Otwórz menu główne

Jacopo Tintoretto

malarz włoski, manierysta

Jacopo Tintoretto (właściwie Jacopo Robusti vel Jacopo Comin, ur. 29 września 1518 w Wenecji[1], zm. 31 maja 1594) – włoski malarz i rysownik okresu manieryzmu, jeden z głównych przedstawicieli szkoły weneckiej XVI wieku.

Jacopo Tintoretto
Ilustracja
Autoportret - detal
Data i miejsce urodzenia 29 września 1518
Wenecja
Data i miejsce śmierci 31 maja 1594
Wenecja
Narodowość Włochy
Dziedzina sztuki malarstwo
rysunek
Epoka manieryzm
podpis

ŻyciorysEdytuj

Był synem farbiarza tkanin, stąd jego przydomek Il Tintoretto (. Farbiarczyk).

Przez całe życie związany był z rodzinną Wenecją.

Kształcił się w kręgu Bonifacia Veronesego, Parisa Bordona i Andrea Schiavone. Inspirowany dziełami Tycjana, Michał Anioła i Parmigianina.

Malował historie biblijne, żywoty świętych, przedstawienia mitologiczne, historyczne i alegoryczne oraz liczne portrety. Wykształcił styl pełen dynamiki i dramatycznej ekspresji. W kompozycjach religijnych stosował niezwykłe efekty świetlne, układy diagonalne i skróty perspektywiczne.

Tworzył cykle monumentalnych obrazów dekoracyjnych o tematyce głównie religijnej na zlecenie weneckich bractw religijnych i instytucji kościelnych, m.in.: dla Scuola di San Marco (1548-1566), Scuola Grande di San Rocco (56 płócien w latach 1564-1567, 1575-1581, 1583-1587) i Pałacu Dożów (1562-1587). Pracował też na zlecenie dworów w Pradze (ok. 1577-1578), Mantui (1578-1580) oraz Escorialu (1583 i 1587).

Zmarł podczas epidemii dżumy, po 2 tygodniach wysokiej gorączki, w wieku 75 lat. Pochowany został w swoim kościele parafialnym Madonna dell'Orto, w kaplicy po prawej stronie ołtarza głównego. Tam spoczywają też jego dzieci Domenico i Marietta. Dla tego kościoła namalował kilka obrazów, m.in. 2 monumentalne płótna: Sąd Ostateczny i Adoracja złotego cielca.

Jego dzieci: Marietta (1556-1590), Domenico (1562-1635) i Marco (1561-1637) również byli malarzami.

W znacznym stopniu pod wpływem Tintoretta ukształtował się jako artysta El Greco.

Wybrane dziełaEdytuj

Gallerie dell’AccademiaEdytuj

Scuola Grande di San RoccoEdytuj

Sala dell’AlbergoEdytuj

Sala ZgromadzeńEdytuj

Sala nabożeństwEdytuj

Pałac DożówEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Unknown, Historyczno-sztucznie: 55. Jacopo Tintoretto, Historyczno-sztucznie, 2 stycznia 2014 [dostęp 2019-04-08].

BibliografiaEdytuj

  • Karly Allen, Tintoretto, [w:] 501 wielkich artystów, red. Stephen Farthing, Warszawa: MWK, 2009 s. 92-93, ​ISBN 978-83-61065-32-6
  • Wendy Beckett, 1000 arcydzieł, Ewa Gorządek (tłum.), Warszawa: Arkady, 2001, ISBN 83-213-4218-3, OCLC 749354342.
  • Fabienne Gambrelle, Tintoretto, Siechnice: Eaglemoss Polska, 1999 (Wielcy Malarze ; nr 49)
  • Marion Kaminski, Wenecja. Sztuka i architektura, Koeln: Koenemenn, 2001, ​ISBN 3-8290-8141-3
  • Leksykon malarstwa od A do Z, Warszawa: Muza S.A., 1992, ​ISBN 83-7079-076-3
  • Waldemar Łysiak, Malarstwo białego człowieka, Wyd. 2, Warszawa: Nobilis, 2010 (rozdz. Pierwsze kino), ​ISBN 978-83-60297-38-4
  • Krzysztof Niedałtowski, Zawsze Ostatnia Wieczerza, Warszawa : Twój Styl, 2006. ​ISBN 83-7163-508-7
  • Maria Rzepińska, Malarstwo cinquecenta, Wyd. 2, Warszawa: WAiF, 1989. ​ISBN 83-221-0441-3
  • Krystyna Secomska, Tintoretto, Warszawa: Arkady, 1984.
  • Christine Stukenbrock, Barbara Toepper, Arcydzieła malarstwa europejskiego, Koenigswinter: h. f. ullmann, 2007, ​ISBN 978-3-8331-2131-9
  • Sztuka świata, t. 13, Leksykon L-Z, Warszawa: Arkady, 2000, ​ISBN 83-213-4135-7
  • Stefano Zuffi, Wielki słownik malarzy, t. 4, Warszawa: HPS, 2006, ​ISBN 83-60688-18-4
  • Stefano Zuffi, Francesca Castria, Malarstwo włoskie. Mistrzowie i arcydzieła, Warszawa 1998, ​ISBN 83-213-4061-X

Linki zewnętrzneEdytuj