Otwórz menu główne

Jan Michał Grabowski herbu Zbiświcz (ur. 1703 roku – zm. 17 września 1770 roku) – kasztelan elbląski 1766-1770, kasztelan gdański w latach 1746-1766, kawaler orderu Orła Białego.

Jan Michał
Herb
Zbiświcz
Rodzina Grabowscy herbu Zbiświcz
Data urodzenia 1703
Data i miejsce śmierci 17 września 1770
Wielki Buczek (powiat złotowski)
Ojciec Andrzej Teodor, wojewoda chełmiński
Matka Barbara Zofia Kleist
Żona

1. Antonina Krzycka, kasztelanka nakielska
2. Antonilla Woroniecka, starościanka średzka

Dzieci

Z Woronieckiej:
Ignacy, kawaler orderu św. Stanisława
Teresa Skoroszewska, kasztelanicowa krzywińska
Adam, generał major wojsk kroonnych
Andrzej, generał major wojsk koronnych

Odznaczenia
Order Orła Białego

ŻyciorysEdytuj

Syn Andrzeja Teodora, wojewody chełmińskiego i Barbary Zofii z Kleistów. Po ojcu spadkobierca wielkich dóbr w Wielkopolsce i Pomorzu. Politycznie związany z Sasami, za przykładem brata biskupa Adama Stanisława. W roku 1737 został miecznikiem pruskim, a w 1738 podkomorzym pomorskim. Odznaczony przez Augusta III Orderem Orła Białego. W 1742 obrany deputatem na Trybunał Koronny. Za wstawiennictwem brata w 1744 mianowany kasztelanem gdańskim, co przyniosło mu miejsce w senacie. W 1766 objął kasztelanię elbląską. W działalności politycznej był w cieniu brata Adama, jednak cieszył się opinią sprawnego organizatora i gospodarza. Zmarł 17 września 1770 w swoich dobrach w Buczku.

VariaEdytuj

Po ojcu odziedziczył dobra Grabowo, Ostrowite (gmina Chojnice), Brzeźno (wieś w powiecie człuchowskim), Lipienie, Łąkie, Wielki Buczek, Mały Buczek, Szyszkowo (obecnie Czyżkowo), Barkenfelde (obecnie Barkowo), Jęczniki Małe, Jęczniki Wielkie, Mąkowo, Platendienst (obecnie Płonica), Debrzno (z przyległościami), Huta, Sypniewo, Iłowo, Radońsk, Jazdrowo, Zamarte (z przyległościami), Blumfeld (obecnie Niwy), Jerzmionki, Ciecholewy. Poszerzył je o zakup kluczy Dziembowskiego i Rzadkowskiego (Rzadkowo uczynił swoją główną rezydencją), a także dobra Morzewo, Nietążkowo, wykupił też od Przebendowskich Bysewo i Bastenhagen (dzisiaj wchodzące w skład miasta Gdańska).[1] [2]

RodzinaEdytuj

Był dwukrotnie żonaty. Z małżeństwa z Anną Krzycką, kasztelanką nakielską nie pozostawił potomstwa. Z drugą żoną Antonillą Woroniecką, strościanką średzką, damą Krzyża Gwiaździstego, pozostawił córkę Teresę, żonę Mikołaja Skoroszewskiego, kasztelanica krzywińskiego, oraz synów Ignacego, kawalera orderu św. Stanisława, Adama i Andrzeja, generałów majorów wojsk polskich, także kawalerów tego orderu.

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • S. Uruski, Rodzina. Herbarz Szlachty Polskiej, t. IV, s. 350.
  • Urzędnicy Prus Królewskich XV-XVIII wieku. Spisy. Oprac. Krzysztof Mikulski. Wrocław 1990, s. 88, 92, 132, 140, 207.

PrzypisyEdytuj

  1. Żychliński, Złota księga szlachty polskiej, T. 1, s. 79-83.
  2. Boniecki, Herbarz Polski, T. VII, s. 21.
  3. Boniecki podaje rok 1741.


Poprzednik
Ignacy Czapski
  Kasztelanowie gdańscy
1746-1766
  Następca
Józef Pruszak