Jan Marcińczyk

Jan Marcińczyk (ur. 4 października 1881[1] w Lublinie[2], zm. 16 lutego 1941 w Auschwitz[2]) – major piechoty Wojska Polskiego, literat, poeta.

Jan Marcińczyk
Ilustracja
mjr Jan Marcińczyk (1931)
major major
Data i miejsce urodzenia

4 października 1881
Lublin

Data i miejsce śmierci

16 lutego 1941
Auschwitz

Siły zbrojne

Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie

Jednostki

70 Pułk Piechoty
52 Pułk Piechoty
55 Pułk Piechoty
2 Pułk Strzelców Podhalańskich

Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

ŻyciorysEdytuj

Ukończył szkołę oficerską w Kazaniu. W 1907 służył w pułku piechoty w Penzie. Za wystąpienie w kasynie oficerskim, w obronie honoru Polaków, został wydalony z armii. Do 1914 pracował w służbie cywilnej. W międzyczasie w Nałęczowie poznał Stefana Żeromskiego, któremu opowiedział historię swojego życia, a która to historia stała się kanwą powieści „Uroda życia”[3]. W czasie rewolucji 1917 ratował polskie zabytki, między innymi w Kijowie odzyskał sztandary z powstania kościuszkowskiego, listopadowego i styczniowego, które w 1922 przekazał do Muzeum Wojska w Warszawie[3]. W październiku 1918 w Lublinie na czele sformowanego przez siebie oddziału rozbrajał okupantów austriackich i uwolnił więźniów politycznych osadzonych w Zamku lubelskim[3].

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 119. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 70 pp[4]. Później został przeniesiony do 52 Pułku Piechoty w Złoczowie na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy batalionu sztabowego[5]. Od stycznia do 1 maja 1924 był odkomenderowany do Powiatowej Komendy Uzupełnień Poznań Powiat[6]. Następnie został przeniesiony do 55 Pułku Piechoty w Lesznie na stanowisko dowódcy II batalionu[7]. W sierpniu 1925 został przeniesiony do 2 Pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku na stanowisko kwatermistrza[8]. W lutym 1927 został zwolniony ze stanowiska kwatermistrza i pozostawiony w dyspozycji dowódcy pułku[9]. Z dniem 1 kwietnia 1927 został mu udzielony dwumiesięczny urlop z zachowaniem uposażenia, a z dniem 31 maja tego roku został przeniesiony w stan spoczynku[10]. W 1928 mieszkał w Rawiczu[11].

W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[1].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 wziął udział w obronie Warszawy, a później prowadził działalność konspiracyjną[3].

Przyjaźnił się z Kornelem Makuszyńskim i Arturem Oppmanem. Miał syna Marka[3].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

TwórczośćEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 326, 842.
  2. a b Straty ↓.
  3. a b c d e Marcińczyk 1981 ↓, s. 11.
  4. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 29.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 272, 400.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 18 stycznia 1924 roku, s. 24.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 257, 345.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 82 z 8 sierpnia 1925 roku, s. 451.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 4 lutego 1927 roku, s. 32.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 5 lutego 1927 roku, s. 43, 44.
  11. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 900.
  12. M.P. z 1937 r. nr 93, poz. 128 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  13. M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 632 „za zasługi na polu pracy niepodległościowej”.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1928 roku, s. 402.
  15. M.P. z 1939 r. nr 65, poz. 130 „za zasługi na polu pracy społecznej”.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj