Otwórz menu główne

Jan Kułakowski

polski polityk

Jan Jerzy Kułakowski (ur. 25 sierpnia 1930 w Myszkowie, zm. 25 czerwca 2011 w Warszawie) – polski polityk, prawnik, dyplomata i związkowiec. Pełnomocnik rządu do spraw negocjacji Polski z Unią Europejską, w latach 2004–2009 poseł do Parlamentu Europejskiego VI kadencji. Kawaler Orderu Orła Białego.

Jan Kułakowski
Ilustracja
Jan Kułakowski (2004)
Data i miejsce urodzenia 25 sierpnia 1930
Myszków
Data i miejsce śmierci 25 czerwca 2011
Warszawa
Poseł do PE VI kadencji
Okres od 20 lipca 2004
do 13 lipca 2009
Przynależność polityczna Partia Demokratyczna
Ambasador RP przy WE
Okres od 1990
do 1996
Następca Jan Truszczyński
Odznaczenia
Order Orła Białego Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Order Ecce Homo Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Wielki Oficer Orderu Narodowego Zasługi (Francja) Wielki Oficer Orderu Leopolda II (Belgia)
Nagrobek Jana Kułakowskiego na Starych Powązkach w Warszawie

ŻyciorysEdytuj

Był synem Konrada[1]. Brał udział w powstaniu warszawskim, był łącznikiem i sanitariuszem w pułku AK Baszta[2]. W 1946 wyemigrował do Belgii. W latach 1948–1953 studiował prawo na Katolickim Uniwersytecie w Lowanium, gdzie doktoryzował się w zakresie prawa.

Od 1954 jako członek sekretariatu generalnego Międzynarodowej Konfederacji Chrześcijańskich Związków Zawodowych prowadził negocjacje z autorytarnymi rządami w celu uwolnienia z więzień osób represjonowanych za działalność związkową. Od 1958 był sekretarzem, a od 1962 sekretarzem generalnym europejskiej organizacji Międzynarodowej Konfederacji Chrześcijańskich Związków Zawodowych, a następnie europejskiej organizacji Światowej Konfederacji Pracy. Pełnił funkcję sekretarza generalnego Światowej Konfederacji Pracy w latach 1974–1988.

W latach 1990–1996 zajmował stanowisko ambasadora nadzwyczajnego i pełnomocnego oraz szefa Misji Rzeczypospolitej Polskiej przy Wspólnotach Europejskich w Brukseli. W rządzie Jerzego Buzka w 1998 objął nowo powstałe stanowisko sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów i pełnomocnika ds. negocjacji Polski z Unią Europejską, zasiadał w Komitecie Integracji Europejskiej i Narodowej Radzie Integracji Europejskiej. Był członkiem Królewskiego Instytutu Stosunków Międzynarodowych w Belgii.

13 czerwca 2004 został wybrany do Parlamentu Europejskiego jako bezpartyjny kandydat z listy Unii Wolności w okręgu wyborczym obejmującym województwo wielkopolskie. W Europarlamencie VI kadencji zasiadał w grupie Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy, pracował w Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych[3]. W 2005 przystąpił do powstałej z przekształcenia UW Partii Demokratycznej[4], zasiadał przez pewien okres w radzie politycznej tego ugrupowania. W 2009 nie ubiegał się o reelekcję w kolejnych wyborach europejskich.

Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Stowarzyszenia Francja-Polska dla Europy, należał do Rady Fundatorów Polskiej Fundacji im. Roberta Schumana. Był autorem i współautorem licznych raportów, dokumentów, artykułów i opracowań poświęconych problematyce międzynarodowego ruchu związkowego oraz zagadnieniom wynikającym ze stosunków Unia Europejska – Polska. Jest bohaterem wywiadu-rzeki Spotkania na Bagateli.

Był żonaty z neuropediatrą Zofią Kułakowską, która w 2013 przekazała do zasobu Archiwum Akt Nowych część dokumentów dotyczących około 60 lat działalności męża[5]. Miał trzy córki: Krystynę, Barbarę i Elżbietę.

Zmarł w warszawskim Centralnym Szpitalu Klinicznym MSWiA[2]. Pogrzeb Jana Kułakowskiego odbył się 1 lipca 2011 w sanktuarium św. Andrzeja Boboli w Warszawie, pochowany został na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[6].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Nagrody i wyróżnieniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. M.P. z 1998 r. nr 13, poz. 206
  2. a b Jan Kułakowski nie żyje. gazeta.pl, 2011-06-25. [dostęp 2011-06-26].
  3. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2011-06-26].
  4. Jan Kułakowski demokratą.pl. wp.pl, 2005-06-21. [dostęp 2011-06-26].
  5. Przekazanie Archiwum Jana Kułakowskiego do Archiwum Akt Nowych. aan.gov.pl. [dostęp 2013-11-06].
  6. Symboliczna data pogrzebu Jana Kułakowskiego. onet.pl, 2011-07-01. [dostęp 2011-07-01].
  7. M.P. z 2002 r. nr 33, poz. 517
  8. M.P. z 1996 r. nr 13, poz. 172
  9. DECORATION – Jan Kulakowski doublement distingué par la France (fr.). lepetitjournal.com, 22 stycznia 2007. [dostęp 2016-11-01].
  10. Stanisław Konopacki (red.): Polska pięć lat w Unii Europejskiej. Łódź: 2009, s. 311. [dostęp 2016-11-01].
  11. Adam Sudoł: Polska Ojczyzna moja. Część II. Sanok: 1999, s. 139.
  12. Nagrody Kisiela 2001. wprost.pl. [dostęp 2011-06-25].