Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy szkockiego tenisisty. Zobacz też: inne osoby o tym samym nazwisku.

Jamie Murray, właśc. James Robert Murray (ur. 13 lutego 1986 w Dunblane) – szkocki tenisista, reprezentant Wielkiej Brytanii w Pucharze Davisa, mistrz Wimbledonu 2007, 2017 oraz US Open 2017 i US Open 2018 w grze mieszanej, mistrz Australian Open 2016 oraz US Open 2016 w grze podwójnej, lider rankingu ATP deblistów, olimpijczyk.

Jamie Murray
Ilustracja
Państwo  Wielka Brytania
Data i miejsce urodzenia 13 lutego 1986
Dunblane
Wzrost 191 cm
Masa ciała 82 kg
Gra leworęczny, oburęczny bekhend
Status profesjonalny 2004
Zakończenie kariery aktywny
Trener Louis Cayer
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 834 (22 maja 2006)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 22
Najwyżej w rankingu 1 (4 kwietnia 2016)
Australian Open W (2016)
Roland Garros QF (2017)
Wimbledon F (2015)
US Open W (2016)

Jamie Murray jest starszym bratem Andy’ego – również tenisisty, który znajduje się w czołówce światowych rozgrywek singlowych.

Spis treści

Kariera tenisowaEdytuj

Karierę tenisową Murray rozpoczął w 2004, skupiając swoje umiejętności na grze podwójnej. W cyklu ATP World Tour pierwszy finał jaki Brytyjczyk rozegrał miał miejsce na przełomie lipca i sierpnia 2006 w Los Angeles. Wspólnie z Erikiem Butoracem przegrali jednak finałowe spotkanie z czołowym amerykańskim deblem, bliźniakami Bobem i Mikiem Bryanami. Na początku października tegoż samego roku Murray doszedł wraz ze swoim bratem, Andym, do finału turnieju w Bangkoku, lecz w finale nie sprostali parze Jonatan Erlich-Andy Ram.

W lutym 2007 Szkot odniósł swoje pierwsze dwa triumfy z cyklu ATP World Tour, wygrywając najpierw w San José, a potem w Memphis. W obu turniejach partnerem deblowym Murraya był Butorac. W czerwcu Murray wygrał rozgrywki w Nottingham. Ponownie grając wspólnie z Butoracem, pokonali w rundzie finałowej duet Joshua Goodall i Ross Hutchins. Podczas Wimbledonu Szkot wygrał zawody w grze mieszanej tworząc parę z Jeleną Janković. W finale pokonali wynikiem 6:4, 3:6, 6:1 Alicię Molik i Jonasa Björkmana.

Czwarty deblowy tytuł Murray wywalczył w 2008 w Delray Beach, gdzie wraz z Maksem Mirnym zwyciężyli w finale nad braćmi Bryanami. W połowie kwietnia Murray doszedł do kolejnego w sezonie finału, w Estoril, jednak razem z Kevinem Ullyettem przegrali finałowy pojedynek z deblem Jeff Coetzee-Wesley Moodie. Następny przegrany finał Szkot rozegrał w Nottingham, gdzie tworzył parę tym razem z Jeffem Coetzeem. We wrześniu Murray osiągnął finał mikstowego US Open, jednak spotkanie finałowe przegrali wraz z Liezel Huber z parą Cara Black-Leander Paes. W sezonie 2008 Jamie Murray zagrał na igrzyskach olimpijskich w Pekinie w konkurencji gry podwójnej, w parze z Andym Murrayem. Brytyjska para dotarła do 2. rundy rywalizacji.

Na początku listopada 2010 Murray wygrał ze swoim bratem turniej w Walencji, a we wrześniu 2011 roku Brytyjczyk triumfował w Metzu. Partnerem Murraya był wówczas André Sá. Miesiąc później Brytyjczyk razem ze swoim bratem, Andym, zwyciężyli w imprezie rozgrywanej w Tokio.

W lutym 2012 Murray doszedł razem z Paulem Hanleyem do finału w Montpellier, gdzie ponieśli porażkę z Nicolasem Mahutem i Édouardem Rogerem-Vasselinem. Latem Murray zagrał wspólnie ze swoim bratem na igrzyskach olimpijskich w Londynie, gdzie ponieśli porażkę w 1. rundzie rywalizacji deblowej.

Ósmy tytuł w grze podwójnej Szkot zdobył w połowie kwietnia 2013 w Houston, wspólnie z Johnem Peersem. Debliści zwyciężyli w finale z bliźniakami Bryanami. Pod koniec lipca Murray wspólnie z Peersem triumfowali w Gstaad, po pokonaniu w finale pary Pablo Andújar-Guillermo García-López. Trzeci tytuł w sezonie Murray z Peersem wywalczyli pod koniec września w Bangkoku, gdzie w finale byli lepsi od pary Tomasz Bednarek-Johan Brunström. Po zwycięstwie w stolicy Tajlandii Murray, wspólnie z Peersem, doszedł do finału w Tokio. Mecz o tytuł debliści przegrali z Rohanem Bopanną i Édouardem Rogerem-Vasselinem.

Pierwszy triumf w sezonie 2014 osiągnął w Monachium, gdzie razem z Peersem pokonali parę Colin FlemingRoss Hutchins. W połowie czerwca, razem ze swoim deblowym partnerem, Murray dotarł do finału na kortach trawiastych w Londynie (Queen’s). Para przegrała spotkanie finałowe z Alexandrem Peyą i Bruno Soaresem. Do kolejnego finału para Murray–Peers awansowała pod koniec sierpnia w Winston-Salem. We wrześniu Jamie Murray osiągnął 20 zawodowy finał w karierze w grze podwójnej, w Kuala Lumpur. Partnerując Peersowi przegrał mecz o tytuł z Leanderem Paesem i Marcinem Matkowskim.

W styczniu 2015 Murray wygrał z Peersem turniej w Brisbane, po pokonaniu w finale Ołeksandra Dołhopołowa i Keiego Nishikoriego. Następnie debel osiągnął dwa finały rozgrywek ATP World Tour 500 – w Rotterdamie i Barcelonie. W lipcu para Murray–Peers dotarła do finału Wimbledonu, eliminując m.in. w 3. rundzie mistrzów zawodów z 2014, Vaska Pospisila i Jacka Socka. W finale ulegli 6:7(5), 4:6, 4:6 Jeanowi-Julienowi Rojerowi i Horii Tecău. Na początku sierpnia Murray został zwycięzcą zawodów w Hamburgu, wspólnie z Peersem. Miesiąc później para osiągnęła finał US Open, w którym uległa parze Pierre-Hugues Herbert–Nicolas Mahut wynikiem 4:6, 4:6. Na przełomie października i listopada para osiągnęła jeszcze finały zawodów rangi ATP World Tour 500 w Wiedniu i Bazylei.

W sezonie 2016 Murray startował razem Brunem Soaresem. Murray wspólnie z Brazylijczykiem odniósł swoje pierwsze wielkoszlemowe w deblu triumfy, najpierw w Australian Open, a potem na US Open. Zostali również mistrzami zawodów w Sydney i finalistami imprez ATP World Tour Masters 1000 w Monte Carlo i Toronto. Na koniec roku zakwalifikowali się do ATP World Tour Finals osiągając półfinał.

W sezonie 2017 Murray kontynuował współpracę z Soaresem. Debel zwyciężył wspólnie w zawodach w Acapulco, Stuttgarcie i Londynie (Queen’s). Oprócz tego osiągnęli także finały w Sydney, Cincinnati i Tokio. Razem z Martiną Hingis Murray zwyciężył w Wimbledonie i US Open w konkurencji gry mieszanej.

W kwietniu 2007 Murray zadebiutował w reprezentacji brytyjskiej w Pucharze Davisa. Powołany na mecz z Holendrami, zdobył punkt w deblu razem z Gregiem Rusedskim, który po tym meczu ogłosił zakończenie kariery sportowej. Murray rozegrał także przegrany pojedynek singlowy, ale nie miało to znaczenia dla końcowego rezultatu spotkania, korzystnego dla Brytyjczyków.

Najwyżej sklasyfikowany w zestawieniu deblistów był na 1. miejscu (4 kwietnia 2016).

Finały w turniejach ATP World TourEdytuj

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP Finals
ATP Masters Series /
ATP Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP Tour 500
ATP International Series /
ATP Tour 250

Gra podwójna (22–23)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 30 lipca 2006 Los Angeles Twarda   Eric Butorac   Bob Bryan
  Mike Bryan
2:6, 4:6
Finalista 2. 1 października 2006 Bangkok Twarda (hala)   Andy Murray   Jonatan Erlich
  Andy Ram
2:6, 6:2, 4–10
Zwycięzca 1. 18 lutego 2007 San José Twarda (hala)   Eric Butorac   Chris Haggard
  Rainer Schüttler
7:5, 7:6(6)
Zwycięzca 2. 25 lutego 2007 Memphis Twarda (hala)   Eric Butorac   Julian Knowle
  Jürgen Melzer
7:5, 6:3
Zwycięzca 3. 23 czerwca 2007 Nottingham Trawiasta   Eric Butorac   Joshua Goodall
  Ross Hutchins
4:6, 6:3, 10–5
Zwycięzca 4. 17 lutego 2008 Delray Beach Twarda   Maks Mirny   Bob Bryan
  Mike Bryan
6:4, 3:6, 10–6
Finalista 3. 20 kwietnia 2008 Estoril Ceglana   Kevin Ullyett   Jeff Coetzee
  Wesley Moodie
2:6, 6:4, 8–10
Finalista 4. 22 czerwca 2008 Nottingham Trawiasta   Jeff Coetzee   Bruno Soares
  Kevin Ullyett
2:6, 6:7(5)
Zwycięzca 5. 7 listopada 2010 Walencja Twarda (hala)   Andy Murray   Mahesh Bhupathi
  Maks Mirny
7:6(8), 5:7, 10–7
Zwycięzca 6. 25 września 2011 Metz Twarda (hala)   André Sá   Lukáš Dlouhý
  Marcelo Melo
6:4, 7:6(7)
Zwycięzca 7. 9 października 2011 Tokio Twarda   Andy Murray   František Čermák
  Filip Polášek
6:1, 6:4
Finalista 5. 5 lutego 2012 Montpellier Twarda (hala)   Paul Hanley   Nicolas Mahut
  Édouard Roger-Vasselin
4:6, 6:7(4)
Zwycięzca 8. 14 kwietnia 2013 Houston Ceglana   John Peers   Bob Bryan
  Mike Bryan
1:6, 7:6(3), 12–10
Zwycięzca 9. 28 lipca 2013 Gstaad Ceglana   John Peers   Pablo Andújar
  Guillermo García-López
6:3, 6:4
Zwycięzca 10. 29 września 2013 Bangkok Twarda (hala)   John Peers   Tomasz Bednarek
  Johan Brunström
6:3, 3:6, 10–6
Finalista 6. 6 października 2013 Tokio Twarda   John Peers   Rohan Bopanna
  Édouard Roger-Vasselin
6:7(5), 4:6
Zwycięzca 11. 4 maja 2014 Monachium Ceglana   John Peers   Colin Fleming
  Ross Hutchins
6:4, 6:2
Finalista 7. 15 czerwca 2014 Londyn Trawiasta   John Peers   Alexander Peya
  Bruno Soares
6:4, 6:7(4), 4–10
Finalista 8. 23 sierpnia 2014 Winston-Salem Twarda   John Peers   Juan Sebastián Cabal
  Robert Farah
3:6, 4:6
Finalista 9. 28 września 2014 Kuala Lumpur Twarda (hala)   John Peers   Marcin Matkowski
  Leander Paes
6:3, 6:7(5), 5–10
Zwycięzca 12. 11 stycznia 2015 Brisbane Twarda   John Peers   Ołeksandr Dołhopołow
  Kei Nishikori
6:3, 7:6(4)
Finalista 10. 15 lutego 2015 Rotterdam Twarda (hala)   John Peers   Jean-Julien Rojer
  Horia Tecău
6:3, 3:6, 8–10
Finalista 11. 26 kwietnia 2015 Barcelona Ceglana   John Peers   Marin Draganja
  Henri Kontinen
3:6, 7:6(6), 9–11
Finalista 12. 11 lipca 2015 Wimbledon, Londyn Trawiasta   John Peers   Jean-Julien Rojer
  Horia Tecău
6:7(5), 4:6, 4:6
Zwycięzca 13. 2 sierpnia 2015 Hamburg Ceglana   John Peers   Juan Sebastián Cabal
  Robert Farah
2:6, 6:3, 10–8
Finalista 13. 12 września 2015 US Open, Nowy Jork Twarda   John Peers   Pierre-Hugues Herbert
  Nicolas Mahut
4:6, 4:6
Finalista 14. 25 października 2015 Wiedeń Twarda   John Peers   Łukasz Kubot
  Marcelo Melo
6:4, 6:7(3); 6–10
Finalista 15. 1 listopada 2015 Bazylea Twarda (hala)   John Peers   Alexander Peya
  Bruno Soares
5:7, 5:7
Zwycięzca 14. 16 stycznia 2016 Sydney Twarda   Bruno Soares   Rohan Bopanna
  Florin Mergea
6:3, 7:6(6)
Zwycięzca 15. 30 stycznia 2016 Australian Open, Melbourne Twarda   Bruno Soares   Daniel Nestor
  Radek Štěpánek
2:6, 6:4, 7:5
Finalista 16. 18 kwietnia 2016 Monte Carlo Ceglana   Bruno Soares   Pierre-Hugues Herbert
  Nicolas Mahut
6:4, 0:6, 6–10
Finalista 17. 31 lipca 2016 Toronto Twarda   Bruno Soares   Ivan Dodig
  Marcelo Melo
4:6, 4:6
Zwycięzca 16. 10 września 2016 US Open, Nowy Jork Twarda   Bruno Soares   Pablo Carreño-Busta
  Guillermo García-López
6:2, 6:3
Finalista 18. 14 stycznia 2017 Sydney Twarda   Bruno Soares   Wesley Koolhof
  Matwé Middelkoop
3:6, 5:7
Zwycięzca 17. 5 marca 2017 Acapulco Twarda   Bruno Soares   John Isner
  Feliciano López
6:3, 6:3
Zwycięzca 18. 18 czerwca 2017 Stuttgart Trawiasta   Bruno Soares   Oliver Marach
  Mate Pavić
6:7(4), 7:5, 10–5
Zwycięzca 19. 25 czerwca 2017 Londyn Trawiasta   Bruno Soares   Julien Benneteau
  Édouard Roger-Vasselin
6:2, 6:3
Finalista 19. 20 sierpnia 2017 Cincinnati Twarda   Bruno Soares   Pierre-Hugues Herbert
  Nicolas Mahut
6:7(6), 4:6
Finalista 20. 8 października 2017 Tokio Twarda   Bruno Soares   Ben McLachlan
  Yasutaka Uchiyama
4:6, 6:7(1)
Finalista 21. 5 stycznia 2018 Doha Twarda   Bruno Soares   Oliver Marach
  Mate Pavić
2:6, 6:7(6)
Zwycięzca 20. 3 marca 2018 Acapulco Twarda   Bruno Soares   Bob Bryan
  Mike Bryan
7:6(4), 7:5
Finalista 22. 24 czerwca 2018 Londyn Trawiasta   Bruno Soares   Henri Kontinen
  John Peers
4:6, 3:6
Zwycięzca 21. 5 sierpnia 2018 Waszyngton Twarda   Bruno Soares   Mike Bryan
  Édouard Roger-Vasselin
3:6, 6:3, 10–4
Zwycięzca 22. 19 sierpnia 2018 Cincinnati Twarda   Bruno Soares   Juan Sebastián Cabal
  Robert Farah
4:6, 6:3, 10–6
Finalista 23. 14 października 2018 Szanghaj Twarda   Bruno Soares   Łukasz Kubot
  Marcelo Melo
4:6, 2:6

Gra mieszana (4–2)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 7 lipca 2007 Wimbledon, Londyn Trawiasta   Jelena Janković   Alicia Molik
  Jonas Björkman
6:4, 3:6, 6:1
Finalista 1. 3 września 2008 US Open, Nowy Jork Twarda   Liezel Huber   Cara Black
  Leander Paes
6:7(6), 4:6
Zwycięzca 2. 16 lipca 2017 Wimbledon, Londyn Trawiasta   Martina Hingis   Heather Watson
  Henri Kontinen
6:4, 6:4
Zwycięzca 3. 9 września 2017 US Open, Nowy Jork Twarda   Martina Hingis   Chan Hao-ching
  Michael Venus
6:1, 4:6, 10–8
Finalista 2. 15 lipca 2018 Wimbledon, Londyn Trawiasta   Wiktoryja Azaranka   Nicole Melichar
  Alexander Peya
7:6(1), 6:3
Zwycięzca 4. 8 września 2018 US Open, Nowy Jork Twarda   Bethanie Mattek-Sands   Alicja Rosolska
  Nikola Mektić
2:6, 6:3, 11–9

BibliografiaEdytuj