Otwórz menu główne

Jan Kuriata (generał)

polski generał

Jan Kuriata (ur. 7 grudnia 1931 w Woronówce gmina Ludwipol na Wołyniu) – generał dywizji Wojska Polskiego.

Jan Kuriata
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 7 grudnia 1931
Woronówka
Przebieg służby
Lata służby 19511992
Siły zbrojne Ludowe Wojsko Polskie Wojsko Polskie
Stanowiska dowódca WOW i ŚOW, Główny Kwatermistrz WP
Późniejsza praca wiceminister obrony narodowej ds uzbrojenia i infrastruktury
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej

Spis treści

Służba w wojskuEdytuj

W 1951, po ukończeniu Technikum Ekonomicznego we Wrocławiu, powołany został do odbycia zasadniczej służby wojskowej i przydzielony do szkoły podoficerskiej. W tym samym roku przeniesiony został do Oficerskiej Szkoły Piechoty Nr 2 w Jeleniej Górze, którą ukończył dwa lata później, z drugą lokatą, w stopniu chorążego. Po ukończeniu szkoły oficerskiej w latach 1953–1958 był dowódcą plutonu i kompanii rozpoznawczej w 25 Batalionie Rozpoznawczym. W 1958 został dowódcą 25 kompanii rozpoznawczej 4 Dywizji Zmechanizowanej. W 1965 w stopniu kapitana został skierowany do pracy w Zarządzie II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w Warszawie, a następnie w sztabie Śląskiego Okręgu Wojskowego. W 1971 objął stanowisko szefa sztabu 25 Pułku Zmechanizowanego 10 Dywizji Pancernej w Opolu. Rok później został dowódcą tego pułku.

W latach 1975–1979 był szefem sztabu 4 Dywizji Zmechanizowanej[potrzebny przypis]. W 1978 został dowódcą 12 Dywizji Zmechanizowanej[1].

W 1980 otrzymał stopień generała brygady.

W 1982 został szefem sztabu Śląskiego Okręgu Wojskowego, a w 1983 szefem sztabu Warszawskiego Okręgu Wojskowego.

W październiku 1984 został dowódcą Śląskiego Okręgu Wojskowego, a w październiku 1987 dowódcą Warszawskiego Okręgu Wojskowego.

W 1985 został mianowany na stopień generała dywizji.

W latach 1989–1992 sprawował funkcję Głównego Kwatermistrza Wojska Polskiego. W 1992 przeniesiony został do rezerwy.

Wykształcenie wojskoweEdytuj

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Dariusz Faszcza: 12 Szczecińska Dywizja Zmechanizowana. 70 lat służby na Pomorzu Zachodnim (1945-2015). Warszawa: Wojskowe Centrum Edukacji Obywatelskiej, 2015. ISBN 978-83-63755-75-1.
  • Warszawski Okręg Wojskowy. Historia i współczesność, Wyd. Bellona, Warszawa 1997