Otwórz menu główne

Jan Klemens Gołaszewski (ur. 23 listopada 1748 w Kowalewszczyźnie, zm. 8 marca 1820) – duchowny rzymskokatolicki, biskup diecezjalny wigierski w latach 1809–1818, biskup diecezjalny sejneński w latach 1818–1820.

Jan Klemens Gołaszewski
Data i miejsce urodzenia 23 listopada 1748
Kowalewszczyzna
Data śmierci 8 marca 1820
Biskup diecezjalny sejneński
Okres sprawowania 1818–1820
Biskup diecezjalny wigierski
Okres sprawowania 1809–1818
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1771
Nominacja biskupia 26 czerwca 1805
Sakra biskupia 5 marca 1809
Odznaczenia
Order Świętego Stanisława (Królestwo Kongresowe)
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 5 marca 1809
Konsekrator Ignacy Raczyński
Współkonsekratorzy Tymoteusz Gorzeński
Antonin Malinowski

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 23 listopada 1748[1] w Kowalewszczyźnie[2]. Wstąpił do Zgromadzenia Księży Misjonarzy, gdzie w 1771 przyjął święcenia prezbiteratu[1].

W 1781 opuścił zakon. Pracował jako proboszcz w Pawłowicach i Waniewie oraz jako dziekan w Bielsku Podlaskim. Po III rozbiorze Polski był administratorem części diecezji łuckiej leżącej w granicach zaboru pruskiego. W 1804 został opatem komendatoryjnym w Trzemesznie[1].

26 czerwca 1805 został prekonizowany biskupem diecezjalnym diecezji wigierskiej. Święcenia biskupie otrzymał 5 marca 1809[1]. Konsekrował go Ignacy Raczyński, arcybiskup metropolita gnieźnieński, któremu asystowali Tymoteusz Gorzeński, biskup diecezjalny smoleński, i Antonin Malinowski, biskup pomocniczy żmudzki[3]. 30 czerwca 1818[3] po likwidacji diecezji wigierskiej został mianowany biskupem diecezjalnym nowo powstałej diecezji sejneńskiej. Rządy biskupie sprawował z Warszawy[1].

W 1807 został mianowany senatorem Księstwa Warszawskiego[4], a w 1812 został powołany do Rady Konfederacji Generalnej Królestwa Polskiego[1]. Należał do Komisji Wydziału Oświecenia i Spraw Wyznań Religijnych Królestwa Polskiego[1].

Konsekrował biskupa kujawsko-pomorskiego Franciszka Skarbka-Malczewskiego (1815), biskupa diecezjalnego krakowskiego Jana Pawła Woronicza (1816) i biskupa pomocniczego gnieźnieńskiego Daniela Ostrowskiego (1816). Był współkonsekratorem podczas sakry biskupa pomocniczego gnieźnieńskiego Józefa Gembarta (1814)[3].

Zmarł 8 marca 1820[1]. Jego grobowiec w Warszawie został zniszczony podczas powstania warszawskiego[2].

OdznaczeniaEdytuj

W 1815 został odznaczony Orderem Świętego Stanisława I klasy[5].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h P. Nitecki: Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965–1999. Słownik biograficzny. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 2000, kol. 123. ISBN 83-211-1311-7.
  2. a b Historia gminy Kulesze Kościelne. kuleszek.pl (arch.), 2007-11-13. [dostęp 2015-12-28].
  3. a b c Jan Klemens Gołaszewski (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2015-06-04].
  4. I. Ihnatowicz, A. Biernat: Vademecum do badań nad historią XIX i XX wieku. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 458. ISBN 83-01-14087-9.
  5. S. Łoza. Kawalerowie orderu św. Stanisława (1. XII. 1815–29. XI. 1830). „Miesięcznik Heraldyczny”. nr 5, r. IX, s. 98, sierpień 1930. 

Linki zewnętrzneEdytuj