komisji Wyborczej Wojciecha Hermelińskiego zaświadczenie o wyborze na posła VIII kadencji Sejmu (2015)

ŻyciorysEdytuj

Syn Henryka i Marii[1]. Z wykształcenia polonista, ukończył studia na Uniwersytecie Wrocławskim, na którym w latach 1986–1988 był przewodniczącym uczelnianej komórki Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Należał do założycieli Kongresu Liberalno-Demokratycznego w województwie wrocławskim, był przewodniczącym tej partii we Wrocławiu. W 1994 kierował kampanią koalicji „Wrocław 2000”, której lider Bogdan Zdrojewski został po wygranych wyborach po raz drugi prezydentem Wrocławia.

Od 1994 należał do Unii Wolności, w 2001 przystąpił do Platformy Obywatelskiej. Kierował strukturami PO w powiecie wrocławskim. W latach 1998–2001 zasiadał w sejmiku dolnośląskim I kadencji.

W wyborach parlamentarnych w 2001 z listy PO uzyskał mandat posła na Sejm w okręgu wrocławskim. W wyborach w 2004 został wybrany na deputowanego do Parlamentu Europejskiego z ramienia PO z okręgu dolnośląsko-opolskiego. Przystąpił do grupy Europejskiej Partii Ludowej i Europejskich Demokratów. Był szefem sztabu wyborczego Donalda Tuska podczas wyborów prezydenckich w 2005.

W wyborach europejskich w 2009 skutecznie ubiegał się o reelekcję w wyborach do PE[2]. Został też członkiem rady Kolegium Europy Wschodniej im. Jana Nowaka-Jeziorańskiego. Od grudnia 2010 do czerwca 2012 był p.o. przewodniczącego PO w województwie dolnośląskim. Był szefem sztabu PO w wyborach parlamentarnych w 2011. 18 stycznia 2012 został wybrany na wiceprzewodniczącego Parlamentu Europejskiego, a 26 października 2013 na przewodniczącego PO na Dolnym Śląsku. W 2014 zrezygnował z ubiegania się o europarlamentarną reelekcję po budzącym kontrowersje incydencie na lotnisku we Frankfurcie nad Menem z jego udziałem[3]. W 2015 został szefem biura krajowego PO[4].

W wyborach parlamentarnych w tym samym roku wystartował do Sejmu z listy PO w okręgu wrocławskim. Został wybrany na posła VIII kadencji, otrzymując 28 822 głosy[5]. W marcu 2016 odwołany z funkcji przewodniczącego PO w województwie dolnośląskim[6], a w lipcu tego samego roku wykluczono go z partii[7]. We wrześniu 2016 został przewodniczącym nowo powołanego koła poselskiego Europejscy Demokraci[8]. W następnym miesiącu założył stowarzyszenie o tej samej nazwie (także stanął na jego czele), a 12 listopada, w wyniku połączenia jego struktur z Partią Demokratyczną, współtworzył partię Unia Europejskich Demokratów, której został I wiceprzewodniczącym. W lutym 2018, w wyniku rozwiązania koła poselskiego UED i współtworzenia przez jej posłów wspólnego klubu z Polskim Stronnictwem Ludowym, został wiceprzewodniczącym tego klubu poselskiego[9]. W grudniu 2018 przyłączył się (w wyniku porozumienia trzech partii) do posłów Nowoczesnej, umożliwiając reaktywację klubu poselskiego tego ugrupowania[10]. W czerwcu 2019 powrócił do klubu PSL-UED w związku z połączeniem się klubu Nowoczesnej z klubem PO-KO[11].

W wyborach w tym samym roku otrzymał pierwsze miejsce na liście kandydatów PSL do Sejmu w okręgu wrocławskim (w ramach inicjatywy Koalicja Polska, w skład której weszła UED)[12]. Uzyskał poselską reelekcję, otrzymując 17 618 głosów[13]. Po wyborach został wiceprzewodniczącym klubu parlamentarnego Koalicja Polska – PSL – Kukiz’15[14].

PrzypisyEdytuj

  1. Dane osoby z wykazu osób publicznych. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2015-08-01].
  2. Dz.U. z 2009 r. nr 88, poz. 729
  3. Protasiewicz rezygnuje ze startu w wyborach do PE. tvn24.pl, 8 marca 2014. [dostęp 2015-08-01].
  4. Malwina Gadawa: Jacek Protasiewicz bez pracy, żył z euroodprawy. Już ma zajęcie za 7 tys. miesięcznie. gazetawroclawska.pl, 29 czerwca 2015. [dostęp 2015-08-05].
  5. Oto nazwiska posłów z Wrocławia i Dolnego Śląska. Wygrywa PiS. gazetawroclawska.pl, 26 października 2015. [dostęp 2015-10-26].
  6. Schetyna robi przedświąteczne porządki w Platformie. Protasiewicz odwołany. wyborcza.pl, 22 marca 2016. [dostęp 2016-03-23].
  7. Huskowski, Kamiński i Protasiewicz wykluczeni z Platformy Obywatelskiej. wp.pl, 20 lipca 2016. [dostęp 2016-07-20].
  8. Wyrzuceni z PO założyli nowe koło poselskie. Wśród nich Stefan Niesiołowski. gazeta.pl, 21 września 2016. [dostęp 2016-09-21].
  9. Kosiniak-Kamysz: Powstał federacyjny klub PSL i UED. gazetaprawna.pl, 8 lutego 2018. [dostęp 2018-02-08].
  10. Nowoczesna odzyskuje klub w Sejmie. Pomógł Jacek Protasiewicz. wprost.pl, 13 grudnia 2018. [dostęp 2018-12-13].
  11. Koniec „wypożyczenia” Protasiewicza. Poseł wraca do klubu PSL-UED. onet.pl, 11 czerwca 2019. [dostęp 2019-06-13].
  12. Ludowcy ogłosili „jedynki” wyborcze. Kukiz: celujemy w dwucyfrowy wynik. polsatnews.pl, 17 sierpnia 2019. [dostęp 2019-08-17].
  13. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-10-14].
  14. Strona sejmowa posła IX kadencji. [dostęp 2019-11-24].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj