Jan Lachowicz (1897–1939)

podpułkownik

Jan Lachowicz[1] (ur. 14 maja 1897 w Starym Samborze, zm. 24 września 1939 w Przemyślu) – żołnierz Legionów Polskich, podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Jan Lachowicz
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 14 maja 1897
Stary Sambor
Data i miejsce śmierci 24 września 1939
Przemyśl
Przebieg służby
Siły zbrojne Związek Strzelecki
Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 pułk piechoty LP
1 pułk artylerii LP
4 pułk piechoty LP
40 pułk piechoty (Austro-Węgry)
33 pułk strzelców (Austro-Węgry)
5 pułk piechoty
2 pułk strzelców podhalańskich
11 pułk piechoty
84 pułk piechoty
batalion KOP „Ostróg”
98 pułk piechoty rezerwowy
Stanowiska obwodowy komendant PW
dowódca batalionu
kwatermistrz pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
(kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Jan Lachowicz urodził się 14 maja 1897 roku w Starym Samborze[2] jako syn Antoniego i Zuzanny z domu Langenfeld. W roku 1914 ukończył seminarium nauczycielskie w Tarnopolu i wstąpił do Związku Strzeleckiego. W sierpniu tegoż roku przydzielony został do 1 pułku piechoty Legionów Polskich[3]. Brał udział w bitwach pod Laskami, Kamieniuchą, Łowczówkiem, Przepiórowem, Tarłowem oraz w kampanii wołyńskiej i bitwie pod Jabłonką Wielką. Ranny we wrześniu 1915 roku w trakcie walk pod Kuklą. Kolejnymi miejscami jego przydziału były 1 pułk artylerii oraz 4 pułk piechoty, w którym ukończył szkołę oficerską (1917) i służył w kompanii karabinów maszynowych[4].

Za walki w szeregach 1 pułku piechoty Legionów Polskich stoczone w okresie I wojny światowej odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, co zostało potwierdzone dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego L.13000 z 17 maja 1922 roku, opublikowanym w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z dnia 4 stycznia 1923 roku[5].

Po kryzysie przysięgowym został wcielony do armii austro-węgierskiej i służył w 40 pułku piechoty oraz 33 pułku strzelców. Z chwilą odzyskania przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. W grudniu 1918 r. dostał się pod Ustrzykami do niewoli ukraińskiej, po uwolnieniu z której został przydzielony do 5 pułku piechoty Legionów[3]. Z dniem 1 września 1919 roku został mianowany na stopień podporucznika piechoty, a w połowie listopada tego roku odkomenderowano go do Dowództwa Powiatowego Etapów Troki, na stanowisko oficera do zleceń[4].

Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej.

W dniu 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w randze porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 1024. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Jego oddziałem macierzystym był wówczas 2 pułk strzelców podhalańskich[6]. W latach 1922–1930 pełnił służbę w 11 pułku piechoty z Tarnowskich Gór[7][8][9]. W dniu 1 grudnia 1924 roku awansowany został do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 434. lokatą w korpusie oficerów piechoty[10]. W marcu 1930 roku ogłoszono jego przeniesienie do 84 pułku piechoty z Pińska, na stanowisko obwodowego komendanta Przysposobienia Wojskowego[11][a].

W dniu 17 grudnia 1931 roku został awansowany na stopień majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 roku i 52. lokatą w korpusie oficerów piechoty[12][13]. W marcu 1932 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu w 84 pułku piechoty[14][15][16]. W kwietniu 1934 roku major Jan Lachowicz został przesunięty ze stanowiska dowódcy batalionu na stanowisko kwatermistrza 84 pp[17][16].

W roku 1938 przeniesiono go do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy batalionu KOP „Ostróg”[2]. Do rangi podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 roku i 63. lokatą w korpusie oficerów piechoty[13]. Na dzień 23 marca 1939 r. nadal dowodził batalionem „Ostróg”[18].

Po wybuchu II wojny światowej wziął udział w walkach kampanii wrześniowej. Zgodnie z przydziałem mobilizacyjnym objął stanowisko dowódcy II batalionu 98 pułku piechoty rezerwowego (batalion ten wystawiony został przez baon KOP „Ostróg”). Poległ dnia 24 września 1939 roku w Przemyślu[19][b].

Jan Lachowicz był żonaty z Feliksą Spaczyńską, z którą miał dwie córki: Barbarę Zofię (ur. 1922) i Czesławę Wacławę (ur. 1925)[20].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Według informacji zawartych na stronach Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku (biogramy legionistów), Jan Lachowicz pełnił również przez pewien okres czasu służbę w 4 dywizjonie pancernym.
  2. Według Ludwika Głowackiego poległ w dniu 19 września 1939 roku pod Lwowem (Ludwik Głowacki - Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939, Wydawnictwo Lubelskie, rok 1976, str. 186).

PrzypisyEdytuj

  1. W ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Jan IV Lachowicz” dla odróżnienia od innych oficerów noszących to samo imię i nazwisko.
  2. a b Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 675.
  3. a b Polak (red.) 1991 ↓, s. 85.
  4. a b Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku ↓.
  5. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 1 z 4 I 1923, s. 6.
  6. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 89.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 155, 430.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 147, 372.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 27, 212.
  10. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 XII 1924, s. 741.
  11. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 III 1930, s. 106.
  12. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 12 z 18 XII 1931, s. 400.
  13. a b Rybka i Stepan 2003 ↓, s. 471.
  14. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 III 1932, s. 224.
  15. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 40, 612.
  16. a b Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce. Obsada personalna - majorowie ↓, s. 95.
  17. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 VI 1934, s. 150.
  18. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 18, 936.
  19. Kryska-Karski 1996 ↓, s. 226.
  20. a b Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 660.
  21. M.P. z 1931 r. nr 260, poz. 352.

BibliografiaEdytuj