Otwórz menu główne

Jan Lachowicz[1] (ur. 14 maja 1897 w Starym Samborze, zm. 19 września 1939) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Jan Lachowicz
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 14 maja 1897
Stary Sambor
Data śmierci 19 września 1939
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 11 Pułk Piechoty
84 Pułk Strzelców Poleskich
Batalion KOP „Ostróg”
98 Pułk Piechoty
Stanowiska dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Jan Lachowicz urodził się 14 maja 1897 roku w Starym Samborze[2]. W 1916 roku zdał maturę w seminarium nauczycielskim[3]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, za co otrzymał Order Virtuti Militari.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 1024. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 2 pułk strzelców podhalańskich[4]. W latach 1922–1930 pełnił służbę w 11 pułku piechoty w Tarnowskich Górach[5][6][7]. 1 grudnia 1924 roku awansował na stopień kapitana ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 434. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8]. 31 marca 1930 roku został przeniesiony do 84 pułku piechoty w Pińsku na stanowisko obwodowego komendanta przysposobienia wojskowego[9]. 17 grudnia 1931 roku został awansowany na stopień majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 roku i 52. lokatą w korpusie oficerów piechoty[10]. 23 marca 1932 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu w 84 pułku piechoty[11][12]. W 1934 roku został przesunięty ze stanowiska dowódcy batalionu na stanowisko kwatermistrza 84 pp[13].

W 1938 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy batalionu KOP „Ostróg”[2]. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 roku w korpusie oficerów piechoty.

Po wybuchu II wojny światowej w okresie kampanii wrześniowej pełnił stanowisko dowódcy II batalionu 98 pułku piechoty. Poległ 19 września 1939[14].

Jan Lachowicz był żonaty z Feliksą Spaczyńską, z którą miał dwie córki: Barbarę Zofię (ur. 1922) i Czesławę Wacławę (ur. 1925)[3].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. W ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Jan IV Lachowicz” dla odróżnienia od innych oficerów noszących to samo imię i nazwisko.
  2. a b Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 675.
  3. a b c Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 660.
  4. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 89.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 266, 430.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 147, 372.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 27, 212.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 741.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 106.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 18 grudnia 1931 roku, s. 400.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 224.
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 40, 612.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 150.
  14. Ludwik Głowacki, Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939, Wydawnictwo Lubelskie, 1976, s. 186.
  15. M.P. z 1931 r. nr 260, poz. 352.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj

  • Tadeusz Łaszczewski, Jan Lachowicz (1897-1939), Lubelszczyzna 1939 r. [1].