Jan Kaczkowski (starosta)

Jan Kaczkowski (ur. 3 grudnia 1890 w Kutach, zm. 15 grudnia 1979 w Chicago) – oficer i urzędnik w okresie II Rzeczypospolitej.

Jan Kaczkowski
Data i miejsce urodzenia 3 grudnia 1890
Kuty
Data i miejsce śmierci 15 grudnia 1979
Chicago
Starosta powiatu zbaraskiego
Okres od 15 czerwca 1930
do kwietnia 1931
Następca Jerzy Muszyński
Starosta powiatu brodzkiego
Okres od kwietnia 1931
do marca 1937
Poprzednik Jan Siokała
Starosta powiatu czortkowskiego
Okres od marca 1937
do września 1937
Następca Jan Płachta
Starosta powiatu złoczowskiego
Okres od września 1937
do września 1938
Poprzednik Jan Płachta
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 3 grudnia 1890[1] w Kutach[2]. Był uczniem gimnazjum w Kołomyi, które ukończył w 1910. Należał do Drużyn Bartoszowych i „Zarzewia”[2]. W 1914 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim, tam w 1916 uzyskał tytuł naukowy doktora[2].

Po wybuchu II wojny światowej został wcielony do armii austriackiej, od października 1914 przebywał w szkole oficerów rezerwy, od 15 stycznia 1915 służył w 24 Pułku Piechoty. 21 marca 1915 został ciężko ranny, stracił lewe podudzie. Do służby czynnej powrócił w 1916[2]. Po zakończeniu działań wojennych pracował jako aplikant sądowy w Stryju i w Kutach[2]. 17 listopada 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego. Służył w Wydziale Prawnym Dowództwa Okręgu Generalnego Lwów. 10 marca 1921 został przeniesiony do rezerwy[2]. Został awansowany do stopnia kapitana rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[3][4]. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym 83 pułku piechoty w garnizonie Kobryń[5][6].

Od 1921 pracował w starostwie w Kosowie Pokuckim, jesienią 1923 w starostwie w Żydaczowie, od listopada 1923 do lutego 1927 w starostwie w Peczeniżynie. od lutego 1927 do sierpnia 1927 ponownie w starostwie w Kosowie Pokuckim, gdzie był zastępcą starosty[2]. 9 sierpnia 1927 został kierownikiem starostwa powiatu zbaraskiego[7], 15 czerwca 1929 starostą powiatu zbaraskiego[2] i z tego stanowiska od kwietnia 1931 został mianowany starostą powiatu brodzkiego[8]. W marcu 1937 został starostą powiatu czortkowskiego i z tego stanowiska we wrześniu 1937 został mianowany starostą powiatu złoczowskiego[9] drogą zamiany urzędów z dotychczasowym starostą złoczowskim Janem Płachtą[10]. Od września 1938 do września 1939 był naczelnikiem Wydziału Ogólnego w Urzędzie Wojewódzkim w Tarnopolu[2].

Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany przez władze sowieckie. Został zwolniony w październiku 1941, wstąpił do Armii Andersa, następnie służył w Armii Polskiej na Wschodzie i Jednostkach Polskich na Wschodzie. Od listopada 1941 do co najmniej 1946 kierował Biurem Opieki nad Rodzinami Wojskowymi[2].

Po wojnie zamieszkał w USA, zmarł 15 grudnia 1979 w Chicago[2].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Oficerowie. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. [dostęp 2015-09-29].
  2. a b c d e f g h i j k Janusz Mierzwa Słownik biograficzny starostów Drugiej Rzeczypospolitej. Tom 1 , wyd. LTW, Łomianki 2018, s. 225-226
  3. Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 478.
  4. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 419.
  5. Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 365.
  6. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 317.
  7. Spore nowości na starostwach kresowych w czerwcu.
  8. 105. Ruch służbowy na obszarze Wojew. Tarnopolskiego. „Tarnopolski Dziennik Wojewódzki”, s. 76, Nr 5 z 1 kwietnia 1931. 
  9. Zmiany na stanowiskach starostów w województwie tarnopolskim. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 213 z 19 września 1937. 
  10. Zmiany na stanowiskach starostów domości w województwie tarnopolskim. „Chwila wieczorna”. 940, s. 12, 17 września 1937.
  11. Lista odznaczeń z terenu województwa tarnopolskiego. „Wschód. Prasowa Agencja Informacyjna”, s. 2, Nr 725 z 12 listopada 1934. 
  12. 261. Ogłoszenia o nadaniu Złotego i Srebrnego Krzyża Zasługi. „Tarnopolski Dziennik Wojewódzki”, s. 180, Nr 15 z 1 lipca 1929.