Otwórz menu główne

Jan-Erik Lundqvist

tenisista szwedzki

Jan-Erik Lundqvist (ur. 14 kwietnia 1937 w Sztokholmie) – szwedzki tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa.

Jan-Erik Lundqvist
Ilustracja
Państwo  Szwecja
Data i miejsce urodzenia 14 kwietnia 1937
Sztokholm
Gra praworęczny, jednoręczny bekhend
Status profesjonalny 1954
Zakończenie kariery 1969
Gra pojedyncza
Australian Open 4R (1959)
Roland Garros SF (1961, 1964)
Wimbledon 4R (1960, 1963)
US Open 3R (1962)
Gra podwójna
Australian Open QF (1959)

W latach 60. Lundqvist zaliczany był do czołowych zawodników w tenisie amatorskim. W rankingu The Daily Telegraph za rok 1964 Szwed uplasował się na 3. miejscu, za Australijczykami Royem Emersonem i Fredem Stollem. W imprezach wielkoszlemowych, zdominowanych w tym okresie przez zawodników australijskich, Lundqvist najdalej doszedł dwukrotnie do półfinału French Open, zarówno w 1961 roku, jak i 1964 roku. Największym sukcesem Lundqvista jest zwycięstwo w międzynarodowych mistrzostwach Włoch w Rzymie w 1964 roku, kiedy pokonał w finale Freda Stolle. Rok później triumfował w halowych mistrzostwach USA, w ćwierćfinale eliminując byłego mistrza Wimbledonu Chucka McKinleya, a w finale pokonując Dennisa Ralstona. Lundqvist wygrał również zawody w Båstad w 1963 roku, był ponadto wielokrotnym triumfatorem narodowych mistrzostw Szwecji.

Znany pod zdrobniałą wersją imienia Janne, przyczynił się znacznie do popularyzacji tenisa w Szwecji także dzięki występom w Pucharze Davisa. Lundqvist był jednym z aktywniejszych reprezentantów Szwecji, pozostaje m.in. rekordzistą kadry pod względem liczby wygranych pojedynków singlowych (47 zwycięstw przy 16 porażkach). Występował (z przerwami) w zespole narodowym w latach 1957–1970, mając udział (poza finałem międzystrefowym w 1964) w awansie do trzech finałów strefy europejskiej (1960 i 1961 porażki z Włochami, 1963 porażka z Wielką Brytanią) oraz do półfinału strefy międzystrefowej w 1962 roku (porażka z Meksykiem).

Lundqvist, który w 1960 roku odrzucił propozycję byłego tenisisty i słynnego promotora Jacka Kramera przejścia na zawodowstwo, po zakończeniu kariery kontynuował działalność na rzecz popularyzacji szwedzkiego tenisa jako publicysta i komentator telewizyjny i radiowy. Wydał m.in. książki Tokig i tennis (1964) i Tennis för miljoner (1968). Przez kilkadziesiąt lat prowadził w Sztokholmie popularne centrum tenisowe. W 2004 roku został wpisany do Hall of Fame tenisa szwedzkiego.

BibliografiaEdytuj