Jamie Murray

tenisista szkocki
Ten artykuł dotyczy szkockiego tenisisty. Zobacz też: inne osoby o tym samym nazwisku.

Jamie Murray, właśc. James Robert Murray (ur. 13 lutego 1986 w Dunblane) – szkocki tenisista, reprezentant Wielkiej Brytanii w Pucharze Davisa, mistrz Wimbledonu 2007, 2017 oraz US Open 2017, 2018 i 2019 w grze mieszanej, mistrz Australian Open 2016 oraz US Open 2016 w grze podwójnej, lider rankingu ATP deblistów, olimpijczyk.

Jamie Murray
Ilustracja
Państwo  Wielka Brytania
Data i miejsce urodzenia 13 lutego 1986
Dunblane
Wzrost 191 cm
Masa ciała 84 kg
Gra leworęczny, oburęczny bekhend
Status profesjonalny 2004
Zakończenie kariery aktywny
Trener Louis Cayer, Alan MacDonald
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 834 (22 maja 2006)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 23
Najwyżej w rankingu 1 (4 kwietnia 2016)
Australian Open W (2016)
Roland Garros QF (2017)
Wimbledon F (2015)
US Open W (2016)

Jamie Murray jest starszym bratem Andy’ego – również tenisisty, zwycięzcy singlowych turniejów wielkoszlemowych oraz medalisty igrzysk olimpijskich.

Kariera tenisowaEdytuj

Karierę tenisową Murray rozpoczął w 2004, skupiając swoje umiejętności na grze podwójnej. W cyklu ATP World Tour pierwszy finał jaki Brytyjczyk rozegrał miał miejsce na przełomie lipca i sierpnia 2006 w Los Angeles. Wspólnie z Erikiem Butoracem przegrali jednak finałowe spotkanie z czołowym amerykańskim deblem, bliźniakami Bobem i Mikiem Bryanami. Na początku października tegoż samego roku Murray doszedł wraz ze swoim bratem, Andym, do finału turnieju w Bangkoku, lecz w finale nie sprostali parze Jonatan Erlich-Andy Ram.

W lutym 2007 Szkot odniósł swoje pierwsze dwa triumfy z cyklu ATP World Tour, wygrywając najpierw w San José, a potem w Memphis. W obu turniejach partnerem deblowym Murraya był Butorac. W czerwcu Murray wygrał rozgrywki w Nottingham. Ponownie grając wspólnie z Butoracem, pokonali w rundzie finałowej duet Joshua Goodall i Ross Hutchins. Podczas Wimbledonu Szkot wygrał zawody w grze mieszanej tworząc parę z Jeleną Janković. W finale pokonali wynikiem 6:4, 3:6, 6:1 Alicię Molik i Jonasa Björkmana.

Czwarty deblowy tytuł Murray wywalczył w 2008 w Delray Beach, gdzie wraz z Maksem Mirnym zwyciężyli w finale nad braćmi Bryanami. W połowie kwietnia Murray doszedł do kolejnego w sezonie finału, w Estoril, jednak razem z Kevinem Ullyettem przegrali finałowy pojedynek z deblem Jeff Coetzee-Wesley Moodie. Następny przegrany finał Szkot rozegrał w Nottingham, gdzie tworzył parę tym razem z Jeffem Coetzeem. We wrześniu Murray osiągnął finał mikstowego US Open, jednak spotkanie finałowe przegrali wraz z Liezel Huber z parą Cara Black-Leander Paes. W sezonie 2008 Jamie Murray zagrał na igrzyskach olimpijskich w Pekinie w konkurencji gry podwójnej, w parze z Andym Murrayem. Brytyjska para dotarła do 2. rundy rywalizacji.

Na początku listopada 2010 Murray wygrał ze swoim bratem turniej w Walencji, a we wrześniu 2011 roku Brytyjczyk triumfował w Metzu. Partnerem Murraya był wówczas André Sá. Miesiąc później Brytyjczyk razem ze swoim bratem, Andym, zwyciężyli w imprezie rozgrywanej w Tokio.

W lutym 2012 Murray doszedł razem z Paulem Hanleyem do finału w Montpellier, gdzie ponieśli porażkę z Nicolasem Mahutem i Édouardem Rogerem-Vasselinem. Latem Murray zagrał wspólnie ze swoim bratem na igrzyskach olimpijskich w Londynie, gdzie ponieśli porażkę w 1. rundzie rywalizacji deblowej.

Ósmy tytuł w grze podwójnej Szkot zdobył w połowie kwietnia 2013 w Houston, wspólnie z Johnem Peersem. Debliści zwyciężyli w finale z bliźniakami Bryanami. Pod koniec lipca Murray wspólnie z Peersem triumfowali w Gstaad, po pokonaniu w finale pary Pablo Andújar-Guillermo García-López. Trzeci tytuł w sezonie Murray z Peersem wywalczyli pod koniec września w Bangkoku, gdzie w finale byli lepsi od pary Tomasz Bednarek-Johan Brunström. Po zwycięstwie w stolicy Tajlandii Murray, wspólnie z Peersem, doszedł do finału w Tokio. Mecz o tytuł debliści przegrali z Rohanem Bopanną i Édouardem Rogerem-Vasselinem.

Pierwszy triumf w sezonie 2014 osiągnął w Monachium, gdzie razem z Peersem pokonali parę Colin FlemingRoss Hutchins. W połowie czerwca, razem ze swoim deblowym partnerem, Murray dotarł do finału na kortach trawiastych w Londynie (Queen’s). Para przegrała spotkanie finałowe z Alexandrem Peyą i Bruno Soaresem. Do kolejnego finału para Murray–Peers awansowała pod koniec sierpnia w Winston-Salem. We wrześniu Jamie Murray osiągnął 20 zawodowy finał w karierze w grze podwójnej, w Kuala Lumpur. Partnerując Peersowi przegrał mecz o tytuł z Leanderem Paesem i Marcinem Matkowskim.

W styczniu 2015 Murray wygrał z Peersem turniej w Brisbane, po pokonaniu w finale Ołeksandra Dołhopołowa i Keiego Nishikoriego. Następnie debel osiągnął dwa finały rozgrywek ATP World Tour 500 – w Rotterdamie i Barcelonie. W lipcu para Murray–Peers dotarła do finału Wimbledonu, eliminując m.in. w 3. rundzie mistrzów zawodów z 2014, Vaska Pospisila i Jacka Socka. W finale ulegli 6:7(5), 4:6, 4:6 Jeanowi-Julienowi Rojerowi i Horii Tecău. Na początku sierpnia Murray został zwycięzcą zawodów w Hamburgu, wspólnie z Peersem. Miesiąc później para osiągnęła finał US Open, w którym uległa parze Pierre-Hugues Herbert–Nicolas Mahut wynikiem 4:6, 4:6. Na przełomie października i listopada para osiągnęła jeszcze finały zawodów rangi ATP World Tour 500 w Wiedniu i Bazylei.

W sezonie 2016 Murray startował razem Brunem Soaresem. Murray wspólnie z Brazylijczykiem odniósł swoje pierwsze wielkoszlemowe w deblu triumfy, najpierw w Australian Open, a potem na US Open. Zostali również mistrzami zawodów w Sydney i finalistami imprez ATP World Tour Masters 1000 w Monte Carlo i Toronto. Na koniec roku zakwalifikowali się do ATP World Tour Finals osiągając półfinał.

W sezonie 2017 Murray kontynuował współpracę z Soaresem. Debel zwyciężył wspólnie w zawodach w Acapulco, Stuttgarcie i Londynie (Queen’s). Oprócz tego osiągnęli także finały w Sydney, Cincinnati i Tokio. Razem z Martiną Hingis Murray zwyciężył w Wimbledonie i US Open w konkurencji gry mieszanej.

W 2018 roku razem z Soaresem obronili tytuł w Acapulco oraz odnieśli triumfy w Waszyngtonie i Cincinnati. Razem z Wiktoryją Azaranką osiągnęli finał miksta na Wimbledonie, a w parze z Bethanie Mattek-Sands po raz drugi z rzędu zwyciężył w tej konkurencji na kortach US Open.

W sezonie 2019 Murray wraz z Brazylijczykiem wygrali zawody w Sydney i awansowali do finału w Barcelonie. W parze z Mattek-Sands obronili tytuł w US Open.

W 2020 roku osiągnął finał gry mieszanej w Australian Open, startując razem z Mattek-Sands.

W kwietniu 2007 Murray zadebiutował w reprezentacji brytyjskiej w Pucharze Davisa. Powołany na mecz z Holendrami, zdobył punkt w deblu razem z Gregiem Rusedskim, który po tym meczu ogłosił zakończenie kariery sportowej. Murray rozegrał także przegrany pojedynek singlowy, ale nie miało to znaczenia dla końcowego rezultatu spotkania, korzystnego dla Brytyjczyków.

Najwyżej sklasyfikowany w zestawieniu deblistów był na 1. miejscu (4 kwietnia 2016).

Finały w turniejach ATP World TourEdytuj

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP Finals
ATP Masters Series /
ATP Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP Tour 500
ATP International Series /
ATP Tour 250

Gra podwójna (23–24)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 30 lipca 2006 Los Angeles Twarda   Eric Butorac   Bob Bryan
  Mike Bryan
2:6, 4:6
Finalista 2. 1 października 2006 Bangkok Twarda (hala)   Andy Murray   Jonatan Erlich
  Andy Ram
2:6, 6:2, 4–10
Zwycięzca 1. 18 lutego 2007 San José Twarda (hala)   Eric Butorac   Chris Haggard
  Rainer Schüttler
7:5, 7:6(6)
Zwycięzca 2. 25 lutego 2007 Memphis Twarda (hala)   Eric Butorac   Julian Knowle
  Jürgen Melzer
7:5, 6:3
Zwycięzca 3. 23 czerwca 2007 Nottingham Trawiasta   Eric Butorac   Joshua Goodall
  Ross Hutchins
4:6, 6:3, 10–5
Zwycięzca 4. 17 lutego 2008 Delray Beach Twarda   Maks Mirny   Bob Bryan
  Mike Bryan
6:4, 3:6, 10–6
Finalista 3. 20 kwietnia 2008 Estoril Ceglana   Kevin Ullyett   Jeff Coetzee
  Wesley Moodie
2:6, 6:4, 8–10
Finalista 4. 22 czerwca 2008 Nottingham Trawiasta   Jeff Coetzee   Bruno Soares
  Kevin Ullyett
2:6, 6:7(5)
Zwycięzca 5. 7 listopada 2010 Walencja Twarda (hala)   Andy Murray   Mahesh Bhupathi
  Maks Mirny
7:6(8), 5:7, 10–7
Zwycięzca 6. 25 września 2011 Metz Twarda (hala)   André Sá   Lukáš Dlouhý
  Marcelo Melo
6:4, 7:6(7)
Zwycięzca 7. 9 października 2011 Tokio Twarda   Andy Murray   František Čermák
  Filip Polášek
6:1, 6:4
Finalista 5. 5 lutego 2012 Montpellier Twarda (hala)   Paul Hanley   Nicolas Mahut
  Édouard Roger-Vasselin
4:6, 6:7(4)
Zwycięzca 8. 14 kwietnia 2013 Houston Ceglana   John Peers   Bob Bryan
  Mike Bryan
1:6, 7:6(3), 12–10
Zwycięzca 9. 28 lipca 2013 Gstaad Ceglana   John Peers   Pablo Andújar
  Guillermo García-López
6:3, 6:4
Zwycięzca 10. 29 września 2013 Bangkok Twarda (hala)   John Peers   Tomasz Bednarek
  Johan Brunström
6:3, 3:6, 10–6
Finalista 6. 6 października 2013 Tokio Twarda   John Peers   Rohan Bopanna
  Édouard Roger-Vasselin
6:7(5), 4:6
Zwycięzca 11. 4 maja 2014 Monachium Ceglana   John Peers   Colin Fleming
  Ross Hutchins
6:4, 6:2
Finalista 7. 15 czerwca 2014 Londyn Trawiasta   John Peers   Alexander Peya
  Bruno Soares
6:4, 6:7(4), 4–10
Finalista 8. 23 sierpnia 2014 Winston-Salem Twarda   John Peers   Juan Sebastián Cabal
  Robert Farah
3:6, 4:6
Finalista 9. 28 września 2014 Kuala Lumpur Twarda (hala)   John Peers   Marcin Matkowski
  Leander Paes
6:3, 6:7(5), 5–10
Zwycięzca 12. 11 stycznia 2015 Brisbane Twarda   John Peers   Ołeksandr Dołhopołow
  Kei Nishikori
6:3, 7:6(4)
Finalista 10. 15 lutego 2015 Rotterdam Twarda (hala)   John Peers   Jean-Julien Rojer
  Horia Tecău
6:3, 3:6, 8–10
Finalista 11. 26 kwietnia 2015 Barcelona Ceglana   John Peers   Marin Draganja
  Henri Kontinen
3:6, 7:6(6), 9–11
Finalista 12. 11 lipca 2015 Wimbledon, Londyn Trawiasta   John Peers   Jean-Julien Rojer
  Horia Tecău
6:7(5), 4:6, 4:6
Zwycięzca 13. 2 sierpnia 2015 Hamburg Ceglana   John Peers   Juan Sebastián Cabal
  Robert Farah
2:6, 6:3, 10–8
Finalista 13. 12 września 2015 US Open, Nowy Jork Twarda   John Peers   Pierre-Hugues Herbert
  Nicolas Mahut
4:6, 4:6
Finalista 14. 25 października 2015 Wiedeń Twarda   John Peers   Łukasz Kubot
  Marcelo Melo
6:4, 6:7(3); 6–10
Finalista 15. 1 listopada 2015 Bazylea Twarda (hala)   John Peers   Alexander Peya
  Bruno Soares
5:7, 5:7
Zwycięzca 14. 16 stycznia 2016 Sydney Twarda   Bruno Soares   Rohan Bopanna
  Florin Mergea
6:3, 7:6(6)
Zwycięzca 15. 30 stycznia 2016 Australian Open, Melbourne Twarda   Bruno Soares   Daniel Nestor
  Radek Štěpánek
2:6, 6:4, 7:5
Finalista 16. 18 kwietnia 2016 Monte Carlo Ceglana   Bruno Soares   Pierre-Hugues Herbert
  Nicolas Mahut
6:4, 0:6, 6–10
Finalista 17. 31 lipca 2016 Toronto Twarda   Bruno Soares   Ivan Dodig
  Marcelo Melo
4:6, 4:6
Zwycięzca 16. 10 września 2016 US Open, Nowy Jork Twarda   Bruno Soares   Pablo Carreño-Busta
  Guillermo García-López
6:2, 6:3
Finalista 18. 14 stycznia 2017 Sydney Twarda   Bruno Soares   Wesley Koolhof
  Matwé Middelkoop
3:6, 5:7
Zwycięzca 17. 5 marca 2017 Acapulco Twarda   Bruno Soares   John Isner
  Feliciano López
6:3, 6:3
Zwycięzca 18. 18 czerwca 2017 Stuttgart Trawiasta   Bruno Soares   Oliver Marach
  Mate Pavić
6:7(4), 7:5, 10–5
Zwycięzca 19. 25 czerwca 2017 Londyn Trawiasta   Bruno Soares   Julien Benneteau
  Édouard Roger-Vasselin
6:2, 6:3
Finalista 19. 20 sierpnia 2017 Cincinnati Twarda   Bruno Soares   Pierre-Hugues Herbert
  Nicolas Mahut
6:7(6), 4:6
Finalista 20. 8 października 2017 Tokio Twarda   Bruno Soares   Ben McLachlan
  Yasutaka Uchiyama
4:6, 6:7(1)
Finalista 21. 5 stycznia 2018 Doha Twarda   Bruno Soares   Oliver Marach
  Mate Pavić
2:6, 6:7(6)
Zwycięzca 20. 3 marca 2018 Acapulco Twarda   Bruno Soares   Bob Bryan
  Mike Bryan
7:6(4), 7:5
Finalista 22. 24 czerwca 2018 Londyn Trawiasta   Bruno Soares   Henri Kontinen
  John Peers
4:6, 3:6
Zwycięzca 21. 5 sierpnia 2018 Waszyngton Twarda   Bruno Soares   Mike Bryan
  Édouard Roger-Vasselin
3:6, 6:3, 10–4
Zwycięzca 22. 19 sierpnia 2018 Cincinnati Twarda   Bruno Soares   Juan Sebastián Cabal
  Robert Farah
4:6, 6:3, 10–6
Finalista 23. 14 października 2018 Szanghaj Twarda   Bruno Soares   Łukasz Kubot
  Marcelo Melo
4:6, 2:6
Zwycięzca 23. 12 stycznia 2019 Sydney Twarda   Bruno Soares   Juan Sebastián Cabal
  Robert Farah
6:4, 6:3
Finalista 24. 28 kwietnia 2019 Barcelona Ceglana   Bruno Soares   Juan Sebastián Cabal
  Robert Farah
4:6, 6:7(4)

Gra mieszana (5–3)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 7 lipca 2007 Wimbledon, Londyn Trawiasta   Jelena Janković   Alicia Molik
  Jonas Björkman
6:4, 3:6, 6:1
Finalista 1. 3 września 2008 US Open, Nowy Jork Twarda   Liezel Huber   Cara Black
  Leander Paes
6:7(6), 4:6
Zwycięzca 2. 16 lipca 2017 Wimbledon, Londyn Trawiasta   Martina Hingis   Heather Watson
  Henri Kontinen
6:4, 6:4
Zwycięzca 3. 9 września 2017 US Open, Nowy Jork Twarda   Martina Hingis   Chan Hao-ching
  Michael Venus
6:1, 4:6, 10–8
Finalista 2. 15 lipca 2018 Wimbledon, Londyn Trawiasta   Wiktoryja Azaranka   Nicole Melichar
  Alexander Peya
7:6(1), 6:3
Zwycięzca 4. 8 września 2018 US Open, Nowy Jork Twarda   Bethanie Mattek-Sands   Alicja Rosolska
  Nikola Mektić
2:6, 6:3, 11–9
Zwycięzca 5. 7 września 2019 US Open, Nowy Jork Twarda   Bethanie Mattek-Sands   Chan Hao-ching
  Michael Venus
6:2, 6:3
Finalista 3. 1 lutego 2020 Australian Open, Melbourne Twarda   Bethanie Mattek-Sands   Barbora Krejčíková
  Nikola Mektić
7:5, 4:6, 1–10

BibliografiaEdytuj