Otwórz menu główne

Jakow Iszczenko, w Wojsku Polskim używał również imion Jakub i Jan (ros. Яков Андреевич Ищенко ur. w 1908, zm. 1 kwietnia 1970) – Ukrainiec, gw. generał major Armii Radzieckiej i generał brygady Ludowego Wojska Polskiego.

Jakow Iszczenko
Яков Андреевич Ищенко
gw. generał major Armii Radzieckiej generał brygady gw. generał major Armii Radzieckiej
generał brygady
Data i miejsce urodzenia 1896
Pisky-Rad´kiwśki
Data i miejsce śmierci 1 kwietnia 1970
Moskwa
Przebieg służby
Siły zbrojne Robotniczo-Chłopska Armia Czerwona
Wojsko Polskie
Armia Radziecka
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
* Order Czerwonego Sztandaru - dwukrotnie;

Był członkiem WKP(b).

Brał udział w wojnie domowej na Południowym i Południowo-Zachodnim Froncie.

W 1938, w randze kombriga, dowodził 15 Dywizją Strzelców. W okresie od 27 lutego do 8 grudnia 1938 był represjonowany. Po zwolnieniu z aresztu został komendantem Suchumskiej Szkoły Strzelców i Karabinów Maszynowych. Od 14 marca 1941 do 22 września 1942 dowodził 138 Dywizją Strzelców Górskich, a następnie pełnił służbę na stanowisku szefa sztabu Tyłów Frontu Zakaukaskiego. W październiku 1942 mianowany został zastępcą dowódcy 46 Armii do spraw tyłów. W latach 1943-1944 był zastępcą dowódcy 2 Gwardyjskiej Armii do spraw tyłów i zastępcą szefa tyłów 2 Frontu Ukraińskiego.

W czerwcu 1944 przyjęty został do Wojska Polskiego, w stopniu generała brygady. 8 sierpnia 1944 wyznaczony został przez Naczelne Dowództwo na stanowisko szefa Zaopatrzenia Wojska Polskiego. Do 15 października 1944 organizował Główne Kwatermistrzostwo Wojska Polskiego i pełnił obowiązki głównego kwatermistrza WP[1]. W październiku 1944 zakończył służbę w Wojsku Polskim[2].

W latach 1945-1947 był zastępcą dowódcy Białoruskiego Okręgu Wojskowego do spraw tyłów, zastępcą dowódcy 3 Armii do spraw tyłów. W latach 1947-1952 był zastępcą szefa (komendanta) Akademii Artylerii do spraw zabezpieczenia materiałowo-technicznego.

Zmarł 1 kwietnia 1970.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Maciej Szczurowski, Dowódcy Wojska Polskiego ... s. 50.
  2. Henryk P. Kosk, Generalicja polska twierdzi, że po wojnie został zastępcą głównego kwatermistrza WP, a do ZSRR powrócił dopiero w 1946 r.

BibliografiaEdytuj

  • Edward Jan Nalepa, Oficerowie Armii Radzieckiej w Wojsku Polskim 1943-1968, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1995, ​ISBN 83-11-08353-3​, str. 174 (tu pod imieniem "Jan");
  • Maciej Szczurowski, Dowódcy Wojska Polskiego na froncie wschodnim 1943-1945. Słownik biograficzny, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1996, wyd. II uzupełnione, ​ISBN 83-87103-08-X​, str. 50 (tu pod imieniem "Jan", ponadto informacja, iż w Centralnym Archiwum Wojskowym i Wojskowym Instytucie Historycznym brak jest dokumentów personalnych generała);
  • Henryk P. Kosk, Generalicja polska. t. I, Pruszków 1998
  • Organizacja i działania bojowe Ludowego Wojska Polskiego w latach 1943-1945. Wybór materiałów źródłowych, tom I, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1958, str. XIX (tu pod imieniem "Jakub");
  • Represje w Armii Czerwonej. Kombrigowie. (ros.);
  • List pochwalny. (ros.).