Jakub Strzemię

franciszkanin polski, arcybiskup, błogosławiony Kościoła katolickiego

Jakub Strzemię (właśc. Jakub Strepa herbu Strzemię; ur. ok. 1340[1], zm. 20 października 1409) − arcybiskup halicki od 1391 roku, franciszkanin, błogosławiony Kościoła katolickiego.

Błogosławiony
Jakub Strzemię OFMConv.

Jakub Strepa
arcybiskup
wyznawca
Ilustracja
Obraz z XVIII w., Kalwaria Pacławska
Data urodzenia ok. 1340
Data śmierci 1409-10-2020 października 1409
Czczony przez Kościół katolicki
Beatyfikacja 1790-09-1111 września 1790
przez Piusa VI
Wspomnienie 21 października
Patron archidiecezji lwowskiej, Lwowa, diecezji zamojsko-lubaczowskiej i konkatedry w Lubaczowie, polskiej prowincji franciszkanów konwentualnych
Szczególne miejsca kultu Polska, Ukraina
Jakub arcybiskup halicki nadaje dziesięcinę ze wsi Prusy kościołowi Świętego Ducha w mieście Lwowie, dokument z 7 lipca 1399 roku
Srebrna trumna ze szczątkami bł. Jakuba Strzemię wystawiona na widok publiczny w Sanktuarium Maryjnym w Rychwałdzie podczas jej peregrynacji.

ŻyciorysEdytuj

Jakub Strepa urodził się na terenie diecezji krakowskiej. W młodości wstąpił do zakonu franciszkanów, pragnąc być misjonarzem na przyłączonej ponownie do Polski przez króla Kazimierza Wielkiego Rusi Czerwonej. W 1375 roku został wybrany przełożonym Stowarzyszenia Braci Pielgrzymujących dla Chrystusa, które skupiało dominikanów i franciszkanów, prowadzących misję ewangelizacyjne na Rusi i w Mołdawii. W latach 1385-1388 był gwardianem franciszkańskiego klasztoru Świętego Krzyża we Lwowie.

W czerwcu 1391 roku został arcybiskupem halickim. Był bliskim współpracownikiem Jadwigi Andegaweńskiej i Władysława Jagiełły w akcji chrystianizacyjnej na Litwie. Prawdopodobnie ukończył studia na uniwersytecie w Rzymie, ale tytułu naukowego nie używał. Był propagatorem wewnętrznej reformy Kościoła. Nie zabiegał o majątki dla Kościoła, lecz bardzo pilnował poziomu pracy duszpasterskiej. Pozostawał w kontakcie z biskupem przemyskim Maciejem oraz reformatorem Mateuszem z Krakowa.

Patronat

Od 1909 jest patronem archidiecezji lwowskiej i Lwowa.

W Polsce jest patronem diecezji zamojsko-lubaczowskiej i konkatedry w Lubaczowie oraz współpatronem (obok św. Antoniego z Padwy) prowincji franciszkanów.

Pomaga przy bólach głowy.

Dzień obchodów

Jego wspomnienie obchodzone jest w polskich diecezjach 21 października[2].

Ikonografia

W ikonografii bł. Jakub przedstawiany jest w stroju biskupa wraz z pieczęcią herbową i wizerunkiem Matki Bożej lub w czasie adoracji Najświętszego Sakramentu.

Relikwie

Po II wojnie światowej, do 1966 roku, relikwie bł. Jakuba znajdowały się w katedrze tarnowskiej, po czym przeniesiono je do Lubaczowa[2].

Akceptacja kultu

W poczet błogosławionych zaliczył go papież Pius VI we wrześniu 1790 roku[3].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Tomasz Graff, Kariera, pochodzenie społeczne i wykształcenie episkopatu metropolii lwowskiej (do 1412 roku halickiej) w pierwszej połowie XV wieku, w: Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prace Historyczne, z. 133, 2006, s. 32.
  2. a b Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 3: H-Ł. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 1997, s. 196/197. ISBN 83-7097-464-3.
  3. Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 6: W-Z. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 2007, s. 606. ISBN 978-83-7318-736-8.

BibliografiaEdytuj